موعود

هنگامی که پادشاه مصر، تعبیر خوابش را خواست، هم‏بند پیشین یوسف، او را برای این مهم معرفی کرد؛ زیرا در زندان، محاسن اخلاق و دانش تعبیر خواب او را که نوعی از علم غیب است، دیده بود.
ما نیز در برابر مدعیان مهدویّت یا مدعیان ارتباط با حضرت مهدی (عج) باید هوشیار باشیم و بی‏دلیل به افراد اعتماد نکنیم. ادعای افراد را باید تنها پس از دیدن دلیل قطعی بپذیریم. سیره‏ی عملی حضرت مهدی (عج) و سفیران ایشان نشان می‏دهد که آنان همیشه دیگران را تشویق می‏کردند تا از مدعیان، دلیل بخواهند. نمونه‏های فراوانی از این حقیقت در کتاب‏های حدیثی به چشم می‏خورد. از جمله، حسین بن علی بن محمّد معروف به ابن علی بغدادی می‏گوید: در بغداد، زنی از من پرسید: مولای ما کیست؟ یکی از اهالی قم پاسخ داد: ابوالقاسم بن روح، وکیل حضرت است. پس نشانی او را به زن داد. وی نزد ابوالقاسم آمد و به او گفت: ای شیخ! همراه من چیست؟ شیخ فرمود: هر چه با خود داری، در دجله بیانداز. آن‏گاه نزد من بیا تا به تو باز گویم. زن رفت و آن چه با خود داشت، در دجله انداخت و بازگشت. ابوالقاسم به خدمت‏کار خود دستور داد که آن جعبه را بیاورد. سپس به آن زن گفت: این همان جعبه‏ای است که با تو بود و تو در دجله انداختی. من به تو بگویم در آن چیست یا تو می‏گویی؟ زن گفت: شما بگویید. شیخ گفت: یک جفت دست‏بند طلا، یک حلقه‏ی بزرگ گوهردار، دو حلقه‏ی کوچک که هر کدام یک گوهر دارد و دو انگشتر فیروزه و عقیق در این جعبه هست. سپس جعبه را گشود و هر چه را در آن بود، نشان داد، زن به آن‏ها نگریست و گفت: این همان است که من آوردم و در دجله انداختم. آن‏گاه از تعجب بی‏هوش شد!
این که ابوالقاسم بن روح، پرسش زن را انکار نکرده و پاسخ گفته است، نشان می‏دهد که مردم موظف بوده‏اند که سخن کسی را بی‏دلیل نپذیرند. سفیران حضرت مهدی (عج) نیز با دادن پاسخ مثبت به خواسته‏ی آنان، این روش را امضا کرده‏اند. هنگامی که چنین روشی در رویارویی با مدعیان با مدعیان نیابت و وکالت، پسندیده و بلکه لازم است، به طریق اولی‏، در برابر مدعیان مهدویّت، چنین خواهد بود.