بود محرابم ابروی تو ای دوست
بود محرابم ابروی تو ای دوست
نمازم جانب کوی تو ای دوست
اگر حبل المتی فرموده قرآن
نباشد غیر گیسوی تو ای دوست
نهاده بنده ای از بندگانت
نهاده بنده ای از بندگانت
سر خود را به خاک آستانت
تو آقایی ، کریمانه تو یک جا
نظر فرما به خوبان و بدانت
مرا بشمار جزء یاورانت
مرا بشمار جزء یاورانت
مر کن آشنا با دوستانت
همین بس افتخار من در عالم
که بوسم خاک پای عاشقانت