بحارالانوار، ج 74، ص 168
پیامبر اکرم صلّى الله علیه و آله فرمودند:
مَن سَرَّتهُ حَسَنَتُهُ وَ ساءَتهُ سَیئتُهُ فَهُوَ مُؤمِنُ؛
کسی که نیکیها او را خوشحال و بدیها او را ناراحت کند، مؤمن است.
بحارالانوار، ج 75، ص 51، ح 79
امام على علیه السلام فرمودند:
إنَّ المُؤمِنَ إذا نَظَر اعتَبَرَ، و إذا سَکَتَ تَفَکَّرَ، و إذا تَکَلَّمَ ذَکَرَ، و إذا أستَغنی شَکَرَ، و إذا أصابَتهُ شِدَّةُ صَبَرَ...؛
به راستی چون مؤمن بنگرد، عبرت گیرد و چون سکوت کند، بیندیشد و چون سخن گوید، ذکر گوید و چون بینیاز شود، شکر کند و چون در سختی افتد، صبر کند... .
بحار الأنوار، ج ۷۵، ص ۴۰۱
حضرت فاطمه زهرا علیها السلام فرمودند:
بِشرٌ في وَجهِ المُؤمِنِ يُوجِبُ لِصاحِبِهِ الجَنَّةَ ؛
خوش رويى هنگام روبه رو شدن با مؤمن، بهشت را بر فرد خوش رو واجب مىكند.
بحارالأنوار، ج 64، ص 72
پیامبر اکرم صلّى الله علیه و آله فرمودند:
مَنْ آذی مُؤْمِناً فَقَدْ آذانِی وَ مَنْ آذانِی فَقَدْ آذَی اللهَ ؛
هرکس مؤمنی را بیازارد، مرا آزرده و هرکه مرا بیازارد، خداوند را آزرده است.