امام باقر علیه‏ السلام فرمودند: 
اِنَّ الله‏َ تَعالى لَینادى كُلَّ لَیلَةِ جُمُعَةٍ مِنْ فَوْقِ عَرْشِهِ مِنْ اَوَّلِ اللَّیلِ اِلى آخِرِهِ: اَلا عَبْدٌ مُؤمِنٌ یدْعونى لاِخِرَتِهِ وَ دُنْیاهُ قَبْلَ طُلوعِ الْفَجْرِ لاُجیبَهُ؟ اَلا عَبْدٌ مُؤمِنٌ یتوبُ اِلَىَّ مِنْ ذُنوبِهِ قَبْلَ طُلوعِ الفَجرِ فَاَتوبَ عَلَیهِ؟ اَلا عَبدٌ مُؤمِنٌ قَد قَـتَّرتُ عَلَیهِ رِزقَهُ فَیساَ لَنِى الزِّیادَةَ فى رِزقِهِ قَبلَ طُلوعِ الفَجرِ فَاَزیدَهُ وَ اُوَسِّعَ عَلَیهِ؟ اَلا عَبدٌ مُؤمِنٌ سَقیمٌ یساَلُنى اَن اَشفیهُ قَبلَ طُلوعِ الفَجرِ فاُعافیهُ؟ اَلا عَبدٌ مُؤمِنٌ مَحبوسٌ مَغمومٌ یساَلُنىاَن اُطلِقَهُ مِن حَبسِهِ وَ اُخَلِّىَ سَربَهُ؟ اَلا عَبْدٌ مُؤمِنٌ مَظلومٌ یساَلُنى اَن آخُذَ لَهُ بِظُلامَتِهِ قَبلَ طُلوعِ الفَجرِ فَاَنْتَصِرَ لَهُ وَ آخُذَ لَهُ بِظُلامَتِهِ؟ قالَ علیه‏ السلام: فَلا یزالُ ینادى بِهذا حَتّى یطلُعَ الفَجرُ؛ 
خداوند متعال، هر شبِ جمعه، از آغاز شب تا پایان آن، از فراز عرش خویش ندا مى‌‏دهد: «آیا بنده مؤمنى نیست كه تا پیش از سپیده‌‏دَم، مرا براى آخرت و دنیایش بخواند و من، پاسخش دهم؟ آیا بنده مؤمنى نیست كه تا پیش از سپیده‌‏دَم از گناهانش به درگاه من، توبه كند و من هم به سوى او بازگردم و توبه‌‏اش را بپذیرم. آیا بنده مؤمنى نیست كه من روزى‌‏اش را بر او تنگ كرده باشم و او تا پیش از سپیده‌‏دَم، افزایش در روزى‏‌اش را از من بخواهد و من بر روزى او بیفزایم و به آن گشایش دهم؟ آیا بنده مؤمن زندانى و غم‏زده‌‏اى نیست كه از من بخواهد از زندان آزاد و رهایش كنم؟ آیا بنده مؤمنِ ستم دیده‌‏اى نیست كه تا پیش از سپیده‏‌دَم از من بخواهد كه دادش را بستانم و من انتقام او را بگیرم و داد وى بستانم؟» و تا سپیده‏‌دَم، به این ندا ادامه مى‌‏دهد.