حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله ج4 ، ص 300
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:
سَتُدفَنُ بَضعَةٌ مِنّى بأرضِ خُراسانَ، لا يَزُورُها مُؤمِنٌ إلاّ أوجَبَ اللَّهُ لَهُ الجَنَّةَ؛
زود باشد كه پاره اى از تن من در خاك خراسان دفن شود. هيچ مؤمنى آن را زيارت نكند مگر آن كه خداوند بهشت را بر او واجب گرداند.
الكافي: ج 2، ص 242، ح 1
امام کاظم علیه السّلام فرمودند:
ليسَ كلُّ مَن قالَ بوَلايتِنا مؤمناً ، ولكنْ جُعِلوا اُنْساً للمؤمنينَ؛
چنين نيست كه هر كس قائل به ولايت ما باشد، مؤمن است، بلكه آنان همدم مؤمنان اند.
الكافي: ج 2، ص 208، ح 2
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
يَجِبُ لِلمؤمنِ علَى المؤمن النَّصيحَةُ لَهُ في المَشهَدِ والمَغيبِ؛
بر مؤمن واجب است در حضور و غياب مؤمن خيرخواه او باشد.
الكافي: ج 2، ص 170، ح 4
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
ما عُبِدَ اللَّهُ بشي ءٍ أفضَلَ مِن أداءِ حقِّ المؤمنِ؛
خداوند با چيزى برتر از اداى حق مؤمن پرستيده نشد.
الكافي: ج 2، ص 329، ح 1
امام باقر علیه السّلام فرمودند:
قالَ اللَّهُ عزّوجلّ : يا موسى، لا تُطَوِّلْ في الدُّنْيا أملَكَ فَيَقْسُوَ قَلْبُكَ ، والقاسِي القلبِ منّي بَعِيدٌ؛
خداوند عزّوجلّ فرموده است: اى مؤمن، آرزويت را در دنيا طولانى مكن كه دلت را سخت مى كند و سخت دل، از من دور است.