نهج البلاغه، خطبه 198
امام علی علیه السّلام فرمودند:
فهو معدن الايمان و بحبوحته و ينابيع العلم و بحوره و رياض العدل و غُدرانُهُ و اثافيُّ الاسلام و بنيانُهُ و اودية الحقّ و غيطانهُ و بحرٌ لا ينزفُهُ المُستنزِفون ... .
قرآن معدن ايمان و اصل آن است و چشمه هاي دانش و درياي علوم است، سرچشمه عدالت و نهر جاري عدل است، پايه هاي اسلام و ستون محکم آن است، نهرهاي جاري زلال حقيقت و سرزمين هاي آن است. دريايي است که تشنگان آن آبش را تمام نتوانند کشيد و چشمه اي است که آبش کمي ندارد، محل برداشت آبي است که هر چه از آن بردارند کاهش نمي يابد و منزلي است که مسافر آن را فراموش نخواهند کرد.
نهج البلاغه، خطبه 176
امام علی علیه السّلام فرمودند:
ان الله سبحانه لم يَعِظْ احداً بمثل هذا القرآن فانه حبل الله المتين و سببَهُ الامين، و فيه ربيع القَلبِ و ينابيع العلم و ما لِلقلب جِلاءُ غيرهُ مع انَّه قد ذهب المتذکرون ... .
همانا خداوند سبحان کسي را به چيزي چون قرآن پند نداده است که قرآن ريسمان استوار خدا و وسيلة ايمني بخش است. در قرآن بهار دل و چشمه هاي دانش است، براي قلب جلايي جز قرآن نتوان يافت، به خصوص در جامعه اي که بيدار دلان رفته اند و غافلان و تغافل کنندگان حضور دارند. پس اگر خيري ديديد از قرآن ياري بگيريد و زماني که شر و بدي ديديد با قرآن از او جدا شويد و از کنارش برويد.
نهج البلاغه، خطبه 167
امام علی علیه السّلام فرمودند:
ان الله سبحانه انزل کتاباً هادياً بيّنَ فيه الخير و الشرّ.
همانا خداوند سبحان کتابي هدايت گر فرستاد که خير و شر را آشکارا در آن بيان فرمود.
نهج البلاغه، خطبه 198
امام علی علیه السّلام فرمودند:
ثم انزل عليه (انزل علي نبيه محمد) الکتاب نوراً لا تطفاً مصابيحه و سراجاً لا يخبوا توقُّدُهُ و بحراً ليدرک قعرُهُ و منهاجاً لا يُضل نهجه و شعاعاً لايظلم ضَوؤُهُ و فرقاناً لا يخمه برهانه و تبياناً لا تهدم ارکانه.
سپس خداوند قرآن را بر پيامبر - صلّي الله عليه و آله - نازل فرمود، قرآن نوري است که خاموشي ندارد، چراغي است که درخشندگي آن زوال نپذيرد، دريايي است که ژرفاي آن درک نشود، راهي است که روندة آن گمراه نگردد، شعله اي است که نور آن تاريک نشود، جدا کنندة حق و باطلي است که درخشش برهانش خاموش نگردد، بنايي است که ستون هاي آن خراب نشود.