الخصال: 199
عبد خیر مىگوید: على علیه السلام چهار انگشتر داشتند که به دست مىکردند:
یاقُوتٌ لِنُبْلِهِ، وَ فیروزَجٌ لِنُصْرَتِهِ، وَ الْحَدیدُ الصّینىُّ لِقُوَّتِهِ، وَ عَقیقٌ لِحِرْزِهِ ـ وَکان نَقْشُ الْیاقُوتِ: لااِلهَ اِلاَّ اللّهُ الْمَلِکُ الْحَقُّ الْمُبینُ، وَ نَقْشُ الْفیروزَجِ: اَللّهُ الْمَلِکُ الْحَقُّ، وَ نَقْشُ الْحَدیدِ الصّینىِّ: أَلْعِزَّةُ لِلّهِ جَمیعا، وَ نَقْشُ الْعَقیقِ ثَلاثَةُ أَسْطُرٍ: ما شاءَاللّهُ، لاقُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ، أَسْتَغْفِرُاللّهَ.
یاقوتى براى نجابت و بزرگى ـ فرزانگى ـ و فیروزه براى پیروزى و حدید چینى براى نیرومندى و عقیق را نیز براى محافظت. نقش نگین یاقوت: «لا إلهَ إلاّ اللّه المَلِکُ الحَقُّ المُبین» و نقش فیروزه: «اللّهُ المَلِکُ الحَقُّ» و نقش حدید: «ألعِزَّةُ للّه جَمیعا» و در نگین عقیق سه سطر نقش بسته بود: «ماشاءَ اللّهُ، لاقُوَّةَ إلاّ بِاللّهِ، أستَغفِرُاللّه».
المناقب 3: 110
ابن عباس مىگوید:
کانَ عَلِىٌّ علیه السلام یَتَّبِعُ فى جَمیعِ أَمْرِهِ مَرْضاةِ اللّهِ وَلِذلِکَ سُمِّىَ الْمُرْتَضى.
حضرت على علیه السلام در تمامى کارهاى خود همواره در پى رضایت الهى بود و به همین جهت «مرتضى» نامیده شد.
المناقب 2: 124 و الاحزاب / 72
هرگاه وقت اداى نماز مىرسید، رنگ چهره امام علی علیه السلام تغییر مىیافت و برخود مىلرزید. وقتى به ایشان مىگفتند: این چه حالت است؟ مىفرمودند:
جاءَ وَقْتُ أَمانَةٍ عَرَضَها اللّهُ تعالى عَلَى السَّماواتِ وَ الاَْرْضِ وَ الْجِبالِ فَاَبَیْنَ أَنْ یَحْمِلْنَها وَ حَمَلَها الاْنسانُ.
هنگام اداى امانتى رسیده است که بر آسمانها و زمین و کوهها عرضه شد و آنها از حمل آن سرباز زدند و انسان این بار امانت را برداشت.
الغارات: 44
امام علی علیه السلام فرمودند:
یا أهْلَ الْکُوفَةِ اِذا أَنَا خَرَجْتُ مِنْ عِنْدِکُمْ بِغَیْرِ رَحْلى وَراحِلَتى وَغُلامى فَاَنَا خائِنٌ، وَکانَتْ نَفَقَتُهُ تَأْتیهِ مِنْ غَلَّتِهِ بِالْمَدینَةِ مِنْ یَنْبُع...
اى مردم کوفه اگر ـ مرا دیدید ـ با اندوختهاى بیشتر از وسائل شخصى زندگى و مرکب و غلام خود از نزد شما برگشتم، بدانید که خائن بودهام ـ آن حضرت در مدت حکومت از بیت المال مصرف نمىکرد ـ و هزینه زندگى او از زمینهاى کشاورزى که در ینبع داشت تأمین مىشد.
المناقب 2: 104
زاذان مىگوید:
اِنَّهُ کانَ [الامام علی علیه السلام] یَمْشى فِى الْأَسْواقِ وَحْدَهُ وَ هُوَذاکَ یُرْشِدُ الضّالَّ وَ یُعینُ الضَّعیفَ وَ یَمُرُّ بِالْبَیّاعِ وَ الْبَقّالِ فَیَفْتَحُ عَلَیْهِ الْقُـرْانَ وَ یَقْرَءُ: «تِلْکَ الّدارُالْأخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذینَ لایُریدُونَ عُلُوّا فِىالْأَرْضِ وَ لافَسادا وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقینَ.»
امام علی علیه السلام به تنهایى دربازار مىگشت و گمشده را راهنمایى و ناتوان را کمک مىکرد و به هنگام عبور از پیش فروشندگان و کسبه، قرآن کریم را در برابر آنها مىگشود و این آیه را براى آنها مىخواند «خانه آخرت ـ سعادت ابدى ـ را براى کسانى قرار دادیم که قصد سرکشى و فساد در زمین ندارند و عاقبت ـ نیک ـ تنها از آن پرهیزکاران است».