معجم الکبیر، ج 3 ص 73 ح 2703
امام حسن علیه السلام فرمودند:
عَلَّمَنى جَدّى رَسُولُ اللّهِ صلى الله علیه و آله کَلِماتٍ أَقُولُهُنَّ فىالْوَتْرِ: «اَللّهُمَّ اهْدِنى فیمَنْ هَدَیْتَ، و عافِنى فیمَنْ عافَیْتَ، وَ بارِکَ لى فیما أَعْطَیْتَ...»
جدّم رسول اللّه صلى الله علیه و آله کلماتى به من آموخت که در قنوت نماز وتر مى خوانم: «خدایا مرا هدایت کن در میان کسانى که هدایت کردى، و عافیت ده در میان کسانى که عافیت دادى و آنچه به من عطا کردى مبارک گردان...»
مناقب، ج 4 ص 14، بحارالانوار، ج 43 ص 339
راوندى گوید:
اِنَّ الْحَسَنَ علیه السلام کانَ اِذا فَرَغَ مِنَ الْفَجْرِ لَمْ یَتَکَلَّمْ حَتّى تَطْلَعَ الشَّمْسُ.
امام حسن علیه السلام بعد از فراغت از نماز صبح تا طلوع آفتاب با کسى صحبت نمىکردند[مشغول عبادت و ذکر بود.]
مناقب، ج 3 ص 180، بحارالانوار، ح 43 ص 339
ابن شهر آشوب نقل مىکند که:
کانَ الْحَسَنُ علیه السلام اِذا بَلَغَ بابَ الْمَسْجدِ رَفَعَ رَأْسَهُ وَ یَقُولُ: اِلهى ضَیْفُکَ بِبابِکَ، یا مُحْسِنُ قَدْ أَتاکَ الْمُسىءُ، فَتَجاوَزْ عَنْ قَبیحِ ما عِنْدى بِجَمیلِ ما عِنْدَکَ، یاکَریمُ.
هرگاه امام حسن علیه السلام به درب مسجد مىرسیدند، سرشان را بلند کرده مىگفتند: خدایا میهمانت درِ خانهات ایستاده، اى احسانکننده! گناهکار نزد تو آمده، از گناهان زشتى که در نزد من است به آن زیبایى که در نزد توست در گذر، اى بخشنده.
محجة البیضاء ج 4 ص 33
فیض کاشانى روایت مىکند که:
وَ کانَ الْحَسَنُ علیه السلام یَمُرُّ بِالسُّؤّالِ وَ بَیْنَ أَیْدیهِمْ کَسْرٌ فَیَقُولُونَ هَلُمَّ إلَىَّ الْغَداءَ یَا ابْنَ رَسُولِاللّهِ وَ هُمْ جُلُوسٌ عَلَى الطَّریقِ، فَکانَ یَنْزِلُ عَلَى الطَّریقِ وَ یَأْکُلُ مَعَهُمْ وَ یَقُولُ: انَّ اللّهَ لایُحِبُّ الْمُسْتَکْبِرینَ.
حضرت امام حسن علیه السلام گهگاهى در میانه راه به گدایان برخورد مىکردند که نشسته و چند تکه نان مىخوردند، آنان حضرت را دعوت مىکردند و امام حسن نیز مىنشست و از غذاى آنان مىخورد و مىفرمودند: خدا مستکبران را دوست ندارد.