نهج البلاغه، از خطبه ۱۷۸
امام على علیه السلام فرمودند:
وَ ایمُ اللهِ، مَا كانَ قَوْمٌ قَطُّ فِى غَضِّ نِعْمَةٍ مِنْ عَیشٍ فَزالَ عَنْهُمْ اِلاَّبِذُنُوبٍ اِجتَرَحوها لَاِنَّ الله لَیسَ بِظَـلاّمٍ لِلْعَبیدِ؛
به خدا سوگند، هرگز نعمت گروهى كه از زندگىِ خوش بهرهمندند، از بین نمىرود، جز به وسیله گناهانى كه مرتكب مىشوند؛ چرا كه خداوند هرگز به بندگان ظلم نمىكند.
نهج البلاغه، از خطبه ۹۱
امام على علیه السلام فرمودند:
وَ قَدَّرَ الاَرزاقَ فَكَثَّرَها وَ قَـلَّـلَها، وَ قَسَّمَها عَلَى الضّیقِ وَ السَّعَةِ، فَعَدَلَ فیها لِیبْتَلىَ مَنْ اَرادَ بِمَیسورِها وَ مَعسورِها، وَ لِیخْتَبِرَ بِذلِكَ الشُّكْرَ وَ الصَّبْرَ مِنْ غَنیها وَ فَقیرِها؛
خداوند روزى همگان را تعیین كرد و آن را زیاد و كم نمود و در آن تنگى و گشایش قرار داد و عدالت ورزید تا با آسانى و سختى آن، هركس را بخواهد، بیازماید و سپاسگزارى و صبرِ ثروتمند و فقیر را امتحان نماید.
الكافى، ج ۸، ص ۲۸۵، ح ۴۳۰
خداوند عزّ و جلّ فرمود:
إنّى قَد قَضَیتُ لِكُلِّ قَومٍ هادیا أهدى بِهِ السُّعَداءَ وَ یكونُ حُجَّةً عَلَى الأشْقیاءِ؛
من براى هر قومى راهنمایى قرار دادم كه خوشبختان را به وسیله آن هدایت مىكنم و حجتى براى بدبختان است.
امام علی علیه السّلام فرمودند:
الایمان شجرة، اصلها الیقین فرعها التقی و نورها الحیاء و ثمرها السخاء.
ایمان درختی است که ریشه اش یقین است، شاخه اش پرهیزکاری، شکوفه اش حیا و میوه اش بخشندگی.
غررالحکم، ح 1786.