تو می رسی و غمی پنهان همیشه پشت سرت جاری

همیشه طرح قدم هایت شبیه روز عزاداری

تو می نشینی و بین ما نشسته پیکر مغمومی

غریب وخسته و خاک آلود؛ به فکر چاره ناچاری

شبیه جنگل انبوهی که گر گرفته از اندوهِ -

هجوم لشکر چنگیزی... گواهت این غم تاتاری

بیا و گریه نکن در خود که شانه های زمین خیسند

مرا تحمل باران نیست؛ تو را شهامت خودداری

همین که چشم خدا باز است به روی هرچه که پیش آید

ببین چه مرهم  شیرینیست  برای سختی و دشواری!!

کمی پرنده اگر باشی در آسمان دلم هستی

رفیق ماهی و مهتابی؛عزیز سرو وسپیداری...

چقدر منتظرت بودم !ببینمت کمی آسوده...

نمی خواهم بمیرم

برخیز که غیر از تو مرا دادرسی نیست

گویی همه خوابند ، کسی را به کسی نیست

آزادی و پرواز از آن خاک به این خاک

جز رنج سفر از قفسی تا قفسی نیست

این قافله از قافله سالار خراب است

اینجا خبر از پیش رو و باز پسی نیست

تا آئینه رفتم که بگیرم خبر از خویش

دیدم که در آن آئینه هم جز تو کسی نیست

من در پی خویشم ، به تو بر می خورم اما

آن سان شده ام گم که به من دسترسی نیست

آن کهنه درختم که تنم زخمی برف است

حیثیت این باغ منم ، خار و خسی نیست

امروز که محتاج توام ، جای تو خالیست

فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست

در عشق خوشا مرگ که این بودن ناب است

کاروان رفته بود و دیده ی من

همچنان خیره مانده بود به راه

خنده می زد به درد و رنجم،اشک

 شعله می زند به تار و پودم،آه

 رفته بودیّ و رفته بود از دست

عشق و امیّد زندگانی من

رفته بودیّ ومانده بود به جا

 شمع افسرده ی جوانی من

 شعله ی سینه سوز تنهایی

باز چنگال جان خراش گشود

 دل من در نهیب این آتش

تا رمق داشت دست و پا زده بود

 چه وداعی،چه درد جان کاهی

 چه سفر کردن غم انگیزی

نه نگاهی چنان که دل می خواست

 نه کلام محبت آمیزی

 گر در آنجا نمی شدم مدهوش

 دامنت را رها نمی کردم

و چه خوش بود،کاندر آن حالت

 تا ابد چشم وا نمی کردم

چون به هوش آمدم نبود کسی

 هستی ام سوخت اندر آن تب و تاب

 هر طرف جلوه کرد در نظرم

برگ ریزان باغ و شباب

 وای بر من،نداد گریه مجال

 که زنم بوسه ای به رخسارت

 چه بگویم فشار غم نگذاشت

 که بگویم ، خدانگهدارت

کاروان رفته بود وپیکر من

 در سکوتی سیاه می لرزید

 روح من تازیانه ها می خورد

به گناهی که عشق می ورزید

 او سفر کرد و کس نمی داند

 من در این خاکدان چرا ماندم

 آتشی بعد کاروان ماند

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن

موهات را ببند دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن

من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن

بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن

امشب برای ماندنمان استخاره کن

اما به آیه های بدش اعتنا نکن....