وداع كنید اهل حرم با طفل شیرخواره،باطفل شیرخواره

رقیه گریه می كنه كنار گهواره، كنار گهواره

خیال نكنید رباب دست و پاگیر حسین شد، از روز اول تو گوش علی می خوند: علی كربلا می خوام سرافرازم كنی مادر، آوردمت دور سر بابات بگردونمت، اهل اشاره است رباب. تا ابی عبدالله فرمود: بچه ام رو بیارید از تو خیمه من وداع كنم، بچه رو برد تو خیمه گفت:بیایید هر كی می خواد ببینه ببینه، علیم داره میره، دیگه بر نمی گرده.

وداع كنید اهل حرم با طفل شیرخواره،باطفل شیرخواره

رقیه گریه می كنه كنار گهواره، كنار گهواره

اما هر كاریش كنیم مادر ِ،یه نگاه كرد تو صورت علی

برای رفتن ِ تو هنوز كه خیلی زوده

می خوای بری مادر برو عیب نداره

 دوباره رفتی از هوش، چرا لبت كبوده

برو مادر، دست علی به همرات، از صدای طبل هاشون نترسی، یه خواهش دارم مادر

برای آخرین بار بخند برای مادر

نترسی مهربونم از های و هوی لشكر

اللّهمّ صلّ علی فاطمة و أبیها و بعلها و بنیها و السّرّ المستودع فیها بعدد ما أحاط به عِلمُک.

و لعن اعدائهم بعدد ما أحاط به عِلمُک.

اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ ..........

به این غبار، نگاهی كه آفتاب شود

به ذره گر نظر لطف بوتراب كند

به آسمان رود و كار آفتاب كند

کُلُّهُم نورٌ واحِدٌ ، چه امیرالمؤمنین رو یاد كنیم چه امام زمان رو

به این غبار، نگاهی كه آفتاب شود

بسوز قلبِ مرا، كز غمت مُذابّ شود

دوباره رویِ تو را آسمانِ جمعه ندید

كدام جمعه، جمالِ تو ماهتاب شود؟

برای آمدنت، شب به شب دعا كردم

اما آقا جان دعای من كافی نیست، قربونت برم

اشاره كن به دعایم كه مستجاب شود

زمان به خاطرِ ما دیر دیر می گذرد

برایِ خاطرِ تو كاش پُر شتاب شود

امیر گریه، مرا هم صحابه­ی خود كن

كه آسمانِ نگاهم پر از سحاب شود

من آمدم كه سلامِ مرا جواب دهی

سلام می كنم و وای اگر جواب شود

اگر اجازه دهی روضه خوان شوم امشب

كه قلبِ سوخته ات بیشتر كباب شود

برایِ كودكِ خود آب خواست امّا حیف

همین دلیل بر این شد، حسین(ع) آب شود

بگویم از شررِ خنده های حرمله ای

كه پاسخ ِ شرر گریه­ی رباب شود

و شیر خواره پس از این ز نیزه خواهد دید

كه دستِ مادر ِاو بسته در طناب شود

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ اَمیرِالْمُوْمِنینَ و َابْنَ سَیِّدِ الْوَصِیّینَ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ فاطِمَهَ سَیِّدَهِ نِساَّءِ الْعالَمینَ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا ثارَ اللَّهِ وَ ابْنَ ثارِهِ وَ الْوِتْرَ الْمَوْتُورَ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ وَعَلَی الاَْرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ عَلَیْکُمْ مِنّی جَمیعاً سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَ بَقِیَ اللَّیْلُ وَالنَّهارُ، یا اَباعَبْدِاللَّهِ

آمدی بابا کنج ویرانه

با صفا کردی این عزا خانه

آمدی بابا کنج ویرانه 2

ای پدر امشب یاد ما کردی

دخترت را یاد از وفا کردی

بزم ما را خوش با صفا کردی

از ره جود و لطف شاهانه

آمدی بابا کنج ویرانه 2
ای پدر جان جان به قربانت

جان به قربانت لطف و احسانت

از کرم کردی یاد طفلانت

شمع ما گشتی ما چو پروانه

با صفا کردی این عزا خانه 2

ای سر احمد را جسم و جانی تو

میزبانم من میهمانی تو

میهمان من خوب و دانی تو

که مرا نبود فرش و کاشانه

آمدی بابا کنج ویرانه 2

آفتاب من در کجا بودی

از چه رو از ما تو  جدا بودی

روز ی آخر تو آشنا بودی

گشته ای با ما از چه بیگانه

با صفا کردی این عزا خانه 2

رفتی ای بابا خوش به مهمانی

گه تنور و گه دیر نصرانی

از چه رو دور از ما یتیمانی

منزل ما شد کنج ویرانه

آمدی بابا کنج ویرانه 2

سید ابوالقاسم فانی