أَمَرَنى رَبّى بِمُداراةِ النّاسِ كَما أَمَرَنى بِأَداءِ الفَرائِضِ؛

پروردگارم، همان گونه كه مرا به انجام واجبات فرمان داده، به مدارا كردن با مردم نيز فرمان داده است.

كافى(ط-الاسلامیه) ج2، ص117، ح4

أَعقَلُ النّاسِ أَشَدُّهُم مُداراةً لِلنّاسِ؛

عاقل ترين مردم كسى است كه بيشتر با مردم مدارا كند.

من لايحضره الفقيه ج4، ص395، ح5840

مَن أُعطِىَ حَظَّهُ مِنَ الرِّفقٍ فَقَد أُعطِىَ حَظَّهُ مِن خَيرِ الدُّنيا و َالآخِرَةِ؛

هر كس را كه بهره اى از مدارا داده اند، بدون شك بهره اش را از خير دنيا و آخرت داده اند.

نهج الفصاحه ص738 ،  ح2838

ما أَبعَدَ الخَيرَ مِمَّن هِمَّتُهُ بَطنُهُ و َفَرجُهُ؛

چه دور است خير و خوبى از كسى كه همتش (همّ و غمش) شكم و شرمگاه اوست.

تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص143 ، ح2580

 اَلمَعصيَةُ هِمَّةُ الارجاسِ؛

گناه همّت پليدان است.

تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص185 ، ح3512

إِنَّ الْمُؤْمِنَ هِمَّتُهُ فِي الصَّلَاةِ وَ الصِّيَامِ وَ الْعِبَادَةِ وَ الْمُنَافِقَ هِمَّتُهُ فِي الطَّعَامِ وَ الشَّرَابِ كَالْبَهِيمَة

همّت مؤمن در نماز و روزه و عبادت است و همّت منافق در خوردن و نوشيدن مانند حيوانات.

مجموعه ورام ج1 ، ص99

 إِنْ سَمَتْ هِمَّتُكَ لِإِصْلَاحِ النَّاسِ فَابْدَأْ بِنَفْسِكَ فَإِنَّ تَعَاطِيَكَ صَلَاحَ غَيْرِكَ وَ أَنْتَ فَاسِدٌ أَكْبَرُ الْعَيْب‏

اگرهمّت والاى اصلاح مردم را در سردارى، از خودت آغاز كن، زيرا پرداختن تو به اصلاح ديگران، در حالى كه خود فاسد باشى بزرگترين عيب است.

تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص237 ، ح4765

مِن شَرَفِ الهِمَّةِ لُزومِ القِناعَةِ؛

پايبندى به قناعت، از والايى همّت است.

تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص391 ، ح8999

اِقصِر هِمَّتَكَ عَلى ما يَلزَمُكَ و َلا تَخُض فيما لا يَعنيكَ؛

همّت خود را صرف چيزهايى كن كه به آن نياز دارى و آنچه را به كار تو نمى آيد پى گيرى مكن.

تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص477 ، ح10936

نَعوذُ بِاللّه  مِنَ المَطامِعِ الدَّنيَّةِ و َالهِمَمِ الغَيرِ المَرضيَّةِ؛

به خدا پناه مى بريم از مطامع پَست و همّت ها و خواسته هاى ناپسند.

تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص297 ، ح6702