رسول خدا (ص) فرمود: هر که بر بداخلاقی همسرش برای خدا صبر و شکیبایی کند خداوند بزرگ برای هر بار صبر او، پاداشی همانند و همسنگ پاداش صبر ایوب در برابر بلای او به وی خواهد داد.

 اسلام دین فطرت است و با شادی که خواسته فطری و غریزی انسان است، مخالفتی ندارد و تفریحات سالم و ورزش را از عوامل تامین کننده سلامتی آدمی بر می شمارد از این رو در روایات اهل بیت (ع) اهمیت ویژه ای به تفریح و ورزش شده است.

پیامبر اکرم (ص) می فرمایند: به سرگرمی و بازی بپردازید زیرا دوست ندارم سختگیری و خشونت در دینتان مشاهده شود.

امام کاظم (ع) می فرمایند: برای خویش از لذایذ حلال دنیا بهره ای در نظر بگیرید، تا حدی که به بی مبالاتی و اسراف نرسد و بدین وسیله به کارهای دینی بپردازید زیرا روایت شده است کسی که دنیایش را برای دینش رها کند از ما نیست.

امام رضا (ع) می فرمایند: از لذائذ دنیوی نصیبی برای کامیابی خویش قرار دهید و خواهش های دل را از راه‌های مشروع برآورید، مراقبت کنید که در این کار به مردانگی و شرافت شما آسیب نرسد و دچار اسراف و تندروی نشوید، تفریح و سر‌گرمی‌های لذت‌‌بخش شما را در اداره زندگی یاری می‌کند و با کمک آن بهتر در امور دنیوی خویش موفق خواهید شد.

اگر شادی و تفریح بر اساس حق و لطف الهی و خدمت به مردم و رسیدن به کمالات باشد یک ارزش است "قل بفضل الله و برحمته فبذلک فلیفرحوا" (یونس، 58) اما در این میان اسلام تفریحات و شادی های نابجا را نقد می کند که به برخی از انواع آن اشاره می شود.

شادی به خاطر کامیابی های دنیوی و همراه با غفلت از آخرت. "فرحوا بالحیاه الدنیا" (رعد، 26)
شادی و تفریح برای سختی هایی که به مومنین می رسد "ان تصبکم سیئه فرحوا بها" (آل عمران، 120)

امام صادق (ع) فرمودند: رسول خدا (ص) شتری داشتند که هیچ وقت عقب نمی افتاد. روزی آن حضرت (ص) با عربی بادیه نشین مسابقه داد و شتر آن اعرابی بر شتر پیامبر (ص) پیشی جست. ملسمانان از این پیشامد اندهگین شدند رسول خدا (ص) فرمودند: این شتر خود را برتر دیدند و خدا را سزاست که هیچ چیز برتری نجوید جز آنکه خدا او را فرو نشاند.

امام رضا (ع)می فرمایند: خدا بندگانش را از همه قمارها نهی و به اجتناب از آنها امر فرمود و آنها را رجس و پلیدی نامید و فرمود: پلیدی هایی هستند که گرایش به آنها برخاسته از وسوسه های شیطان است، پس از آنها بپرهیزید.

همچنین، آن حضرت (ع) می فرمایند: خود را با کار مداوم خسته نکنید و برای خود تفریح و تنوع قرار دهید ولی از کاری که در آن اسراف باشد یا شما را در اجتماع سبک کند، پرهیز کنید.

 امام موسی کاظم (ع) : سعی کنید که دین خدا و دستوراتش را بشناسید و از مقررات آن آگاه گردید و گرنه در نزد خدا و ملائکه و مومنین همانند صحرانشین های نادان و بی فرهنگ خواهید بود.  
 بحارالانوار جلد 17 صفحه 208 

یاءَیهَا النَّاسُ قَدْ جَآءَتْکم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبّکمْ وَشِفَآءٌ لِّمَا فِی الصُّدُورِوَهُدی وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ
ای مردم! همانا از سوی پروردگارتان پند و اندرزی برای شما آمد که مایهٔ شفا برای آنچه در سینه های شماست و هدایت و رحمتی برای مؤ منان است.

* «موعظه»، بازداشتنِ آمیخته با هشدار و انذار است. (مفردات راغب)
* «شِفاء لما فی الصدور» یعنی مایهٔ پاکی روح وقلب از آفات روحی است. زیرا امراض روحی سخت تر از امراض جسمی است و هنر قرآن نیز در همین شفابخشی به امراض روحی است.
* پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله فرمود: «اذا التبسَتْ علیکم الفِتن کاللّیل المُظلم فعلیکم بالقرآن فانّه شافع مشفّع ...» در هجوم فتنه های تیره و وحشتناک، به قرآن پناه برید که هم موعظه است، هم شفا، هم نور و هم رحمت. (بحار، ج 92، ص 17)
* امام صادق علیه السّلام فرمود: «شفاء لما فی الصدور من الامراض الخواطر و مشبّهات الامور» قرآن، برای تمام امراض روحی و شبهات و افکار شفاست. (تفسیر نورالثقلین)

* گویا آیه اشاره به مراحل چهارگانهٔ تربیت و تکامل دارد، یعنی:
الف: مرحلهٔ موعظه، نسبت به کارهای ظاهری. (موعظة من ربّکم)
ب: مرحلهٔ پاکسازی روح از رذایل. (شفاء لما فی الصدور)
ج: مرحلهٔ راهیابی به سوی مقصود. (هدی)
د: مرحلهٔ دریافت رحمت الهی. (رحمة للمؤ منین)
* نزول کتاب که شامل موعظه و شفابخشی و هدایت و رحمت باشد، از شئون ربوبیت الهی است. (من ربّکم)
* قرآن، شفای هر دردی است. درمان دردها را باید از مکتب قرآن گرفت، نه مکاتب شرق و غرب. (شفاء لما فی الصدور)
* قرآن برای همهٔ مردم موعظه است، ولی تنها گروه حقّپذیر، مشمول هدایت و رحمت الهی می شوند. (یا ایها الناس ... هدی ورحمةً للمؤ منین)

رسول گرامی (ص) فرمود: مدارا با مردم نیمی از ایمان است و نرمش با آنها نیمی از زندگی است. امام صادق (ع) پس از نقل کلام پیامبر (ص) فرمود: با گناهکاران در ظاهر معاشرت داشته باشید و با آنها درگیر نشوید که به شما ستم می کنند. (الکافی،ج2،ص117)

در این باره آمده است مردی خدمت امام حسین (علیه السلام) رسید و عرض کرد که شخص گنه کاری هستم و نمی توانم خود را از معصیت نگهدارم، لذا نیازمند نصایح آن حضرت می باشم. امام (علیه السلام) فرمودند: پنج کار را انجام بده، بعد هر گناهی می خواهی بکن!

اول: روزی خدا را نخور، هر گناهی مایلی بکن!

دوم : از ولایت خدا خارج شو، هر گناهی می خواهی بکن!

سوم: جایی را پیدا کن که خدا تو را نبیند، سپس هر گناهی می خواهی بکن!

چهارم: وقتی ملک الموت برای قبض روح تو آمد اگر توانستی او را از خودت دور کن و بعد هر گناهی می خواهی بکن!

پنجم: وقتی مالک دوزخ تو را داخل جهنم کرد، اگر امکان داشت داخل نشو و آن گاه هر گناهی مایلی انجام بده !

منابع:
1- علامه مجلسی. بحارالانوار،ج87: 126.
2-ناصری، محمود. داستانهای بحار الانوار، ج1: 37.
روزنامه قدس