وقتي كه مصرف ميكنم به خوبي منطق همه را ميدانم و ميفهمم چگونه اين دانشها حاكمان زندگي امروز ما هستند.
چقدر وقتي كه دبيرستان ميرفتم به رياضيات خودم مغرور بودم. چقدر جبر بلد بودم. هر وقت مسئلهاي را نميتوانستم حل كنم حتماً شب توي خواب حل ميكردم. چقدر مسئله هندسه حل كردم و قضيه حفظ كردم.
توي كلاس بعضيها هندسه را بهتر از من بلد بودند ولي بيرون از كلاس، توي خانواده كمتر كسي به اندازه من بلد بود. حتي مسائل كلاسهاي بالاتر از خودمان را حل ميكردم. چقدر مغرور بودم. بالاخره هم با همين سواد خيلي خوبم توي جبر و هندسه و فيزيك و شيمي و همه درسهايي كه بلد بودنشون لازم بود، دانشگاه قبول شدم.
چقدر وقتي وارد دانشكده مهندسي شدم مغرور شدم. درصد كمي از جامعه ميتوانند مهندس باشند، يكي هم من. ما دانشجويان مهندسي واقعا تافته جدا بافتهايم. هيچكس به اندازه ما چيز نميفهمد.
هيچكس به اندازه ما بلد نيست مهندس باشد. هيچكس توي كشور همتراز ما دانشجويان مهندسي رياضي و فيزيك بلد نيست و نميداند ملكولها چطور ساخته ميشوند و چطور در كنار هم جامدات، مايعات و گازها را ميسازند و تركيبات چگونه به وجود ميآيند.
چقدر وقتي مهندس شدم مغرور شدم. ما مهندسها جامعه را ميسازيم. همه ما مهندسها همه كشور را ميسازيم. همه سازندگيها توسط ما مهندسهاست. بالاخره يك روز هم از شغل مهندس كارمندي استعفا دادم و بطور آزاد وارد صنعت شدم.
تازه فهميدم همه مهندسها فقط توي كتابها باقي ماندهاند و هيچكدامشان از دانشگاه بيرون نيامدند. تازه فهميدم همه سازندهها همين دانشگاه نديدههايي هستند كه تنها چيزي كه اصلا بلد نيستند رياضي است.
من مطمئنم همه ايشان سطح ورق مورد نياز براي ساختن يك دستگاه را با كمي پايين و بالا محاسبه ميكنند ولي هيچكدامشان منطق مساحت را نفهميدهاند؛ اينكه طول مستطيل ضربدر عرض آن ميشود مساحت را همه سازندگان بلدند ولي چرايش را هيچكدام بلد نيستند.
عوضش من هرگز به اندازه يك تراشكار سادهاي كه با يك ماشين تراش يا دستگاه فرز ميتواند پيچيدهترين قطعات مهندسي را بسازد، نه مكانيك بلدم نه علم مواد. از اينكه من يك سازنده نيستم خجالت كشيدم و از اينكه هنوز هيچكس منطق هندسه را به اندازه من بلد نيست، غرور داشتم.
امروز آثار هنري را با چشمي ديگر مينگرم. امروز بر نقش يك فرش جوري دقت ميكنم كه در گذشته هرگز نميديدم. تقسيم يك مستطيل به اسليمهايي كه در نقشه فرش كامل، دقيق و بيغلط است فقط ميتواند كار كسي باشد كه منطق هندسه، منطق رياضي، منطق زندگي و منطق آفرينش را خيلي خوب ميداند.
امروز وقتي به كاشيكاريهاي يك بناي تاريخي مينگرم تازه ميفهمم آن بناي كاشيكار كه فقط يكدست لباس پلوخوري داشته و تمام لباسهاي ديگرش گلآلود و خاك خورده و لعابدار بوده آنقدر از مهندسي ميدانسته كه بلدبوده است يك حاشيه را گرداگرد يك گنبد بگرداند و بعد از صدها سال من مهندس هرگز نتوانم بفهمم از كجا آغاز نموده و به كجا ختم كرده است.
چگونه كاشيهايي ساخته است كه تعداد دقيق آنها مقرنسها يا شبستانهاي مسجد بزرگي را پوشش دهد. دلم ميخواهد بر گورش بايستم و ناگاه خود را روي خاك او بيفكنم و با تضرع او را صدا كنم: «جناب مهندس!» امروز وقتي در كنار پلي ميايستم كه بيش از هزار سال در مسير آب قرار گرفته و طغيانها و خشكساليها را تجربه كرده است و هنوز استوار ايستاده، تازه ميفهمم آن معماري كه اين پل را ساخته چقدر مهندس بوده است.
امروز وقتي به يك موسيقي زيبا گوش ميدهم، تازه ميفهمم سازنده آهنگ برجستهترين استاد فيزيك دنياست. به خوبي علم اصوات را ميداند. فركانسها را، تواتر، توالي، تكرار، دامنه و همه امواجي كه از راه گوش به همه زندگي آدم رسوخ ميكند، همه را ميداند. او يك دانشمند روانشناس، جامعهشناس و سياستمدار است.
اين دانشمندان، هزاران سال بودهاند و گاهي ما مهندسها به ژوليده بودن سر و روي آنها خنديدهايم و دلمان خواسته است ما را دمي سرگرم كنند؛ شايد شب خوبي داشته باشيم. من با همه سواد و غرور مهندسيام هيچ پيامي براي آيندگان ندارم، اما وقتي در كارگاه يك استاد هنرمند قلمزني، به يك گلدان مسي مينگرم ميبينم چگونه او يك مهندس علم مواد است كه اشكال هندسي را با دقت تمام چنان نقش ميدهد تا اين گلدان پس از هزاران سال از دل خاك بيرون بيايد و همه تاريخ و اجتماع امروز ما را به اطلاع آيندگان برساند؛ شايد او صادقترين وقايعنگار باشد.
چه دردناك پي بردم به جاي اينكه سازنده باشم، فقط يك مهندس مصرفكننده هستم. من فقط مصرفكننده رياضيات، هندسه، فيزيك، شيمي و مكانيك بودم، آن هم فقط روي كاغذ. وقتي كه مصرف ميكنم به خوبي منطق همه را ميدانم، ميفهمم چگونه اين دانشها حاكمان زندگي امروز ما هستند.
در عوض امروز با چشم يك مهندس خاضعانه به همه آثار هنري مينگرم و هنرمند خالق اثر را به تنهايي چندين مهندس ميبينم و اين زندگي را برايم لذتبخش ميكند. خيلي بيش از آنكه قبلا بوده است.
چقدر وقتي كه دبيرستان ميرفتم به رياضيات خودم مغرور بودم. چقدر جبر بلد بودم. هر وقت مسئلهاي را نميتوانستم حل كنم حتماً شب توي خواب حل ميكردم. چقدر مسئله هندسه حل كردم و قضيه حفظ كردم.
توي كلاس بعضيها هندسه را بهتر از من بلد بودند ولي بيرون از كلاس، توي خانواده كمتر كسي به اندازه من بلد بود. حتي مسائل كلاسهاي بالاتر از خودمان را حل ميكردم. چقدر مغرور بودم. بالاخره هم با همين سواد خيلي خوبم توي جبر و هندسه و فيزيك و شيمي و همه درسهايي كه بلد بودنشون لازم بود، دانشگاه قبول شدم.
چقدر وقتي وارد دانشكده مهندسي شدم مغرور شدم. درصد كمي از جامعه ميتوانند مهندس باشند، يكي هم من. ما دانشجويان مهندسي واقعا تافته جدا بافتهايم. هيچكس به اندازه ما چيز نميفهمد.
هيچكس به اندازه ما بلد نيست مهندس باشد. هيچكس توي كشور همتراز ما دانشجويان مهندسي رياضي و فيزيك بلد نيست و نميداند ملكولها چطور ساخته ميشوند و چطور در كنار هم جامدات، مايعات و گازها را ميسازند و تركيبات چگونه به وجود ميآيند.
چقدر وقتي مهندس شدم مغرور شدم. ما مهندسها جامعه را ميسازيم. همه ما مهندسها همه كشور را ميسازيم. همه سازندگيها توسط ما مهندسهاست. بالاخره يك روز هم از شغل مهندس كارمندي استعفا دادم و بطور آزاد وارد صنعت شدم.
تازه فهميدم همه مهندسها فقط توي كتابها باقي ماندهاند و هيچكدامشان از دانشگاه بيرون نيامدند. تازه فهميدم همه سازندهها همين دانشگاه نديدههايي هستند كه تنها چيزي كه اصلا بلد نيستند رياضي است.
من مطمئنم همه ايشان سطح ورق مورد نياز براي ساختن يك دستگاه را با كمي پايين و بالا محاسبه ميكنند ولي هيچكدامشان منطق مساحت را نفهميدهاند؛ اينكه طول مستطيل ضربدر عرض آن ميشود مساحت را همه سازندگان بلدند ولي چرايش را هيچكدام بلد نيستند.
عوضش من هرگز به اندازه يك تراشكار سادهاي كه با يك ماشين تراش يا دستگاه فرز ميتواند پيچيدهترين قطعات مهندسي را بسازد، نه مكانيك بلدم نه علم مواد. از اينكه من يك سازنده نيستم خجالت كشيدم و از اينكه هنوز هيچكس منطق هندسه را به اندازه من بلد نيست، غرور داشتم.
امروز آثار هنري را با چشمي ديگر مينگرم. امروز بر نقش يك فرش جوري دقت ميكنم كه در گذشته هرگز نميديدم. تقسيم يك مستطيل به اسليمهايي كه در نقشه فرش كامل، دقيق و بيغلط است فقط ميتواند كار كسي باشد كه منطق هندسه، منطق رياضي، منطق زندگي و منطق آفرينش را خيلي خوب ميداند.
امروز وقتي به كاشيكاريهاي يك بناي تاريخي مينگرم تازه ميفهمم آن بناي كاشيكار كه فقط يكدست لباس پلوخوري داشته و تمام لباسهاي ديگرش گلآلود و خاك خورده و لعابدار بوده آنقدر از مهندسي ميدانسته كه بلدبوده است يك حاشيه را گرداگرد يك گنبد بگرداند و بعد از صدها سال من مهندس هرگز نتوانم بفهمم از كجا آغاز نموده و به كجا ختم كرده است.
چگونه كاشيهايي ساخته است كه تعداد دقيق آنها مقرنسها يا شبستانهاي مسجد بزرگي را پوشش دهد. دلم ميخواهد بر گورش بايستم و ناگاه خود را روي خاك او بيفكنم و با تضرع او را صدا كنم: «جناب مهندس!» امروز وقتي در كنار پلي ميايستم كه بيش از هزار سال در مسير آب قرار گرفته و طغيانها و خشكساليها را تجربه كرده است و هنوز استوار ايستاده، تازه ميفهمم آن معماري كه اين پل را ساخته چقدر مهندس بوده است.
امروز وقتي به يك موسيقي زيبا گوش ميدهم، تازه ميفهمم سازنده آهنگ برجستهترين استاد فيزيك دنياست. به خوبي علم اصوات را ميداند. فركانسها را، تواتر، توالي، تكرار، دامنه و همه امواجي كه از راه گوش به همه زندگي آدم رسوخ ميكند، همه را ميداند. او يك دانشمند روانشناس، جامعهشناس و سياستمدار است.
اين دانشمندان، هزاران سال بودهاند و گاهي ما مهندسها به ژوليده بودن سر و روي آنها خنديدهايم و دلمان خواسته است ما را دمي سرگرم كنند؛ شايد شب خوبي داشته باشيم. من با همه سواد و غرور مهندسيام هيچ پيامي براي آيندگان ندارم، اما وقتي در كارگاه يك استاد هنرمند قلمزني، به يك گلدان مسي مينگرم ميبينم چگونه او يك مهندس علم مواد است كه اشكال هندسي را با دقت تمام چنان نقش ميدهد تا اين گلدان پس از هزاران سال از دل خاك بيرون بيايد و همه تاريخ و اجتماع امروز ما را به اطلاع آيندگان برساند؛ شايد او صادقترين وقايعنگار باشد.
چه دردناك پي بردم به جاي اينكه سازنده باشم، فقط يك مهندس مصرفكننده هستم. من فقط مصرفكننده رياضيات، هندسه، فيزيك، شيمي و مكانيك بودم، آن هم فقط روي كاغذ. وقتي كه مصرف ميكنم به خوبي منطق همه را ميدانم، ميفهمم چگونه اين دانشها حاكمان زندگي امروز ما هستند.
در عوض امروز با چشم يك مهندس خاضعانه به همه آثار هنري مينگرم و هنرمند خالق اثر را به تنهايي چندين مهندس ميبينم و اين زندگي را برايم لذتبخش ميكند. خيلي بيش از آنكه قبلا بوده است.
این خانوم محترم خوب روش صرفه جویی رو کشف کرده
