احادیثى از حضرت امام صادق(ع) نقل است که در مورد اسراف به اصحاب مىفرمایند: کمترین حد اسراف این است که لباسى را که بیرون خانه براى حفظ آبرو مىپوشى در داخل خانه نیز بپوشى یا باقیمانده آب و غذا را که در ظرف مىماند دور بریزى و یا خرما را خورده و هسته آن را دور اندازى. (۲۵) در بعضى از احادیث آمده است که در هنگام وضو گرفتن باید مواظب باشیم که دچار اسراف نشویم و مقدار یک مد (معادل سه چهارم لیتر) آب براى وضو کفایت مىکند. و نیز در ذیل آیه شریفه ۳۱ سوره اعراف: «کلوا و اشربوا...» احادیثى از حضرت امام صادق(ع) نقل شده است که از آن جمله این حدیث است که «عیاشى از ابان بن تغلب» از آن حضرت نقل مىکند که مال و ثروت از آن پروردگار است که آن را در نزد مردم به امانت گذاشته است و به آنها اجازه فرموده که در حد اعتدال و میانهروى بخورند و بیاشامند و لباس بپوشند، و نکاح کنند، مرکب سوارى داشته باشند و مازاد آن را به فقراى مؤمنین ببخشند و بدینوسیله اختلافات طبقاتى را از بین ببرند و پراکندگیها را ترمیم کنند و کسى که اینگونه عمل مىکند، آنچه را که مىخورد و مىآشامد، اعمالش مباح است و نکاح او و استفاده از مرکوبش نیز حلال مىباشد و کسى که از این حد تجاوز کند بر او حرام است و سپس فرمود که اسراف نکنید که خداوند مسرفان را دوست ندارد.
از فرمایش امام(ع) که نظرشان را به صراحت اعلام و مىفرمایند: «من عدا ذلک کان علیه حراما» (۲۶) حرمت اسراف به وضوح آشکار مىشود و وقتى از حد متعادل و مشخص که در این حدیثشریف بدان تصریح شده تجاوز شد به حرمت مىانجامد و به دلیل اینگونه احادیث و یا به دلیل نهى صریح قرآن (لاتسرفوا) اسراف و تبذیر نوعى حریمشکنى و عصیان در برابر امر پروردگار و از گناهان کبیره محسوب مىشود. در حدیثى دیگر مىفرماید: «کسى که چیزى را در غیر اعتخدا انفاق کند او مبذر است و کسى که در راه خدا چیزى را انفاق کند او مقتصد است. (۲۷) در این جا معلوم مىشود که بذل و بخشش اگر به قصد و نیت الهى نباشد حکم اسراف را دارد و اصولا از دید اسلام چنین عملى اخلاقى و پسندیده نیستحال که بحث اخلاقى به میان آمد متناسب است تا اشارهاى اجمالى بکنیم به این که چگونهعملى، از نظر اسلام مقبول است.
