روز اول ذیحجه ، سال دوم هجرت مصادف است با سالروز مبارک ازدواج حضرت علی و حضرت زهرا علیهما السلام که به امر پرودگار صورت گرفت .

شخصیتی چون حضرت علی علیه السلام هرگز در همسر گزینی به آرامش نسبی و موقت اکتفا نمی کند و آفاق دیگر زندگانی را در نظر دارد  . از این رو خواستار همسری می شود که از نظر ایمان ،  تقوی ، دانش ،  بینش ، نجابت و  اصالت ، " کُـفو" و همسان او باشد . چنین همسری ، جز دختر رسول خدا حضرت فاطمه زهرا علیها السلام  نبود، که به همه خصوصیات او از هنگام تولد تا آن زمان کاملاً  آشنایی داشت  .

خواستگاران حضرت زهرا علیها السلام

پیش از حضرت علی علیه السلام ، افرادی مانند ابوبکر و عمر آمادگی خود را برای ازدواج با دختر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم اعلام کرده بودند و هر دو از پیامبر یک پاسخ شنیده بودند و آن اینکه درمورد ازدواج زهرا منتظر وحی الهی است .

سرانجام حضرت علی علیه السلام برای خواستگاری به خانه پیامبر رفت . هنگامی که علی (ع)  ، در خانه رسول اکرم را کوبید پیامبر فوراً به ام سلمه فرمود : برخیز و در را باز کن ، این کسی است که خدا و رسولش او را دوست می دارند .

ام سلمه می گوید : شوق شناسایی این شخص که پیامبر او را ستود آنچنان بر من مستولی شد که وقتی برخاستم در را باز کنم ، نزدیک بود پایم بلغزد . من در را باز کردم ،  حضرت علی علیه السلام وارد شد و در محضر پیامبر صل الله علیه و آله و سلم نشست ، اما حیا و عظمت محضر پیامبر مانع از این شد که سخن بگوید ، لذا سر به زیر افکنده بود و سکوت بر مجلس حکم فرما . تا اینکه پیامبر صلی الله عیه و آله و سلم سکوت مجلس را شکست و گفت : گویا برای کاری آمده ای ؟ حضرت علی علیه السلام در پاسخ گفت : پیوند خویشاوندی من با خاندان رسالت و ثبات و پایداریم در راه دین و جهاد و کوششم ، در پیشبرد اسلام بر شما روشن.......

روایت شده دو مرد کیسه ای را که صد دینار در میان آن بود، نزد زنی به امانت گذاشتند و شرط کردند امانتی را باید در حضور دو نفر مسترد کند . بعد از مدتی طولانی ، یکی از آن مردان به زن امانت دار مراجعه کرد و گفت : دوست من فوت کرده ، امانت را به من رد کن، چون شرط کرده بودند که دونفری برای گرفتن امانت مراجعه کنند، زن امانت را به آن مرد نداد . بالاخره مرد به قوم و خویشان زن شکایت کرد، آنها فشار آوردند و کیسه امانتی را به آن مرد داد .

پس از یک سال رفیق او که زن فکر می کرد، مرده است آمد و امانتی را طلب نمود . داوری به "عمر" برده شد و عمر به زن گفت: تو ضامنی که پول این مرد را بدهی. زن ، "عمر" را سوگند داد که این داوری را به علی (ع) واگذارد تا شاید گره کور کارش با سر انگشت تدبیر و کیاست علی (ع) گشوده گردد .

شاکی به خدمت آن حضرت رسید و شکایت خویش را مطرح کرد......