راسخگرد
 
 
درياچه اروميه
استان‌ آذربايجان‌ غربي بزرگترين‌ درياچه‌ كشور يعني‌ درياچه‌ اروميه‌ را در كنار خود جاي‌ داده‌ است‌. اين‌ درياچه‌ در ارتفاع‌ 1267 متري‌ از سطح‌ دريا واقع‌ شده‌ است‌. طول‌ آن‌ حدود 130 تا 140 كيلومتر وعرض‌ آن‌ بين‌ 15 تا 50 كيلومتر متغير است‌ و عمق‌ متوسط‌ درياچه‌ را 50 تا‌ 60 متر تخمين‌ زده‌اند. آب‌ درياچه ‌اروميه‌ بي‌ نهايت‌ شور و ميزان‌ نمك‌ محلول‌ آن‌ دو برابر اقيانوس‌ها است‌ و به‌ همين‌ علت‌ نيز آب‌ آن‌ هيچوقت‌ يخ ‌نمي‌زند. از زمان‌هاي‌ قديم‌ آب‌ درياچه‌ اروميه‌ به‌ علت‌ املاحي‌ كه‌ در آن‌ محلول‌ است‌، مورد توجه‌ بيماران ‌امراض‌ جلدي‌ و اطباء محل‌ بوده‌ است. ‌
  دریاچه طبیعی مارمیشو
با وسعت پنج هکتار، در 45 کیلومتری غرب شهرستان ارومیه قرار دارد. آب این دریاچه از چشمه های طبیعی و نزولات جوی تأمین می شود و محل زیست انواع آبزیان است.

 




[یک شنبه 16 آذر 1393 ]  [8:51 PM]  [مهدی]
 
 
  جزیره‌ كبودان
يكي‌ از بزرگترين‌ جزاير درياچه‌ اروميه‌، جزيره‌ كبودان‌ است‌ كه‌ يك‌ چشمه‌ و يك‌ قنات‌ كوچك‌دارد. قسمت‌ اعظم‌ پوشش‌ گياهي‌ آنرا علف‌هاي‌ كوتاه‌، درختان‌ پسته‌ وحشي‌، سرو كوهي‌، بادام‌ وحشي‌، شيرخشت‌ و گوجه‌ فرنگي‌ تشكيل‌ مي‌دهد. اين‌ جزيره‌ در شرق‌ اروميه‌ با وسعت‌ 3175 هكتار و در ارتفاع 1521 متري‌ قرار دارد. نوع‌ ساحل‌ آن‌ سنگي‌ و ماسه‌اي‌ است‌ و براي‌ شنا و ورزش‌هاي‌ آبي‌ امكانات‌ مناسبي‌ دارد. در جزيره‌ كبودان‌ هزاران‌ حيوان‌ از انواع‌ مختلف‌ زيست‌ مي‌كنند كه‌ عمده‌ترين‌ آنها قوچ‌ و ميش‌ است.
  جزيره‌ اشك‌
اين‌ جزيره‌ با 2115 هكتار وسعت‌ در قسمت‌ جنوبي‌ كبودان‌ و در40 كيلومتري‌ بندر گلمانخانه‌ قرار دارد. اين‌ جزيره‌ يك‌ چشمه‌ آب‌ شيرين‌ دارد و يكي‌ از زيستگاههاي‌ پرندگان‌ بومي‌ و مهاجر از جمله‌ فلامينگو و تنجه‌ به‌ حساب‌ مي‌آيد. جزيره‌ اشك‌ از نظر پوشش‌ گياهي‌ شبيه‌ جزيره‌ كبودان‌ است‌ و گوزن‌ زرد ايراني‌ كه‌ يكي‌ از نادرترين‌ گوزن‌هاي‌ جهان‌ است‌ در آن‌ زندگي‌ مي‌كند.
  جزاير اسپير
اين‌ جزيره‌ با 1151 هكتار وسعت‌ در غرب‌ كبودان‌ و در 27 كيلومتري‌ بندر گلمخانه‌ واقع‌ شده‌ است‌. اين‌ جزيره‌ همه‌ ساله‌ پذيراي‌ پرندگاني‌ همچون‌ فلامينگو، پليكان‌ها، كاكايي‌ها و غازهاست‌. امكانات‌ و تأسيسات‌ جزيره‌ محدود به‌ يك‌ اسكله‌ مي‌باشد. جزاير كبودان‌، اشك‌، اسپير، آرزو و جزاير نه‌گانه‌ از امكانات‌ مناسب‌ براي‌ شنا و ورزش‌هاي‌ آبي‌ برخوردار است.

 




[یک شنبه 16 آذر 1393 ]  [8:50 PM]  [مهدی]
 
 
درياچه اروميه
استان‌ آذربايجان‌ غربي بزرگترين‌ درياچه‌ كشور يعني‌ درياچه‌ اروميه‌ را در كنار خود جاي‌ داده‌ است‌. اين‌ درياچه‌ در ارتفاع‌ 1267 متري‌ از سطح‌ دريا واقع‌ شده‌ است‌. طول‌ آن‌ حدود 130 تا 140 كيلومتر وعرض‌ آن‌ بين‌ 15 تا 50 كيلومتر متغير است‌ و عمق‌ متوسط‌ درياچه‌ را 50 تا‌ 60 متر تخمين‌ زده‌اند. آب‌ درياچه ‌اروميه‌ بي‌ نهايت‌ شور و ميزان‌ نمك‌ محلول‌ آن‌ دو برابر اقيانوس‌ها است‌ و به‌ همين‌ علت‌ نيز آب‌ آن‌ هيچوقت‌ يخ ‌نمي‌زند. از زمان‌هاي‌ قديم‌ آب‌ درياچه‌ اروميه‌ به‌ علت‌ املاحي‌ كه‌ در آن‌ محلول‌ است‌، مورد توجه‌ بيماران ‌امراض‌ جلدي‌ و اطباء محل‌ بوده‌ است. ‌
  دریاچه طبیعی مارمیشو
با وسعت پنج هکتار، در 45 کیلومتری غرب شهرستان ارومیه قرار دارد. آب این دریاچه از چشمه های طبیعی و نزولات جوی تأمین می شود و محل زیست انواع آبزیان است.

 




[یک شنبه 16 آذر 1393 ]  [8:50 PM]  [مهدی]
 
آذري‌ها
پوشاك مردان

كؤينك: پيراهني نخي، بدون يقه، آستين‌دار‌ و به رنگ سفيد است.
جليقا:‌ جليقه‌اي به رنگ تيره كه روي پيراهن مي‌پوشيدند و معمولاً ساعتي بر روي آن مي‌بستند.
شلوار: معمولاً از جنس كتان و يا پارچه‌هاي نخي و به رنگ‌هاي تيره دوخته مي‌شد.
ايپ جوراب: جورابي از جنس پشم گوسفند و به رنگ‌هاي طبيعي است.
چاروق و چارق: كفشي كه از پوست گاو و يا گاو ميش تهيه ‌مي‌شد و كشاورزان بيشتر آن‌را مي‌پوشيدند.
بوز ملي درن: كت بلندي شبيه به كت‌هاي دوره قاجار بود و نيم‌تنه بلند آن با چند دكمه بسته مي‌شد، ولي نيم‌تنه پايين آن گشاد و جلوباز بود و در پشت چين داشت.
ال جه: دستكشي از جنس پشم گوسفند است و آن را به صورت پنج انگشتي (بش بارماخ) و در مواردي چهار انگشتي (دورت بارماخ) مي‌بافند.
بويون‌شاله: شال‌گردني‌ از پشم گوسفند و براي روزهاي سرد زمستان‌ است.
بويوك: كلاهي از جنس پشم حلاجي شده و كرك است.
دولاخ: پابندي كه ساق‌ها را مي‌پوشاند و از جنس پشم است  و براي تزيين از پشم‌هاي رنگي نيز در آن استفاده مي‌شود.
پوشاك زنان
چرقد: معمولا از جنس پارچه‌هاي  نخي گلدار بود و به صورت چهارگوش دوخته مي‌شد و آن را به صورت سه گوش روي سر انداخته و زير گردن به هم مي‌بستند. بانوان مسن چرقد را به همراه دستمال ديگري استفاده مي‌كردند. آن‌ها چرقد را مي‌بستند و دستمالي را كه به آن «كل اياغي» مي‌گويند را نيز با يك يا دو گره روي پيشاني خود مي‌بستند.
كوئينك: پيراهني بلند و گشاد است كه تا پشت پاها را مي‌پوشاند و جنس آن از نخ و يا ژورژت است. اين پيراهن بدون يقه، با سه دكمه و آستين بلند دوخته مي‌شود.
عرقچين: كلاهي كاسه‌اي با نقش و نگارهاي سوزن‌دوزي شده است. قسمت جلوي آن را سكه‌دوزي مي‌كردند و در مراسم عروسي به سر مي‌گذاشتند.
آرخاليق: تن پوشي شبيه كت‌هاي مردانه امروزي بود. يقه كوتاهي داشت و از جنس پارچه مخمل تهيه مي‌شد.
تومان: شلواري از جنس چيت است. معمولاً دمپاي آن را با انداختن كش در ليفة آن به مچ پاها محكم مي‌كردند و دور كمر نيز با كش محكم مي‌شد.
همچنين به نوعي دامن بلند چين‌دار كه تا روي پا مي‌رسيد، ‌نيز تومان مي‌گفتند.
شيليته: دامني كوتاه و پرچين است و روي تومان مي‌پوشيدند.
ساپ: يك نوع جوراب كه جنس آن از جوراب مردان آذربايجان لطيف تر است.
گالش: پاپوشي از جنس لاستيك سياه و كف داخل آن قرمز رنگ است. اين پاپوش بين زنان و مردان مشترك نيز هست.

از ديگر پوشاكي كه در سطح استان مرسوم است پوشاك كردي است:

 كردها
پوشاك مردان
كه‌واو پانتول: اين  لباس نقش كت و شلوار را دارد، اما دوخت آن بسيار متنوع و متفاوت است.
پشتيند: يك نوع شال است و آن را به كمر مي‌بندند.
پيچ شالي:  نوعي شال است و آن را دور سر مي‌بندند.
كه راس: پيراهني بدون يقه است و در منطقه مكري به آن «سوراني» مي‌گويند.
كلاو: كلاهي استوانه‌اي شكل است.

پوشاك زنان
كه راس: پيراهني بلند و كاملاً گشاد است.
ده رپي:  شلواري بسيار بلند و گشاد است و در قديم اغلب زنان دو تا ده‌رپي روي هم مي‌پوشيدند.
چارشيوشان: پارچه گلداري است كه روي شانه مي‌اندازند و گره مي‌زنند.
پشتيند: شال دور كمر است.
كلاو: كلاهي زيبا است و آن را با مليله و منجوق تزيين مي‌كنند.
كه وا: شبيه به كت مردانه است و به آن « كونيجه» نيز مي‌گويند.
غذاهای محلی استان آذربایجان غربی
 انواع آش چون: آش دوغ، آش رشته، آش انار، اباج آش، آش بلغور، آبگوشت های محلی، يوتی آش، سوپ عروس، سوپ سبزی و انواع غذاهای دیگر چون: كوفته تركی، كوفته كارن، انواع دلمه ها، ساج اچی، كباب تركی، املت اسفناج، خورشت مسما با مرغ، خورشت گوجه فرنگی، کنگر خورشه، خورش آق ماشه، گزلمه، خوراک هويج، گايلی، قيمه پلو، حلوای گردو و انواع دسرها، ترشی ها، مرباها، نان ها (اژده،تنور چره، یخا چره، ناوا چره، جزلا چره)، سالادها و...  را تشکیل می دهد.
در سفره استان آذربایجان غربی غذاهای رنگینی از سلیقه ها و قوم های مختلف آذری، کرد، عشایر، ارمنی و... برای مهمانان تدارک دیده شده است و این قسمت یکی از پرطرفدارترین جاذبه های اجتماعی استان آذربایجان غربی به شمار می آید.

 




[یک شنبه 16 آذر 1393 ]  [8:49 PM]  [مهدی]
موسيقي آذربايجان وجه تمايز مهمي با ساير موسيقي‌ها دارد و آن جنبه بديهه‌نوازي و بديهه‌خواني آن است. اين امر به هنرمند اجازه مي‌دهد نيروي خلاقيت و قوه خيال خويش را به كار اندازد و ضمن اجراي آهنگ در چهارچوب اسلوب،  مايه موسيقي را تغيير دهد.
  عاشيق‌ها
عاشيق‌هاي آذربايجان مالك گنجينه‌ عظيم  هنر و ادبيات تاريخي مردمان اين سرزمين هستند و سرودهاي استادانه و داهيانه خود را با ايده‌هاي بشردوستانه و حفظ سنن و هنر عاشيقي در ميان مردم رواج مي‌دهند. در گذشته به اين هنرمندان «اوزان»، «وارساق» و «يانشاق» مي‌گفتند و هنرمندان برجسته اين رشته را «دده» مي‌ناميدند
  ترانه ملي و مقامي
در اين موسيقي هنرمند به وصف سرزمين مادري و دلاوران و قهرمانان آن مي‌پردازد.
  موسيقي عزا و مذهبي
اين موسيقي در مراسم عزاداري و تدفين متوفي اجرا مي‌شود. اشعاري كه در اين مراسم خوانده مي‌شود «آغي» نام دارد.
  موسيقي كار و تلاش روزانه
اين موسيقي بيشتر به هنگام كاشت و برداشت محصول و توسط كشاورزان اجرا مي‌شود.
  موسيقي عروسي و پايكوبي
مراسم عروسي همواره با خواندن سرودها و تصنيف‌های مختلف همراه است. اين تصنيف‌هاي زيبا و تغزلي و حتي طنزآلود، در واقع زينت بخش مجالس عروسي هستند و به همراه موسيقي و رقص اجرا مي‌شوند. هر يك از مراحل مراسم عروسي از جمله خواستگاري، نامزدي، حنابندان و ... براي خود سرودها و آوازهاي خاصي دارد.
  علاوه بر اين استان آذربايجان‌غربي به دليل تنوع و تركيب قومي خود داراي انواع موسيقي بومي نيز است. كردها و ساير اقوام ساكن در اين منطقه هر يك با توجه به خصوصيات قومي و رفتارهاي فرهنگي خود، داراي موسيقي خاص خود هستند.

 




[یک شنبه 16 آذر 1393 ]  [8:49 PM]  [مهدی]
 
 
  کوسا گلین
آذری های استان آذربایجان غربی از آخر فصل زمستان تا شروع عید نوروز مراسمی دارند که به کوسا گلین شهرت دارد و معتقدند که این مراسم از زمان حضرت ابراهیم (ع) برجای مانده است.
  جشن انگور
این جشن در اواخر شهریور برگزار می شود و اهالی روستا در این جشن مرغوب ترین انگورها را انتخاب می کنند.
  جشن خدیر نبی
زمان برگذاری این جشن بین دو چله زمستان و پیام آن امید به آینده است، کسانی که آرزویی دارند دور یک دیگر جمع می شوند و انواع میوه و خوشکبار می خورند و شادی می کنند.
  مراسم باران خواهی
این مراسم که به چمچه گلین معروف است هنگام خوشکسالی اجرا می شود.

 




[یک شنبه 16 آذر 1393 ]  [8:47 PM]  [مهدی]
 
از مشاهیر استان آذربایجان غربی می توان حسام الدین چلپی؛ از بزرگان مشایخ، ابوالحسن ارموی؛ عارف صاحب کلام و صوفی بزرگ قرن سوم هـ.ق، آخوند ملا محمد حسین؛ از علما و فقهای بزرگ دوره صفویه، میرزا محمود اصولی؛ از علمای قرن چهاردهم، فضل الله غنی زاده؛ از پیشگامان انقلاب مشروطیت، آیت الله العظمی خویی؛ از علمای بزرگ تقلید در حوزه نجف، صفی الدین ارموی؛ از دانشمندان و هنرمندان بنام در زمینه خوشنویسی و موسیقی وزیر دولت آل بویه، خطیبی ارموی؛ از خطبا و سخنرانان قرن پنجم، لطفعلی بیگ افشار؛ از شعرا دوره صفویه و صاحب رساله مرآت و العاشقین، شهید مهدی امینی، شهید مهدی باکری؛ فرمانده لشکر و از شهدای دفاع مقدس و آیت الله سید علی اکبر قریشی؛ از علمای معاصر، نام برد. احمد ترجاني‌زاده ـشاعر مهابادي‌، حسين حزني مكرياني‌، عبدالرحمن دبيهي نويسنده مهابادي.عبدالرحمن شرفكندي(هه‌ژار)  شاعر، مترجم و  نويسنده نامي مهابادي. محمد قاضي‌ مترجم نامي. سيد محمد امين شيخ الاسلام مكري(هيمن) از نام آوران نثر كردي.

 

              استاد هیمن                                    استاد هه ژار                                               محمد قاضی

 




[یک شنبه 16 آذر 1393 ]  [8:46 PM]  [مهدی]

رودوزی
رودوزی های استان عمدتاً در زمينه «ممقان دوزی» انجام می شود. اين هنر- صنعت که توليدش در انحصار زنان و دختران خانه دار است. مواد اوليه مورد نيازش نخ ابريشم رنگين و پارچه است. بيشتر محصولات اين رشته در تهيه کلاه است. البته در حال حاضر زيرليوانی، کمربند، کفش، جليقه و روميزی نيز تهيه می شود.
اين رشته از سوزندوزی از بخش هايی است که طی آن، زمينه اساسی پارچه را از بخيه می پوشانند و زمينه تازه ای از نقش و نگار ايجاد می کنند. طرحهای سوزندوزی عمدتاً ذهنی و ملهم از برداشت های شخصی هنرمند است.




 
 



[یک شنبه 16 آذر 1393 ]  [8:46 PM]  [مهدی]

رنگرزی و چاپ های سنتی:
کليه فرآورده هايی که بوسيله قلم مو، قالب و شابلون رنگ آميزی می شود و پذيرای نقش می شود جزو چاپ های سنتی به حساب می آيند. البته در آذربايجان غربی عمدتاً در زمينه رنگرزی فعاليت می کند.




[یک شنبه 16 آذر 1393 ]  [8:45 PM]  [مهدی]
 
در اين استان انواع فرش، گليم، صنايع چوبي و پارچه‌هاي دستي توليد مي‌شود و علاوه برآن كارگاه‌هاي صابون‌سازي نيز در سطح استان فعاليت دارند. از اين ميان، بافته‌هاي دستي و صنايع چوبي مانند انواع مجسمه‌‌هاي حيوانات، وسايل شطرنج، جعبه‌ و ميز آرايش بانوان و نقاشي روي چرم داراي شهرت ملي است. صنايع دستي اين استان عبارتند از: بافت انواع قالي، گليم، جاجيم، سجاده، چادرهاي كتاني و شال‌گردن، ريسندگي و بافندگي به شيوه سنتي و توليد جوراب‌هاي پشمي، عرقچين، كلاه و دستكش، حصيربافي، سبدبافي، كوزه‌گري و صنايع چوبي.
  قالی بافی
در مورد قالی های استان آذربايجان غربی تاريخ دقيقی در دسترس نيست و نقشه خاصی که مربوط به استان باشد نيز وجود ندارد. ولی هم اکنون تقريباً نقشه ساير مناطق را می بافند. در آذربايجان غربی، به دليل نزديکی و همجواريش با استان آذربايجان شرقی که يکی از مراکز عمده قاليبافی در دنيا است-قاليبافی متداول می باشد. مهمترين مراکز قاليبافی استان شهرهای تکاب و مياندوآب و مناطق روستايی و عشايری آن است.
  گليم بافی
در بخشهايی از استان، گليم سوماک نيز بافته می شود.

 

 




[یک شنبه 16 آذر 1393 ]  [8:43 PM]  [مهدی]
تعداد کل صفحات : 4 ::      1   2   3   4