این احادیث از امام  علی علیه السّلام نقل شده است :

پرهیز از دروغ

جَانِبُوا الْكَذِبَ فَإِنَّهُ مُجَانِبٌ لِلاِْیمانِ.(513)

از دروغ دورى كنید كه با ایمان ناسازگار است .

منبع:نهج البلاغه ، خ 85، ص 208.

سرانجام راستگو و دروغگو

الصَّادِقُ عَلَى شَفَا مَنْجَاةٍ وَ كَرَامَةٍ، وَالْكَاذِبُ عَلى شَرَفِ مَهْوَاةٍ وَ مَهَانَةٍ.(514)

راستگو در مسیر نجات و بزرگوارى و دروغگو بر لب پرتگاه سقوط و خوارى قرار گرفته است .

منبع:نهج البلاغه ، خ 85، ص 208.

ماهیّت دروغگویی

اَلْكِذْبُ مَهانَةٌ وَ خِیانَةُ.(515)

دروغگویى ، خوارى و خیانت است .

منبع: شرح غررالحكم ، ج 1، ص 179.

نشانه سخن دروغ

اَمْرانِ لایَنْفَكّانِ مِنَ الْكَذِبِ: كَثْرَةُالْمَواعیدِ، و شِدَّةُ الاِْعْتِذارِ(516)

دو چیز از دروغ جدا نمى شود: وعده هاى زیاد و پوزش هاى پیاپى و [همراه با تاءكید]

منبع:شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحدید، ج 20، ص 287 .

در فرهنگ دینی و ملی ما دروغ از جمله بدترین گناهان است. عباراتی همچون دروغگو دشمن خداست را از کودکی شنیده‌ایم. به نظر می‌رسد با چنین پشتوانه‌ای نباید در جامعه اثری از دروغ و دروغگویی دیده شود. اما باعث تاسف است که این گناه کبیره و عمل غیراخلاقی کم و بیش در جامعه مشهود است. از دادن اطلاعات نادرست از کیفیت کالا گرفته تا دادن آدرس غلط به رهگذران و از بهانه‌های ناصحیح برای انجام کار اشتباه گرفته تا ساختن ساختمانهای غیراستاندارد. چرا چنین است؟ آیا دروغ و دروغگویی را سنت حسنه می‌دانیم و نسبت به آن خشنودیم؟ آیا به دروغگویی خود افتخار می‌کنیم و آن را حق خود می‌خوانیم؟ به نظر نمی‌رسد جامعه دروغ را عملی درست بداند. حتی کسانی که به دروغ متوسل می‌شوند عموما به نادرستی دروغگویی اذعان دارند اما برای آن توجیهی دارند. سوالی که در اینجا مطرح می‌شود آن است که مشکل در کجاست؟ و چرا دروغگویی تا بدین حد در جامعه ما گسترش دارد؟

"ادامه ی مطلب را نیز ببینید."