ماه شعبان مــاه پیغبر بُوَد                  ماه میلاد سه تن رهبر بُوَد

این سعادت با تولد شد قرین              بر شه والا مقامان آفرین

دوستدار آن امامان شیعه اند             زیر چتر آل عصمت بیمه اند

اینچنین بادا خجسته سروران             جشن شادی باشد اندر آسمان

ماه شعبان روزه اش دارد ثواب            سوی جنت می برد چونان شهاب

آمده مـیــلاد ســجادش نگر               جلوه ای از طاعت حقش نگر

روشنای دیده ی مولاست او              برهمه خلق خدا اولی است او

ماه شعبان میزبان اکبر است              نقش سیمایش چنان پیغبراست

ذکر لبهای  تمام مـومنیــن                 عرض تبریک بر تو ای ام البنین

آن علــــمدار رشــــید کربلا                آنکه عشقش کرده دل را مبتلا

ماه پر خیر و سعادت آمده                 این همه لطف و عنایت آمده

الا ای پاسدار انقلاب کشور عشق

نام نیکویت همیشه ثبت، اندر دفتر عشق

تو کردی اقتدا در عزت و ایثار به آن کس

که هستی اش فدا بنمود و گردید مظهر عشق

ولادت امام حسین(ع) و روز پاسدار مبارک باد

.

.

.

به هر طرف نگری جلوه ی جمال خداست

ادب کنید که میلاد سید الشهداست

گرفته ختم رسل روی دست آینه ای

که در صحیفه ی او صورت خدا پیداست

ولادت امام حسین بر شما مبارک

.

.

.

سوم شعبان، ولادت فرخنده مهتر جوانان بهشت و آموزگار شهادت،

امام حسین (ع) مبارک و خجسته باد . . .

.

.

.

میلاد حسین و سوم شعبان است

خورشید ولایت از افق تابان است

اى کشور جمهورى اسلام،حسین

داماد عزیز ملت ایران است

.

.

.

میلاد حسین شادى دلها شد

امید دل پیامبران پیدا شد

اینک بسویش برو که فردا دیر است

کز آمدنش در شفاعت وا شد

.

.

.

فاطمه آورده فرزندی که در قدر و جلال

هم محمد هم امیرالمؤمنین هم مجتباست

چشم ثاراللهیان روشن به میلاد حسین

کام حزب اللهیان شیرین که این عید خداست

.

.

.

گرامی باد روز پاسدار، بر سربازان اسلام

که با پرچمداری آرمان های اباعبدالله(ع) تفسیرگر راه حسینند.

ولادت امام حسین(ع) و روز پاسدار مبارک باد

.

.

 ویـژه نـامه « عـیـد مبـعــث »

جهت مشاهده کامل ویژه نامه لازم است

در ابتدا روی گزینه display images below و یا show images

در بالای صفحه کلیک فرمائید}

27 ماه رجب  بعثـت خاتم الانبیاء، نبیّ مکرم اسلام

«حضرت محمّد(صلی الله علیه وَآله وسلم)»

را تبریک وتهنیت عرض می نمائیم. 

   « قـــرآن و انـگیزه بعــثــت »               

 « جمال پیامبر در نگاه قرآن کریــم »         

    « ویژگی های‌ِ زیبای‌ِ رفتاری‌پیامبر اکرم(ص)»   

          « برکات ذکر صلوات بر محّمد وآل محمّد (ص)»        

    « بخوان محمّد به نام پروردگارت » - متن ادبی‌         

« والاترین نعمت پروردگار»            

  « ذکر صلوات »- کلیپ صوتی             

   « معـلّـم »- کلیپ تصویری                     

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دل رمیده ما را انیس و مونس شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت

بغمزه مسئله آموز صد مدرس شد

به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا

فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد

به صدر مصطبه ام می نشاند اکنون دوست

گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد

طربسرای محبت کنون شود معمور

که طاق ابروی یار منش مهندس شد

لب از ترشح می پاک کن برای خدا

که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد

کرشمه تو شرابی به عارفان پیمود

سفره

سفره ای بزرگ انداختند تا همه خدمتگزاران با او و همراهانش سر یک سفره غذا بخورند. بندگان سیاه را هم صدا زدند کسی گفت: بهتر نبود برای اینها سفره ای جداگانه می انداختید. امام فرمود : «پروردگار ما یکی است و پدر و مادر همه ما یکی.»

شفیع

پدرش گفت: زیارت رضا مثل زیارت خداست در عرش. خودش می گفت: سه موقع می آیم سراغتان. اول نامه های اعمال را که می دهند. دوم پل صراط، سوم پای حساب کتاب. پسرش گفت: از طرف خدا ضمانت می کنم بهشت را برای زائر با معرفت پدرم.

امام صادق آرزو داشت ببیندش. به پسرش موسی می گفت: «عالم آل محمد از توست، کاش می دیدمش، همنام امیرالمؤمنین است.» می گفتند: دو نفر به فریادرسی مشهورند: عالم آل محمد و قائم آل محمد

میهمان دوستی

مرد گفت: «سفر سختی بود. یک ماه طول کشید». امام فرمود: «خوش آمدی!» مرد گفت: « ببخشید که دیر وقت رسیدم. بی پناه بودن مرا مجبور کرد که در این وقت شب، مزاحم شما شوم». امام لبخند زدند و فرمودند: «با ما تعارف نکن! ما خانواده ای میهمان دوست هسیتم». در این هنگام روغن چراغ گردسوز فرو نشست و شعله اش آرام آرام کم نور شد. میهمان دست برد تا روغن در چراغ بریزد، اما امام دست او را آرام برگرداند و خود، مخزن چراغ را پر کرد. مرد گفت: «شرمنده ام! کاش این قدر شما را به زحمت نمی انداختم». امام در حالی که با تکه پارچه ای، روغن را از دستش پاک می کرد، فرمودند: ما خانواده ای نیستیم که میهمان را به زحمت بیندازیم».

برای دلم

کنار امیرالمؤمنین علی(ع) نشسته بود. امام نگاهی به او کردند و فرمودند: «نعمان!... سال ها بعد، یکی از فرزندان من در خراسان با زهر کشنده ای شهید خواهد شد. اسم او مثل اسم من، علی است. اسم پدرش هم مانند پسر «عمران»، موسی است. این را بدان ! هر کس که قبر او را زیارت کند، خدا تمام گناهان قبل از زیارتش را خواهد بخشید... به خاطر پسرم علی».حرف امام که تمام شد، سکوت کرد و به گلیم کهنه اتاق خیره شد. با خود گفت: «این درست !... اما من چرا گناه کنم که به خاطر بخشش، امام رضا (ع) را زیارت کنم؟ باید به خاطر دلم و برای محبتم به اهل بیت(ع) او را زیارت کنم».

به امام نگاه کرد. انگار با لبخند حرف او را تأیید می کرد.

در یاد مایی

تنگ دست بود و روزگارش به سختی می گذشت. یکی از طلبکارها برای گرفتن پولش او را در فشار گذاشته بود. رفت تا امام رضا (ع) را ببیند. می خواست خواهش کند وساطت کنند از او بخواهد که مدتی صبر کنند. زمانی که به خدمت امام رسید، مشغول صرف غذا بودند. حضرت او را هم دعوت کرد تا چند لقمه ای بخورد. بعد از غذا، از هر دری سخن به میان آمد و فراموش کرد به چه منظوری آمده بود. مدتی که گذشت، حضرت رضا (ع) ، اشاره کردند که گوشه سجاده ای را که در کنارش بود، بلند کند. زیر سجاده، سیصد و چهل دینار بود. نوشته ای هم کنار پول ها قرار داشت. یک روی آن نوشته بود: «لا اله الا الله، محمد رسول الله، علی ولی الله». و در طرف دیگر آن هم این جملات را خواند: «ما تو را فراموش نکرده ایم. با این پول قرضت را بپرداز! بقیه اش هم خرجی خانواده ات است».

پیام های دریافتی(کلمات قصار امام رضا (ع) )