الیس الصبح بقریب
یا مهدی صاحب الزمان ادرکنا
یار نزدیک است
صدای قدم هایش را می شنوی؟
او سرباز کم دارد
سرباز می خواهد ...
دعایم کن مولا ...
این روزها بیشتر از هر روز
و هر ساعت دیگری به دعایت محتاجم،
محتاجم به نگاهت، به بودنت ...
خودت دستم را بگیر، فقط خودت ...
به ذهن شب زده من ظهور کن مهتاب
ز دشت تیره ظلمت عبور کن مهتاب
دلم گرفته، نگارم، ببین که تاریکم
به خاطر دل عاشق، ظهور کن مهتاب ...
چشمان ابریه مرا به دل نگیر؛
باران نمی‌شوم؛
من این بغضِ نشکستنی را؛
تا ابد، نذر بودنِ تو کرده ام ...
خدا کند که بداني چقدر محتاج است نگاه خسته من بر دعاي چشمان
چه مي شود که صدايم کني به لهجه موجبه لحن نقره اي و بي صداي چشمانت
چه مي شود که صدايم کني به لهجه موجبه لحن نقره اي و بي صداي چشمانت
اي موعود زمان،صاحب عصر،پرورده ی دامان پاک نرگس و آورنده عدل خدا
کمرزمين از گراني بار انتظار خميده است و دل هاي فسرده از نديدنت،
در سراشيبي عمر و سراب گناه دست و پا مي زنند.
اينک ما مانديم و دلتنگي بي امان غروب جمعه،
در سراشيبي عمر و سراب گناه دست و پا مي زنند.
اينک ما مانديم و دلتنگي بي امان غروب جمعه،
جمعه هايي که با خدا عهد کرده اند
بي آمدن تو،تنها با آب ديده منتظران،قدم در سرخي غروب بگذارند.
اي آشناترين رهگذر کوچه هاي بي قراري مان!
به خدا درغربت غيبت شما،چشمه هاي معرفت خشکيد
بي آمدن تو،تنها با آب ديده منتظران،قدم در سرخي غروب بگذارند.
اي آشناترين رهگذر کوچه هاي بي قراري مان!
به خدا درغربت غيبت شما،چشمه هاي معرفت خشکيد
و عطش همکلامي با اهل آسمان،
قلب هايمان را گداخت.اي ميوه موعود درخت رسالت، چشم انتظاريمان تا کي
بي شک تو بيش از ما،براي فرج خويش که فرج ماست،دست به دعا برده اي!
کاش در لحظه هاي خلوتت با خدا، از ناشکيبي لحظه هاي غيبت بگويي
از خلقي بگويي که تنها با شناخت محبت خدا، به شفافيت جنس ملکوت راه مي برند.
از شيفتگاني بگويي که به مدد معرفت ولي خدا، لحظه هاي قنوتشان
به آستان سبز خدا وصل ميشود.
کاش نجواي دلمان را آهسته درگوش خدا زمزمه کني که
کاش در لحظه هاي خلوتت با خدا، از ناشکيبي لحظه هاي غيبت بگويي
از خلقي بگويي که تنها با شناخت محبت خدا، به شفافيت جنس ملکوت راه مي برند.
از شيفتگاني بگويي که به مدد معرفت ولي خدا، لحظه هاي قنوتشان
به آستان سبز خدا وصل ميشود.
کاش نجواي دلمان را آهسته درگوش خدا زمزمه کني که
از غم انگیزی خاک به آرامش آسمان
سلام... اینجا زمین است و انسان تنهاست.
انسان گریه می کند... زخم می خورد...
و هیچ درمانی برای ظلم سراغ ندارد.
اینجا زمین است و همه هستند جز یک نفر که جایش
در تمام عکس های یادگاری خالی ا ست.
ما همه خوبیم... هنوز نفس می کشیم و هنوز انتظار با ماست.
ملالی نیست جز دوری شما. که دوری شما همه ملال هاست...
که همه ملال ها همان دوری شما هستند.
اما به صورتی دیگر بدل شده. ملالی نیست جز دوری شما.
اما این، ملالِ کمی نیست.
اینکه انتظار تمام هستی مان را پر کند و
هیچ کس به میهمانی این همه اشک و نذر و تسبیح نیاید...
اینجا زمین است.
صدای ما آیا به اوج آسمان آنجا که تو هستی، می رسد؟
آیا آن قدر دور نیستیم که هیچ ناله و استغاثه ای به بارگاه تو راه نیابد؟
ما دور مانده ایم.
ما به تبعید زمین، به زندان خاک، سال هاست تن داده ایم
و منجی را در خواب های خویش تنها دیده ایم، مثل خیالی
دور از دست که هرگز امید دیدنش را در خود سراغ نداریم.
با چشم شهر آشوب خود، ما را زلیخا می کنی...
یعقوب چشمان مرا، تنها تو بینا می کنی...
دیگر نمی داند کسی، فرق ترنج و دست را!
یوسف! تمام شهر را، داری زلیخا می کنی...
دروازه های نور را، بستند و ما و تیرگی...
کی می رسی و ناگهان، دروازه را وا می کنی!؟
باغ زمستان دیده ام، با شاخه هایی یخ زده!
کی تو بهار، ناگهان! ما را شکوفا می کنی؟
آه ای قیام قامتت، آشوب روز واپسین!
چه محشری با قامتت، یک شب تو برپا می کنی؟
فردای من امروز شد، امروز من، دیروز شد!
تا کی بگو، ای نازنین! امروز و فردا می کنی!؟
بی تو گذشت این جمعه هم، ای صاحب عصر و زمان (عج)!
عصر کدامین جمعه را، صبح تماشا می کنی...!؟
ای غم قشنگ توآبروی جمعه ها
یک قدم نیامدی باز سوی جمعه ها
جمعه که نیامدی مستی از سرم پرید
ای شراب کهنه ات در سبوی جمعه ها
هفته ای گذشت و من پیر تر شدم ولی
باز هم ندیدمت روبروی جمعه ها
بی تو ای بهانه ابر و آب و چشمه ها
آب خوش نمی رود از گلوی جمعه ها
صبح منتظر همه...عصر شد نیامدی
حیف شد دوباره رفت آبروی جمعه ها
عمر می رود به باد من ولی شبیه باد
می دوم هنوز درجستجوی جمعه ها
