دكتر غلامرضا براتي
هر ساله طي دهه محرم، آيينهاي ويژهاي كه به نحوي بسيار زيبا پيوند فرهنگ اصيل ايراني را با فرهنگ ناب اسلامي به نمايش ميگذارد، در ميدانگاههاي ابوزيدآباد و درب زيارت امامزاده عبدالله سلام الله عليه برگزار ميشود.
اوج اين آيينها همانگونه كه انتظار ميرود در روز عاشورا است كه به «آيين نخلگرداني» معروف است.
نقشها به ترتيب از كانون به حاشيه عبارتند از:
1). پارچه مشكي به نشانهي سوگواري بخش اعظم پيكرهي نخل را ميپوشاند.
2). حاشيه نازك سبزرنگ پارچههاي سبزي است كه با آن يالهاي نخل را به نشانهي سيادت و آقايي آل علي عليهم السلام ميپوشانند.
3). پيشاني سرخفام نخل به نشانه خون ريختهي سيدالشهدا در راه عدالت و خداباوري، آميزهاي از كركهايي است كه نخلآرا با دقت و حوصله آنها را در پيشاني و دنبالهي اين نخل بزرگ و سنگين چوبي چيده است. اين كركها حاصل كار پرمشقت زنان و دختران قاليباف اين منطقه است.
4). مجموعهاي از ديركهاي چوبي زير نخل امكان برداشتن اين پيكرهي سنگين، آوردن آن از حسينيه به ميدانگاه، گرداندن آن در ميدانگاه و سپس برگرداندن آن به حسينيه را روي دستان مشتاق فراهم ميكند.
5). مخروطهاي روي پيشاني نخل، كلاهخودهايي برنزي است كه بر پيشاني و دنباله نخل چيده مي شوند و نشانه دلاوري و رشادت امام و ياران شهيد همراه ايشان است.
6). ميان كلاهخودها، اسپندانهاي آويخته ديدهي شورچشمان و بدخواهاني را نشانه ميرود كه پس از هزار و چهارصد سال شاهد جوشش فزايندهي مهر و دلبستگي تودههاي مردم به آل علي عليهم السلام هستند.
7). سرانجام اگر بيرونيترين و آخرين متن تصوير، چهرهي جمعيت سوگوار و بهم فشردهاي است كه با ديدگان اشكبار پيكر امامشان را بدرقه ميكنند.
نقشهاي منتظم و كانونگراي موجود در نماد فرهنگ و آيين گويشوران راژي، نشان از پيوند باشكوه آيين انسانساز امام حسين عليه السلام و فرهنگ ستودهي ايرانيان دارد
