به نام آن خدایی که نام او راحت روح است و پیغام او مفتاح فتوح است

به محض شروع حرکت قطار پسر ۲۵ ساله که کنار پنجره نشسته بود پر از شور و هیجان شد. دستش را از پنجره بیرون برد و در حالی که هوای در حال حرکت را با لذت لمس می کرد فریاد زد:

سه چیز پشت انسان را می شکند :

در دوران تحصیل با یکی از همکلاسی هایم سر موضوعی بحث شدیدی داشتیم! و هر یک از ما بر این باور بودیم که درست می گوید و دیگری در اشتباه است.

در بدترین ما آنقدر خوبی هست

و در بهترین ما آنقدر بدی هست

مادر موسی چو موسی را به نیل،  در فکند از گفته رب جلیل

خود ز ساحل کرد با حسرت نگاه،  گفت کای فرزند خرد بیگناه

داستان من از زمان تولّدم شروع می‎شود. تنها فرزند خانواده بودم؛ سخت فقیر بودیم و تهی‎دست و هیچگاه غذا به اندازهء کافی نداشتیم. روزی قدری برنج به دست آوردیم تا رفع گرسنگی کنیم. مادرم سهم خودش را هم به من داد، یعنی از بشقاب خودش به درون بشقاب من ریخت و گفت:

“فرزندم برنج بخور، من گرسنه نیستم.” و این اوّلین دروغی بود که به من گفت.
زمان گذشت و قدری بزرگتر شدم. مادرم کارهای منزل را تمام می‎کرد و بعد برای صید ماهی به نهر کوچکی که در کنار منزلمان بود می‏رفت. مادرم دوست داشت من ماهی بخورم تا رشد و نموّ خوبی داشته باشم. یک دفعه توانست به فضل خداوند دو ماهی صید کند. به سرعت به خانه بازگشت و غذا را آماده کرد و دو ماهی را جلوی من گذاشت. شروع به خوردن ماهی کردم و اوّلی را تدریجاً خوردم.

گابریل گارسیامارکز قبل از مرگ به سرطان لنفاوی مبتلا بود و می‌دانست عمر زیادی برایش باقی نیست. بخوانید چگونه در این نامهٔ کوتاه از جهان و خوانندگان خود خداحافظی می‌کند:

جواب سوالم تو باشی اگر

ز دنیا ندارم سوالی دگر

از دل و دیده، گرامی تر هم

آیا هست ؟

- دست،

آری، ز دل و دیده گرامی تر :

دست !

کسی که می داند خدا او را می بیند و آنچه را می گوید، می شنود و از آنچه از خیر و شر انجام می دهد آگاه است، و این توجه او را از اعمال قبیح باز می دارد، او کسی است که از مقام پروردگارش خائف است. و خود را از هوای نفس بازداشته.

امام صادق(ع)

یکی از روز ها الکس در ایستگاه قطار و در انتظار یکی از دوستانش بود که مردی جوان به او نزدیک شد و سلام کرد. جوان ادعا می کرد که آلکس را جایی دیده است. اما آلکس این ادعا را رد کرد.

عاشق یارم مرا با کفر و با ایمان چه کار
کشته یارم مرا با وصل و با هجران چه کار

*
کشته عشقم مرا از شهنه و والی چه غم

مفلص عورم مرا با عامل دیوان چه کار

*

پرده دار و حاجب و دربان ندارد درگهش
پس مرا با پرده دار و حاجب و دربان چه کار

*

مسجد و محراب ما ابروی جانان است و بس
چون چونین است حال ما با گفته اینان چه کار

*
چون که اندر هر دو عالم مقصدم یار است و بس
با بهشت و دوزخ و با حور و با غلمان چه کار

گفتم: چقدر احساس تنهایی می‌کنم …

گفتی: فانی قریب

     .:: من که نزدیکم (بقره/۱۸۶) ::.

خداوندا دلی دریا به من ده

در او عشقی نهنگ آسا به من ده

*

حریفان را بس آمد قطره ای چند

بگردان جام و آن دریا به من ده

حکایتی از مثنوی:

شبی از شبها، شاگردی در حال عبادت و تضرع وگریه و زاری بود.
در همین حال مدتی گذشت، تا آنکه استاد خود را، بالای سرش دید، که با تعجب و حیرت؛ او را، نظاره می کند !
استاد پرسید : برای چه این همه ابراز ناراحتی و گریه و زاری می کنی؟

مردجوانی کنار نهر آب نشسته بود و غمگین و افسرده به سطح آب زل زده بود. استادی از آنجا می گذشت. او را دید و متوجه حالت پریشانش شد و کنارش نشست. مرد جوان وقتی استاد را دید بی اختیار گفت: “عجیب آشفته ام و همه چیز زندگی ام به هم ریخته است. به شدت نیازمند آرامش هستم و نمی دانم این آرامش را کجا پیدا کنم؟” استاد برگی از شاخه افتاده روی زمین را داخل نهر آب انداخت و گفت: به این برگ نگاه کن وقتی داخل آب می افتد خود را به جریان آن می سپارد و با آن می رود. سپس استاد سنگی بزرگ را از کنار جوی آب برداشت و داخل نهر انداخت....

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه لیلا نشست

*

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

*

سجده ای زد بر لب درگاه او

پر ز لیلا شد دل پر آه او

*

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای

بر صلیب عشق دارم کرده ای

*

جام لیلا را به دستم داده ای

وندر این بازی شکستم داده ای

*