شعري از مقام معظم رهبري با عنوان مناجات ناشنوايان
ما خيل بندگانيم ما را تو مي‌شناسي 
هر چند بي‌زبانيم، ما را تو مي‌شناسي 
ويرانه‌ئيم و در دل گنجي ز راز داريم 
با آنكه بي‌نشانيم، ما را تو مي‌شناسي 
با هر كسي نگوئيم راز خموشي خويش 
بيگانه با كسانيم ما را تو مي‌شناسي 
آئينه‌ايم و هر چند لب بسته‌ايم از خلق 
بس رازها كه دانيم ما را تو مي‌شناسي 
از قيل و قال بستند، گوش و زبان ما را 
فارغ از اين و آنيم ما را تو مي‌شناسي 
از ظن خويش هر كس، از ما فسانه‌ها گفت 
چون ناي بي‌زبانيم ما را تو مي‌شناسي 
در ما صفاي طفلي، نفسرد از هياهو 
گلزار بي‌خزانيم ما را تو مي‌شناسي 
آئينه‌سان برابر گوئيم هر چه گوئيم 
يكرو و يك زبانيم ما را تو مي‌شناسي 
خطّ نگه نويسد حال درون ما را 
در چشم خود نهانيم ما را تو مي‌شناسي 
لب بسته چون حكيمان، سر خوش چو كودكانيم 
هم پير و هم جوانيم ما را تو مي‌شناسي 
با دُرد و صاف گيتي، گه سرخوش است گه غم 
ما دُرد غم كشانيم ما را تو مي‌شناسي 
از وادي خموشي راهي به نيكروزي است 
ما روز به، از آنيم ما را تو مي‌شناسي 
كس راز غير، از ما نشنيد بس «امينيم» 
بهر كسان امانيم ما را تو مي‌شناسي 

   من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم 

چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدم

فارغ از خودشدم و کوس «انا الحق» بزدم

همچو منصور خريدار سردار شدم

غم دلدار فکنده است به جانم شرری 

که به جان آمدم و شهره بازار شدم

درميخانه گشاييد به رويم شب و روز

که من از مسجد و از مدرسه بيزار شدم

جامه زهد و ريا کندم و بر تن کردم

خرقه پير خراباتی و هشيار شدم

واعظ شهر که از پند خود آزارم داد 

از دم رند می آلوده مددکار شدم 

بگذاريد که از ميکده يادی بکنم

من که با دست بت ميکده بيدار شدم

روح الله الموسوی الخمینی (ره)

---------------------- 

مكتب قرآن 

بخوان آيات بس زيباي قرآن 
كلام نغز و روح افزاي قرآن 
سحرگاهان تلاوت كن به اخلاص  
بخوان اين معجزه وآنگه بينديش 
همين بس شاهد گوياي قرآن 
شفاي آنچه درد است و مصائب 
بجوي از مكتب والاي قرآن 
هدايت آفرين است و سعادت 
اطاعت گر كني فتواي قرآن 
همي بر اهل عصيان و منافق 
زيان آرد شگفتي هاي قرآن 
بلي ، آثارذات كبريائي 
نمودار است در هر جاي قرآن 
نگنجد فهم اسرارش به افكار 
كه بي پايان بود درياي قرآن 
بخوان تا مي تواني علم تفسير 
ولي كوشش نما اجراي قرآن 
خدايا رحمتي فرما به "ذوقي " 
شود جوينده و داناي قرآن

 منتخبی از اشعار سروده شده توسط آیت الله العظمی بهجت قدس سره الشریف

هر كه ديد از آل پيغمبر(صلى الله عليه وآله وسلم) اثر *** جاى پاى جمله شان بگذاشت سر
شربتى كَاز دستشان نوشيده شد *** تا ابد شيرينى اش در كام بُد
شربت ديگر كسان، فرداست زَهْر *** بدءِ آن خير و نهايت شرّ و قَهْر

قلب اگر مِرْآة شد، مَرْئِىّ بديد *** چون مُجَرَّد هست ما فِى الْغَيْب ديد
«كُلُّ شَىْء هالِكٌ إلاّ وَجْهَهُ» *** آن بداند، كاوست با «هُو» روبرو