روايات در منابع اهل سنت مبني بر وصايت حضرت علي عليه السلام فراوان ذکر شده که برخي از متعصبين توجيهات نادرستي بر آن روايات نموده اند ولي اطلاق روايات به حال خود باقيست و نشان دهنده وصي بودن آن حضرت است . در اينجا به چند نمونه اکتفا مي شود : 

1ـ « حدثنا يحي بن يعلي عن ناصح بن عبدالله عن سماک بن حرب عن ابي سعيد الخدري عن سلمان قال قلت : يا رسول الله ! لکل نبي وصيي فمن وصيک ؟ فسکت عني فلما بعد رآني فقال : يا سلمان فأسرعت اليه قلت : لبيک ، قال : تعلم من وصي موسي ؟ قلت نعم يوشع بن نون قال : لم قلت : لانه کان اعلمهم . قال : فأن وصيي و موضع سري و خير من أترک بعدي و ينجز عدتي و يقضي ديني ، علي بن ابي طالب »( الطبراني ، سليمان بن احمد ، المعجم الکبير ، ج 6 ، 221 ، چاپ دوم ، مکتبه ابن تيميه ، قاهره)

در روز غدیرخم پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم به امر اللهی خطبه خواندند و عصاره خطبه غدیر کلام من کنت مولاه فعلی مولاه است
آن حضرت از مردم اقرار گرفتند راجع به این که آیا من نسبت به شما صاحب اختیار هستم؟گفتند:آری و با گفتن این آری،اقرار پذیرش مجدد نبوت و رسالت آن حضرت بود و بلافاصله حضرت فرمودند حالا که این طور اعتراف می کنید بدانید فعلی مولاه یعنی همه ی این اختیارات را به علی علیه السلام سپردم به امر خدا و اگر شما به خطابه غدیر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم رجوع فرمایید پی می برید که چگونه آن حضرت در بین ولایت علی علیه السلام برای مردم چگونه حق مطلب را ادا کرده اند.

چرا حضرت محمد(صلی الله علیه و آله) به صورت کتبی نوشته هایی به امام علی (علیه السلام) ندادند تا بعد ازایشان به امامت برسند؟

باتوجه به آنچه در علم خداوند در مورد توطئه منافقین بعد از شهادت پیامبر صلی الله علیه و آله بود، خداوند باری تعالی به خاطر اتمام حجت و خنثی نمودن نقشه ی آنها با یک مدیریت قوی و واقعه استثنائی سه روزه ی تاریخی غدیرخم را پیاده نمود، و با خطیبی توانا و بی نظیر مثل پیامبر صلی الله علیه و آله با محلی مخصوص و حضور یکصد و بیست هزار نفر مخاطب، و با منبری استثنایی با دو خطیب یعنی پیامبر صلی الله علیه و آله و علی علیه السلام و همراه با حضرت جبرئیل علیه السلام، و بسیاری دیگر از اعجازهای این واقعه، خداوند کاری نمود که اگر امروز کسی هم بخواهد منکر این واقعه بشود نمی تواند. حال به نظر شما یک دست نوشته بالاتراست یا خود واقعه تاریخی؟
و اما پاسخ دوم اینکه پیامبر صلی الله علیه و آله در لحضات آخر عمر شریفشان درخواست کاغذ و قلم نمودند:

یکی از اشکالاتی که گاهی از اوقات به ذهن افراد سطحی و کم سواد از سنی و شیعه می رسد این است

که چرا نام مولا بصراحت در قرآن به کار نرفته علی رغم این همه قرابت که با رسول خدا صلی الله علیه و آله و بلکه با خود خدا داشته است و علی رغم ادعای شیعه در مورد اهمیت مسئله امامت؟!

پرسش:

آیا قرائنی وجود دارد که اثبات نماید کلمه مولی در زمان پیامبر (ص) به همان معنای سرپرست بوده است؟

پاسخ:

قرائنی وجود دارد که دلالت می کند: در آن زمان همان معنای ولایت و سرپرستی و خلافت را، از کلمه مولی فهمیده اند.

 آيا سكوت ايشان دليل بر پذيرش حكومت نبوده است؟

آيا سكوت ايشان دليل بر پذيرش حكومت نبوده است؟ شواهد تاريخي نشان مي دهد كه پس از شهادت پيامبر صلي الله عليه و آله و توطئه ي منافقان در سقيفه بني ساعده براي غصب مقام خلافت جامعه به سويي سوق داده شده بود كه علي رغم نصوص بي شمار پيرامون خلافت و جانشيني اميرالمؤمنين عليه السلام مردم به بيعت با خليفه ي اول تن دادند و پيمان و بيعت با علي بن ابيطالب عليه السلام در روز غدير را به فراموشي سپردند تا جايي كه پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله در وضعيتي به اميرالمؤمنين عليه السلام پيش از رحلتشان فرمودند

اولا:ً همة‌مسائل اسلامي مستقيماً در قرآن اشاره نشده است. قرآن به صورت كلي مي‌فرمايد نماز بخوانيد جزئيات نماز خواندن را پيامبر بيان مي‌فرمايند و ما هم موظفيم طبق دستور خداوند از پيامبر (ص) تبعيت كنيم. اوامر و نواهي و بيانات پيامبر (ص) تماماً از طرف خداست هر چند وحي قرآني نباشد و اساساً فرقي بين قرآن و كلام پيامبر (ص) از اين جهت نمي‌باشد. به هر حال ما موظف به پيروي از هر دو مي‌باشي ثانياً: اگر مستقياً جزئيات امامت حضرت علي (ع) در قرآن ذكر مي‌شد اين احتمال وجود داشت كه دست‌هاي نابكار مخالفان موجب تحريف لفظي قرآن گردد. باتوجه كينه و دشمني كه دشمنان با اهل بيت داشتند. ثالثاً : ما بندگان خدا هستيم و بهترين بندگان مؤمنان هستند ولي مؤمن شدن ساده نيست بلكه بايد از گذرگاه‌هاي مختلف عبور كرد و ثبات قدم خود را در لغزش گاه‌هاي مختلف نشان داد. مؤمن كسي است كه در مرحله‌هاي گوناگون آزمايش پيروزمندانه بيرون آمده و از لغزش و وسوسه‌هاي شيطاني برهد. اين گونه قرار دادن مطالب قرآني خود امتحاني است تا حقيقت‌جويان و بهانه‌گيران شناخته شون پس لازم نيست كه در قرآن صراحتاً نام حضرت علي (ع) بيان شده باشد. بلكه بايد در قرآن شخصيت آن عزيز را جستجو كنيد

اگر قبول دارند، پس چرا با حضرت علی مخالفت و دشمنی می کنند؟

دلیل آن است که ولایت چند معنا دارد و یکی از معانی روشن آن دوستی است. بنابراین تا زمانی که به این معنا قابل حمل است، نمی توان به معنای دیگر آن تمسک جست. بر این اساس حدیث غدیر در صدد بیان لزوم محبت به علی(ع) است، نه زمامداری حضرت. در برابر اهل سنت شیعیان باور دارند که ماهیت حادثه غدیر و سخنان پیامبر(ص) نصی صریح و قاطع بر امامت و پیشوایی حضرت علی(ع) است. قراین و شواهد به گونه ای است که هرگز نمی توان آن را تنها به دوستی و محبت تفسیر کرد. شیعیان دلائل متعددی بر امامت علی(ع) بیان کرده اند که به برخی از آن ها اشاره می شود: