
امام رضا (ع) در ارشادات و راهنمایی های خود می کوشید زندگی مردم را نظام دار سازد. از این رو به موضوع برنامه ریزی و تدبیر در معیشت و تعیین برنامه توجه کامل داشت.دستوران زندگی ساز و نظام بخش آن بزرگواران فراوان است. در یکی از آن دستورات برای برنامه ی زندگی چنین می فرمایند:

امام رضا(ع) وحشتناکترین حالتی را که آدمی دارد، با استناد به قرآن کریم سه موقع میدانند؛ نخستین آنها زمانی است که انسان از شکم مادر بیرون میآید و دنیا را میبیند.
به گزارش واحد خبر و اطلاع رسانی بنیاد بینالمللی امام رضا(ع)، امام علیبن موسیالرضا(ع) از لحاظ علمی منزلت بالایی داشتند و از بیست و چند سالگی در مدینه به فتوا مینشستند (ذهبی، 1409 – 1401ق، ج9، ص 388-387).


در منابع اسلامی از عمر به عنوان فرصت مغتنم و سرمایه ای با ارزش یاد شده و لزوم برنامه ریزی برای استفاده بهینه از وقت و پرهیز از اتلاف آن مورد سفارش بوده است.
مطابق آموزه های ائمه (ع) عمر به عنوان سرمایه انسان محسوب می شود و باید با برنامه ریزی صحیح و دقت و مراقبت از این سرمایه حد اکثر بهره برداری را نمود. از این رو یکی از مسائلی که در اسلام به آن بسیار سفارش و تأکید شده ، داشتن نظم و برنامه در تمام طول زندگی می باشد که در قرآن کریم و روایات ائمه معصومین (علیهم السلام) به صورت های گوناگون به آن اشاره شده است.
بسم الله الرحمن الرحیم
السلام علیک یا نور الله الذی یهتدی به المهتدون
در خدمت امام رضا علیه السلام نشسته بود و مشغول گفتگو با حضرت بود که جمعی از اهل بصره برای ورود و دیدار ایشان اذن خواستند. امام به یونس دستور دادند که به پستوی خانه برود و تا به او اجازه نداده اند بیرون نیاید.


از روایات نقل شده از امام رضا(ع)، مقایسه پیامبر و ذکر بیشتر صفات پیامبر برای امام استفاده میشود. با کمک این روایات و تحلیل آنها ثابت میشود که مقام امامت ویژه افرادی است که از بیشتر ویژگیهای پیامبر برخوردار باشند. اینگونه نیست که هر کسی با عنوان خلیفه و حاکم مسلمانان و مانند آن، شایستگی جایگاه امامت را داشته باشد. این نوشتار میکوشد با روش اسنادی و تحلیلی و با توجّه به روایات نقل شده از امام رضا(ع) دیدگاه ایشان در مقایسه پیامبر و امام را بررسی کند. نتیجه بررسی این پژوهش آن است که میان پیامبر و امام صفات مشترکی وجود دارد؛ مانند بندگی، برگزیده و نصب شدن، عصمت، علم الهی، حجّت الهی و خلافت الهی و لازم الاطاعه بودن. در کنار این اشتراک، پیامبر و امام از لحاظ چگونگی ارتباط با فرشته تفاوت نیز دارند. همچنین امام (از لحاظ امام بودن) از پیامبر (از لحاظ پیامبر بودن) برتر است.
قیام مردم مدینه (واقعه حره)، قیام توابین، قیام مختار و قیام زید از جمله قیامهایی است که پس از واقعه عاشورا با نیت خونخواهی امام حسین(ع) و شهدای دشت نینوا انجام گرفت. اما این قیامها تا چه مورد رضایت ائمه معصومین بودند؟ در این گزارش یک مورد از آنها بررسی میشود.


شیعه معتقد است که خداوند در هر عصر و زمانی، حجتی را بر اهل زمین نگه داشته و جهانِ بی«خلیفه الله» مغز و معنایی ندارد و هم اینک حضرت حجت(عج) محور آفرینش و قطب عالم امکان است. حتی اندیشمندان غیرمسلمان بر این باورند که تنها مکتب اهل بیت(علیهم السلام) است که با چنین اعتقادی رابطه اش با خالق قطع نشده است و به واسطة امام منتظر(عج) متصل به خداست. تفاوت مکتب تشیع با مکاتب دیگر الهی و حتی مذاهب دیگر مسلمان در همین است؛ در اتصال به منبع فیض به واسطة امام معصوم (ع).
