احاديث , سخنان تصادفي امام رضا (ع)

یکی از سعادتهای خانواده، داشتن فرزند است و فرزندان به فضای خانه و خانواده، گرمی و نشاطِ خاصی می بخشند. به ندرت دیده می شود خانواده بی فرزند، در مسیر طبیعی خود سیر کند. از اینرو امام رضا(ع) فرموده است: «إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی إِذَا أَرَادَ بِعَبْدٍ خَیْراً، لَمْ یُمِتْهُ حَتَّی یُرِیَهُ الْخَلَفَ؛[1] هرگاه خداوند، خیر بنده ای را بخواهد، او را نمی میراند تا اینکه جانشینش (فرزندش) را به او نشان دهد.»

شرکت امام هشتم حضرت علی بن موسی الرضا(ع) در محافل بزرگ علمی بحث و مناظره با دانشمندان مختلف جهان و پیشوایان مکتب های فلسفی و علمی و دینی، و مجاب ساختن همه ی آن ها، سبب شد که نه تنها شیعه رسمی شود بلکه به عنوان اصیل ترین و برحق ترین مذهب اسلام جلوه کند. تا جایی که برخی از همان دانشمندان به دست امام(ع) مسلمان شده و تا پایان عمر از یاران امام باقی ماندند...

جامی از شربت «سَویق»1 می نوشد و ذکرگویان، راه می افتد. سیمایش مصمم است و گام هایش استوار. آرام و مطمئن قدم برمی دارد. به محلّ ملاقات می رسد. درب قصر گشوده می شود. ستونی از نور به درون می دود و دسته ای روشنایی، گوشه و کنار قصر را فتح می کند. همهمه گنگی مجلس را فرا می گیرد. چشم ها به چهارچوب در دوخته می شوند. خلیفه از جایش بلند می شود؛ دست هایش را روی سینه اش گذاشته است؛ به سوی در ورودی قصر قدم برمی دارد. همین طور محمد بن جعفر2 و فرزندان بنی هاشم، که فروغ نگاه هایشان به سیمای پیشوایشان می افتد، در حالی که نوعی اضطراب در وجودشان نهفته است، از جا برمی خیزند.

امامت؛ جایگاه و مرتبه انبیا و میراث اوصیا است، امامت؛ خلافت خدا و رسول او و مقام امیرالمؤمنین و میراث امام حسن و امام حسین: است.

امام؛ سررشته امور دین و نظام کار مسلمین و مایه­ی صلاح دنیا و عزّت اهل ایمان است. امام؛ پایه و ریشه­ی اسلام بالنده و رو به رشد و شاخه­ی بلند و والای آن است. در پرتو امام؛ نماز و روزه و حج و جهاد به تمامیتی رسد و کامل می­گردد.

پس از توحید و نبوت، هیچ موضوعی در فرهنگ اسلامی به اهمیت مسئله «ولایت» نیست. ولایت عصاره اندیشه های دینی و جلوگاه پذیرش توحید و نبوّت است. قبول ولایت به معنای پذیرش رهبری آسمانی، رهبری خدا و پیامبر و جانشین رسول اعظم در زندگی فردی و اجتماعی است.

گردآوری آثار، کلمات، دست نوشته ها و نامه های پیامبر و امامان معصوم: همواره در طول تاریخ مورد اهتمام اصحاب، محدّثان، علما، مورخان و اندیشمندان اسلامی و شیعی بوده است. این آثار و نامه ها در مرحله نخست در لابلای اصول و کتب مختلف راویان و مورخان شیعه و سنی به صورت پراکنده و غیر منسجم قرار داشت تا این که اخیراً مورد عنایت برخی اندیشمندان واقع شد تا آنها نیز همانند سایر آثار و احادیث معصومین در یک مجموعه و کتاب مستقل گردآوری، تنظیم و تبویب و تدوین شود.