احاديث , سخنان تصادفي امام رضا (ع)

شفای یک نابینا

مرحوم محدث قمی(1359-1292ق) در فوائد الرضویه از ثاقب المناقب نقل نموده که مولف ثاقب گفته است:از جمله امور وقضایائی  که ماخود مطلع شدیم از حضرت رضا(ع) این بود که محمد بن علی نیشابوری هفده سال نابینا بود وهیچ چیز را نمی دید .پس از نیشابوربه قصد زیارت حضرت رضا(ع)حرکت وخود را به مشهد ان حضرت رسانید،پس با حال تضرع نزد قبر مطهر مشرف گردید وزیارت کرد.

جناب شیخ عبدالهادی سیستانی دام عزه طی نامه نوشت:

درتابستان سال 1367هجری شمسی به اتفاق خانواده به منظور زیارت امام رضا(ع)به مشهد مقدس مشرف شدم،مدتی بود که فرزندم  محمد به ضعف چشم مبتلا بود تا آنجاکه مکرر اظهار می داشت که همه جا را تار میبینم ،نظر به این که سن ایشان حدود 5 سال بودواین چنین تاری وضعف چشم مبتلا شده بود برای ما بسیار نگران کننده بود،در این تشرف ،شبی با یکدیگر به حرم مشرف شدیم هنگام نماز مغرب بود که در مسجد بالاسر حضرت محمد اظهار کرد که سرم به شدت درد میکند وچشمم خوب نمیبیند.به او گفتم اینجا محضر حضرت امام رضا(ع)است،بسیاری از کورها ومردمی که بیماری بدون علاج داشته اند شفا گرفتند ،پدرجان !امشب خودت ازامام رضا بخواه تا چشم تونیزشفا کرامت فرماید.

یکی ازمحبان امام رضا(ع)را بعد از شهادت وی حبس نمودند،وزنجیر گران برگردن وپایش نهادند،واورا در خانه ای که حبس نموده بودند آتش زدند،که دایم مناقب امام گفتی ،ودرهای مدح اولاد رسول سفتی بعد از امر سوختن خانه چون آن فقیر بی گناه از این حال آگه شد مناجات نمود :که یا رب به حق آن امامی که از انگور زهرآلود چهره به باغ شهادت گردآلود کرد،

کوری و فقر

شخصی بود به نام محمدرضا كه بواسطه كوری شغلی نداشت و به فقر گرفتار بود دختری داشت كه روزها دست پدر را میگرفت و راه میبرد و بعضی اشخاص از روی ترحم به او پول میدادند او می گفت: یك روز در بست بالا خیابان، مردی به من رسید و گفت هرگاه این دختر را به عنوان خدمتكار به من بدهی میپذیرم. جوابش را نگفتم ولی سخن او در دل من اثر كرد و محزون شدم به امام رضا (ع) عرض كردم یا مرگ یا شفا و با دل شكسته به صحن عتیق وارد شدم ناگاه متوجه شدم كه اندكی صحن مطهر را میبینم تعجب كردم در گوشهای نشستم و گریه كردم پس از دقایقی متوجه شدم كه همه چیز و همه جا را میبینم پس برخاستم و به دخترم گفتم كه همه جا را میبینم دخترم باور نكرد لذا شروع كردم به دویدن آنگاه با دخترم از صحن خارج شدیم.

(كرامات رضویه ج 1 ص 191)

سید جلیل آقای حاج میرزاطاهر بن علی نقی حسینی دام عزه كه از اهل منبر ارض اقدس و از خدام كشیك چهارم آستان قدس است و بسیاری از مردم شهر مشهد بوی ارادت دارند نقل فرمود:
شبی از شبهائی كه نوبت خدمت من بود هنگام بستن درب حرم مطهر چون زائرین بیرون رفتند و حرم خلوت شد من با سایر خدام حرم مطهر را جاروب نمودیم.

شیخ صدوق رضوان الله تعالی علیه نقل فرموده است:
مردی از اهل بلخ با غلام خود بقصد زیارت حضرت رضا (علیه السلام) حركت نمود تا به مشهد مقدس مشرف شدند و در حرم مطهر مشغول زیارت گردیدند و بعد از فراغ از زیارت شخص بلخی بجانب سر مقدس امام هشتم (علیه السلام) مشغول نماز شد. و غلام بطرف پائین پای مبارك به نماز ایستاد چون هر دو از نماز فارغ شدند سر بسجده نهادند سجده هر دو بطول انجامید تا اینكه شخص بلخی زودتر سر از سجده برداشت دید غلام هنوز به سجده است.

صحن كهنه

كه آن مرحوم فرمود در اوایل تشرفم به مشهد مقدس وقتی در صحن كهنه بودم ناگاه متوجه شدم كه هیچ كس در صحن نیست دیدم كه از در صحن طرف پایین خیابان بسیاری از درندگان مانند شیر و گرگ و ... و گزندگان مثل مار و عقرب و حشرات مثل پشه و مگس و ... میآیند و انسان میان ایشان بسیار كم بود

شخصي به نام ابن‌ابي كثير ‌مي‌گويد: بعد از رحلت موسي‌بن‌جعفر(ع) مردم در مورد حضرت رضا شك داشتند. من در آن سال به حج رفتم و در آنجا حضرت رضا(ع) را ديدم و ناخودآگاه در دلم اين آيه گذشت «ابشر منا واحدا نتبعه» آيا پيرو انساني مانند خودمان باشيم؟!
ناگاه حضرت رضا(ع) كنار من آمد و بي‌آنكه من حرفي بزنم، فرمود: به خدا سوگند منم آن انساني كه تو بايد از او پيروي كني! عرض كردم از خدا و شما عذرخواهي ‌مي‌كنم. فرمود: تو بخشوده‌اي.