احاديث , سخنان تصادفي امام رضا (ع)

در عیون است، که محمد بن احمد نیشابوری گفته است که من در خدمت امیر ابی‏نصر که صاحب جیش بود بسیار مقرب بودم و او به صحبت من خیلی راغب بود. 

و از این جهت که مرا احترام و اکرام می‏کرد دیگران بر من حسد می‏بردند تا اینکه اتفاقا وقتی امیر کیسه‏ای که در آن سه هزار درهم داشت و مهر خود را بر آن زده بود به من داد که به خزانه برسانم و من آن کیسه را با خود برداشته از نزد امیر بیرون آمدم.  

شیخ صدوق رضوان الله علیه نقل فرموده است: 

که مردی از اهل بلخ با غلام خود حرکت نمود به قصد زیارت حضرت رضا علیه‏السلام تا اینکه مشرف شدند و در حرم مطهر مشغول زیارت گردیدند و بعد از فراغ از زیارت شخص بلخی رفت به جانب سر مقدس امام علیه‏السلام مشغول نماز گردید. 

در عیون نقل نموده که ابوالنصر مؤذن نیشابوری گفته است وقتی دچار مرض سختی شدم و در اثر آن زبانم سنگین شد یعنی لال شدم و لم اقدر علی الکلام و هیچ قدرت بر سخن گفتن نداشتم ناگاه. 

به فکر این شدم که مشرف شوم به زیارت حضرت رضا علیه‏السلام و در نزد قبر مطهر آن حضرت خدا را بخوانم و امام را نزد حق تعالی شفیع خود قرار دهم تا اینکه پروردگار مرا از این درد عافیت دهد و زبان مرا باز فرماید پس به همین قصد سوار شده و روانه گردیدم تا رسیدم و مشرف شدم و آن حضرت را زیارت نمودم و در نزد سر مقدس ایستادم و دو رکعت نماز به جای آوردم.  

ولادت، كودكی، دوران نوجوانی و جوانی آقا امام رضا ـ علیه السّلام ـ را بیان کنید.

هشتمین خورشید فروزان آسمان امامت، حضرت «علی بن موسی الرضا ـ علیه السّلام ـ » طبق قول مشهور در یازدهم ذی القعده سال 148 هـ ق. در شهر مدینه دیده به جهان گشود.[1] مادر بزرگوار ایشان به اسامی متعددی خوانده می شدند. از جمله تكتم، خیزران[2] نجمه خاتون،طاهره و ام البنین.[3]

عبادت های شبانه ‏ی امام

عن إسماعیل بن علی أخی دعبل عن الرضا علیه‏السلام:

أنه خلع علی دعبل قمیصا من حز و قال له: إحتفظ بهذا القمیص فقد صلیت فیه ألف لیلة کل لیلة ألف رکعة و ختمت فیه القران ألف ختمة.

اسماعیل فرزند علی برادر دعبل شاعر معروف از امام رضا علیه‏السلام نقل می‏کند که گفت:

مرحوم سید نعمت الله بن سید عبدالله موسوی شوشتری جزایری صاحب انوار نعمانی نقل می‏کند: 

زمانی که من به زیارت حضرت رضا علیه‏السلام مشرف شدم، هنگام مراجعت در سال یکهزار و سیصد و هفت از راه استرآباد عبور کردم. در استرآباد یکی از سادات برجسته‏ی صالح برای من نقل کرد که چند سال قبل، حدود سال هزار و دویست و هشتاد، ترکمنها حمله‏ای به استرآباد کردند و هجوم آوردند اموال مردم را بردند و زنها را اسیر کردند. از جمله‏ی اسیران دختری بود که مادر بیچاره‏اش جز او فرزند دیگری نداشت. 

زاغمرز دهی است بزرگ که در سی کیلومتری بهشهر، یکی از شهرستانهای شمال ایران، واقع است.

در یکی از خانواده‏های محترم زاغمرز دختری تقریبا در سن هشت سالگی دچار مرض سختی می‏گردد که اثر محسوس آن عارضه‏ی تب و ضعف مفرط و زردی صورت بود. خانواده‏ی مریض او را در بهشهر نزد دکترهای معروف می‏برند و معالجات زیادی هم انجام می‏دهند، ولی کمترین نتیجه‏ای از آن همه معالجات گرفته نمی‏شود. لذا از آنجا مریض را به ساری و بابل برده به اطبای مشهور آنجا مراجعه می‏کنند، ولی باز فایده و اثری نمی‏بینند. 

10- اللهم اسئلک بنا علی یدیه منهاج الهدی و المحجة العظمی و الطریقة الوسطی التی یرجع الیها الغالی و یلحق بها التالی و قونا علی طاعته و ثبتنا علی مشایعته و امنن علینا بمتابعته و اجعلنا فی حزبه القوامین بامره الصابرین معه الطالبین رضاک بمناصحته علی تحشرنا یوم القیمة فی انصاره و اعوانه و مقویة سلطانه