در میان فرماندهان و رزم آوران غالباً سنگدلی به عنوان صلابت حاکم است و آنان که اهل عواطف و سوز و گداز باشند اهل صلابت نیستند ولی هنر مردان خدا این است که این دو ویژگی را به هم آمیختهاند؛ امام حسین(ع) نیز جزء مردانی است که در نهایت صلابت، با عاطفه است و در عزای عزیزان خود اشک میریزد.
گریهی امام حسین(ع) بر مسلمبنعقیل:
احمدبنأعثمکوفی میگوید:
« به حسینبنعلی(ع) خبر رسید که مسلمبنعقیل کشته شده است به این طریق که مردی از اهل کوفه بر امام حسین(ع) وارد شد. حضرت به او فرمود: از کجا آمدهای؟ گفت: از کوفه؛ من از کوفه بیرون نیامدم تا این که مسلم و هانیبنعروه را دیدم که هر دو کشته شده و به دار آویخته و در بازار قصابان کشیده میشوند و سر آن دو را برای یزید فرستادند؛ حضرت آهی کشید و گریست. آن گاه فرمود:(انالله و انا الیه راجعون).(1و2)
نویسنده امید صبوری ،
دوشنبه 8 آذر 1395 2:33 PM | نظرات(0)
