💟 امام علی ‏(ع)💟

  از فرزندش امام حسين‏ سؤال كردند: فقر چيست؟
 فرمودند: فقر در طمع داشتن ازآنچه در دست مردم است و سخت نااميد شدن از رحمت و بخشندگی خداوند است.

 احادیث الطلاب ص۶۰۶

سلام خدمت همراهان گرامی

سوگواره عاشورائی به مرحله داوری رسیده و قراره خود شما وبلاگ خوب رو انتخاب کنید هر چند نباید صرفا نظر سنجی ملاک باشه و باید امتیاز های دیگه هم لحاظ بشه

امیدوارم وبلاگ عاشورائیان هم جزو وبلاگ های انتخابی شما باشه

ممنون از همه

اینم لینک نظر سنجی

http://publicrel.rasekhoonblog.com/show/737920/

✏️فرشتگان چگونه از اسرار دروني انسان آگاه مي‏شوند و آنها را ثبت مي‏كنند؟

 آیت الله جوادی آملی:

از امام صادق(عليه‌السلام) در همين زمينه مطلب بسيار مناسبي نقل شده است:
يكي از شاگردان امام صادق(عليه‌السلام) از ايشان پرسيد: در مورد اعمال ما، فرشتگان آنچه مي‏بينند مي‏نويسند؛ امّا در مورد خاطرات و نيّتهايي كه فقط از دل گذرانده‏ايم و هنوز به لباس عمل در نياورده‏ايم، چگونه عمل مي‏كنند؟

(وَ اِنْ تُبدُوا ما في أنفسكم أو تُخفُوهُ يُحاسبكُمْ بهِ اللّه)[1]؛ در قيامت بايد براي اسرار دروني‏اي كه تا به حال پيش كسي باز نگفته‏ايد، حساب پس بدهيد. فرشتگان چگونه از اين اسرار دروني آگاه مي‏شوند؟

حضرت در پاسخ فرمود:

 آيا بوي باغ و بستان، با بوي كثافت و گنداب يكي است؟ اگر از كنار باغي پر گل و معطر بگذريد، بوي خوبي احساس مي‏كنيد و چنانچه بوي بد به مشام انسان برسد، مي‏فهمد كه اينجا كثافت و زباله است، پس از بو مي‏توان فهميد كه از كنار باغ مي‏گذريم يا از كنار چاه.
فرشتگان از بوي خوش قلب مؤمن اسرار، نيّت‏ها و اراده خير، طيّب و طاهر او را مي‏شناسند و نيز از بوي بد بعضي، از پليدي درون آنها آگاهي مي‏يابند.[2]

انسان نمي‏تواند در چاه زندگي كند و از بوي آن اظهار تنفر نكند. اگر كسي به ملكوت رسيده باشد، بوي بد و خوب ديگران را با شامه جان درك مي‏كند و مؤمن را از منافق باز مي‏شناسد.

[1] ـ سوره بقره، آيه 284.
[2] ـ الكافي، ج 2، ص 429.
نسيم انديشه دفتر اول   صفحه 163                                                                                                              

☘🌺☘🌺☘🌺☘🌺☘🌺

آیا میدانستید جنیان مسلمان همگی شیعه هستند؟

انسان مسلمان شیعه و سنی دارد اما #جن مسلمان فقط شیعه است و به فرموده آیت الله قاضی(ره)، استاد علامه طباطبائی(ره)، جن سنی نداریم؛

چون هنوز برخی از جن هایی که در غدیر خم شاهد من کنت مولاه فهذا علی مولاه گفتن پیامبر(ص) بوده اند زنده اند و بر این واقعه شهادت می دهند.

  ادب فنای مقربان آیت الله جوادی املی

امام صادق (علیه ‏السلام) از یکی از شیعیان به نام سلیمان پرسید جوانمرد کیست؟
عرض کرد فدایت شوم، جوانمرد به نظر ما همان جوان است.
حضرت فرمود مگر نمی‏ دانی اصحاب کهف همه افرادشان پیر بودند ولی خداوند به خاطر ایمانشان، آنان را جوانمرد نامید؟
سپس فرمود ای سلیمان، کسی که به خدا ایمان آوَرَد و تقوا پیشه کند، جوانمرد است.

منبع: تفسیر العیاشی، جلد 2، صفحه 323
سوره کهف، آیه 10

هيچ كس مالش در راهى كه خدا اجازه نفرمود مصرف نكرد و به غير اهل آن نپرداخت جز آنكه خدا او را از سپاس آنان محروم فرمود، و دوستى آنها را متوجه ديگرى ساخت، پس اگر روزى بلغزد و محتاج كمك آنان گردد، بدترين رفيق و سرزنش كننده ترين دوست خواهند بود.


متن حدیث:

و من كلام له عليه السلام لما عوتب على التسوية في العطاء
أَ تَأْمُرُونِّي أَنْ أَطْلُبَ النَّصْرَ بِالْجَوْرِ فِيمَنْ وُلِّيتُ عَلَيْهِ وَ اللَّهِ لَا أَطُورُ بِهِ مَا سَمَرَ سَمِيرٌ وَ مَا أَمَّ نَجْمٌ فِي السَّمَاءِ نَجْماً وَ لَوْ كَانَ الْمَالُ لِي لَسَوَّيْتُ بَيْنَهُمْ فَكَيْفَ وَ إِنَّمَا الْمَالُ مَالُ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ عَلَيْهِ السَّلَامُ أَلَا وَ إِنَّ إِعْطَاءَ الْمَالِ فِي غَيْرِ حَقِّهِ تَبْذِيرٌ وَ إِسْرَافٌ وَ هُوَ يَرْفَعُ صَاحِبَهُ فِي الدُّنْيَا وَ يَضَعُهُ فِي الْآخِرَةِ وَ يُكْرِمُهُ فِي النَّاسِ وَ يُهِينُهُ عِنْدَ اللَّهِ وَ لَمْ يَضَعِ امْرُؤٌ مَالَهُ فِي غَيْرِ حَقِّهِ وَ عِنْدَ غَيْرِ أَهْلِهِ إِلَّا حَرَمَهُ اللَّهُ شُكْرَهُمْ وَ كَانَ لِغَيْرِهِ وُدُّهُمْ فَإِنْ زَلَّتْ بِهِ النَّعْلُ يَوْماً فَاحْتَاجَ إِلَى مَعُونَتِهِمْ فَشَرُّ خَدِينٍ وَ أَلْأَمُ خَلِيلٍ

🔷✨🔷✨🔷✨🔷✨🔷✨🔷✨🔷✨🔷

👇👇👇

💠حضرت آیت الله خامنه ای: اهانت به نمادهای برادران اهل سنت حرام است.

💠حضرت آیت الله مکارم شیرازی: هرگونه اهانت به مقدسات دیگران شرعا جایز نیست.

💠حضرت آیت الله سیستانی: دشنام به مقدسات اهل سنت مغایر با آموزه های اهل بیت عصمت (علیهم السلام) به شیعیان و شاگردان خود است.

💠حضرت آیت الله وحید خراسانی: نباید با اتباع مذاهب دیگر دشمنی کرد، نباید به مقدسات آنها توهین نمود، لعن و سبّ بزرگان آنها جایز نیست، زیرا موجب دور کردن آنها از اهل بیت و معارف آنها می‏شود.

💠حضرت آیت الله جوادی آملی: سبّ صحابه، اهانت به مقدسات شیعه یا سنی، توهین و تحقیر ظالمانه نسبت به باورهای هرکدام از دو گروه، حرام و ایجاد اختلاف و روشن کردن آتش تفرقه و شقاق و تحطیم و هدم اساس وحدت امت اسلامی، گناهی بزرگ است.

💠حضرت آیت الله نوری همدانی: جائز نیست.

💠حضرت آیت الله موسوی اردبیلی: مومنین باید از کارهایی که موجب تشدید اختلاف به خصوص در شرایط فعلی و در مقابل کفر و الحاد می شود اجتناب کنند.

💠حضرت آیت الله شبیری زنجانی: مومنین باید از انجام اموری که باعث تفرقه و اختلاف و تضعیف اسلام می شود اجتناب کنند. در صحیحه ابی بصیر از حضرت باقر علیه السلام نقل شده است إِنَّ رَجُلًا مِنْ تَمِیمٍ أَتَى النَّبِیَّ ص فَقَالَ أَوْصِنِی فَکَانَ فِیمَا أَوْصَاهُ أَنْ قَالَ لَا تَسُبُّوا النَّاسَ فَتَکْسِبُوا الْعَدَاوَةَ لَهُمْ.

💠حضرت آیت الله محقق کابلی: از اهانت به مقدسات اهل سنت خودداری شود.

💠حضرت آیت الله علوی گرگانی: اهانت به مقدسات اهل سنت جایز نیست.

💠حضرت آیت الله العظمی مظاهری: اهانت به مقدسات و اعتقادات مسلمانان و ایجاد تفرقه میان صفوف پیروان پیامبر عظیم الشان صلی الله علیه و آله و سلم، عقلا و شرعا جایز نیست.

💠حضرت آیت الله مدنی تبریزی: اسلام توهین به مقدسات هیچ یک از ادیان، به ویژه مذاهب اسلامی را جایز نمی داند و هر حرکتی که موجب اختلاف میان امت اسلامی و خسارت و ضرر مالی و جانی به مسلمانان گردد، حرام و خلاف شرع است.

💠حضرت آیت الله هاشمی شاهرودی: هر عمل یا گفتاری که موجب فتنه و اختلاف بین مسلمانان شیعه و سنی شود، جایز نیست.

طبق نقل حضرت علی(ع) مردی نزد پیامبر اکرم(ص) آمد و عرض کرد: «عملی به من یاد بده که با انجام آن محبوب خداوند قرار گیرم و همین طور، مردم [هم] مرا دوست بدارند، و خداوند، مالم را افزایش دهد، و بدنم سالم، و عمرم طولانی شود و در روز قیامت نیز با خودت [ای رسول خدا] محشور شوم.»

«فَقَالَ: سِتُّ خِصَالٍ مُحْتَاجٌ إِلَی سِتِّ خِصَال: اِذَا أَرَدْتَ أَنْ یُحِبَّکَ اللَّهُ فَخَفْهُ وَ اتَّقِهِ وَ إِذَا أَرَدْتَ أَنْ یُحِبَّکَ الْمَخْلُوقُونَ فَأَحْسِنْ إِلَیْهِمْ وَ ارْفُضْ مَا فِی أَیْدِیهِمْ وَ إِذَا أَرَدْتَ أَنْ یُثْرِیَ اللَّهُ مَالَکَ فَزَکِّهِ وَ إِذَا أَرَدْتَ أَنْ یُصِحَّ اللَّهُ بَدَنَکَ فَأَکْثِرْ مِنَ الصَّدَقَةِ وَ إِذَا أَرَدْتَ أَنْ یُطِیلَ اللَّهُ عُمُرَکَ فَصِلْ ذَوِی أَرْحَامِکَ وَ إِذَا أَرَدْتَ أَنْ یَحْشُرَکَ اللَّهُ مَعِی فَأَطِلِ السُّجُودَ بَیْنَ یَدَیِ اللَّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّار؛[12]

پس فرمود: شش خصلت است که نیاز به شش خصلت [دیگر] دارد:

1. هرگاه خواستی خدا تو را دوست بدارد، پس از او بترس و تقوای الهی [و پروا پیشگی] داشته باش؛

2. هرگاه خواستی مردم تو را دوست بدارند، پس به آنها احسان کن و به آنچه در دست آنهاست، چشم طمع نداشته باش؛

3. اگر خواستی خداوند، مالت را افزایش دهد، زکات [و خمس] مالت را بپردازد؛

4. و اگر خواستی خدا بدنت را سالم کند [علاوه بر مراعات مسائل بهداشتی]، [در راه خدا] زیاد صدقه بده؛

5. اگر می خواهی خدا عمرت را طولانی کند با بستگان [نَسَبی] ارتباط داشته باش (و صلة ارحام انجام بده)؛

6. اگر می خواهی [در روز قیامت] خدا تو را با منِ [پیغمبر] محشور کند، سجده [های نمازت] را در پیشگاه خدای یکتای غالب، طولانی کن.»[13]

پيامبر اکرم حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و اله فرمودند:

خداوند تعالى بندگان پرهيزگارِ نيكوكارِ گمنام را دوست دارد، كسانى كه چون حاضرند، شناخته نمى‌شوند و آنگاه كه غايب‌اند سراغشان را نمى‌گيرند، قلب هايشان چراغ هاى هدايت است. و از هر تيرگى و تاريكى نجات مى‌يابند.


متن حدیث:

رسول الله صلي الله عليه و آله: اِنَّ اللّه َ تَعالى يُحِبُّ الاَْتْقياءَ الاَْبْرارَ الاَْخْفياءَ الَّذينَ اِذا حَضَروا لَمْ يُعْرَفواوَ اِذا غابوا لَمْ يُفْتَقَدوا، قُلوبُهُمْ مَصابيحُ الْهُدى يَنْجونَ مِنْ كُل غَبْراءَ مُظْلِمَةٍ؛


 

کلامی را از حضرت رضا (ع) در توصیف اخلاق رسول خدا (ص) تقدیم می کنم:

رسول خدا (ص) به هر کس می‌رسیدند، سلام می‌کردند.

از هر فرصتی برای فکر کردن استفاده می کردند.

برای کار دین،آسایش و راحتى نداشتند.

در جایى که نیاز نبود سخن نمى‏‌گفتند.

وقتى پاى حقّ در میان بود کسى ایشان را نمى‌‏شناخت و چیزى در مقابل غضبشان تاب مقاومت نداشت تا اینکه حقّ را بر کرسی بنشانند.

بیشتر خنده‏‌شان تبسّم بود، بسیار زیبا لبخند می‌زدند و در هنگام خنده دندانهاى سفیدشان هویدا می‌شد.

می‌فرمودند: هر کس به من‏ دسترسى ندارد، حاجتش را به من برسانید، زیرا هر کس حاجت نیازمندى را که خود قادر نیست نیازش را برساند، در نزد حاکم مطرح نماید، خداوند او را در قیامت ثابت قدم خواهد کرد.

در میان مردم تحبیب قلوب می‌کردند و آنان را از خود نمی‌راندند.

کریم و بزرگ هر قومى را رئیس آنان قرار می‌دادند.

از اصحاب خود سراغ می‌گرفتند و از آنها تفقّد می‌‏فرمودند.

برتر و بالاتر از همه نزد آن حضرت کسی بود که خیرش به همه می‌رسید.

و هر کس نسبت به دیگران بیشتر و بهتر همدردى و یاری می‌کرد نزد آن حضرت مقام و منزلتى بزرگتر داشت.

هر گاه به مجلسى وارد می‌شدند، در آخر مجلس می‌‏نشستند و همواره به این کار دستور می‌‏دادند.

با همنشینان خود یکسان برخورد می‌فرمودند تا کسى گمان نبرد که دیگرى نزد آن حضرت گرامی‌‏تر است.

براى مردم همچون پدرى مهربان بودند.

در مورد حقّ، همه در مقابل ایشان یکسان بودند.

خوشرو و ملایم و خوش برخورد بودند. سخت‏گیر و خشن، داد و فریاد کن و بدزبان نبودند، نه عیبجوئى می.‏کردند و نه حمد و ثناى کسى را می‌‏گفتند.

و کلام کسی را قطع نمی‌کردند مگر زمانى که خود قطع کند یا وقت بگذرد که در این صورت کلامش را یا با نهى کردن و یا برخاستن از مجلس قطع می‌کردند.

بحارالأنوار ج  16 ص