تقویم، به روشن‏ترین ماه سال رسید؛ ماهی که دروازه‏ های ملکوت را رو
به ساکنان زمین گشوده ‏اند و سفره بی ‏منتهای رحمت را به وسعت تمام
دل‏های عاشق و بیدار گسترده ‏اند. دوباره آغاز می‏ شود سرود سبز لب‏هایی که
از عطش خشک می‏ شوند و از عشق سرشار.


دوباره پر می‏ شود عطر مناجات سحر، در امتداد لحظه‏ هایی که غرق در امید
استجابت‏ اند. دوباره پر می‏ کشد کبوتر دل‏های بی‏قرار، تا گنبد نورانی حضور، در
تک تک ثانیه ‏هایی که رنگ عبادت خورده ‏اند.


سفره ‏ه ای صمیمی افکار، گرم‏ترین کانون مهرورزی است، در انتهای روزی
که اهالی خانه از سحر تا غروبش نور آشامیده‏ اند و عشق نوشیده ‏اند.


و «قدر»، اوج لحظه‏ های سراسر روشن این ماه نورانی است.
شبی است که ماه در پاک‏ترین مدار افق می‏ ایستد و سبزترین فانوس اجابت را به نام «لیلة‏القدر» روشن می‏ کند؛ آن‏چنان روشن که چشمان خفته نیز از روشنای ماوراییش جان می‏ گیرند 
و زبان به آوای دل‏نشین استغفار می‏ گشایند.

دروازه های توبه را رو به اهالی عصیان گشوده ‏اند. شعله‏ های
دوزخ هم از گذر شب‏های معصوم این ماه شرم می‏کنند. و بهشت، با تمام جلال
و جبروتش، دریچه‏ای رو به دل‏های بیدار و چشم‏های بارانی گشوده است.


«قدر»، فرصت بیداری است در شبی که روشن ‏ترین روز سال است؛
شبی که تقدیر زمین و آسمان به رنگ قضا و قدر رقم می‏زند.


باشد که با یاری باور روشن‏مان، به درک حضور این بزم روحانی برسیم
و از چشمه ‏های زلال معرفت، جام جانمان را سیراب نماییم.