هویزه
|
هویزه الحُویَزاء |
|
|---|---|
| — city — | |
هویزه
|
|
| مختصات: ۳۱°۲۷′۴۳″ شمالی ۴۸°۰۴′۲۶″ شرقیمختصات: ۳۱°۲۷′۴۳″ شمالی ۴۸°۰۴′۲۶″ شرقی | |
| کشور |
 ایران |
| استان | خوزستان |
| شهرستان | هویزه |
| بخش | مرکزی |
| جمعیت (۱۳۸۵) | |
| • کل | ۱۴۴۲۲ |
| منطقه زمانی | IRST (یوتی‌سی +۳:۳۰) |
| • تابستان | IRDT (یوتی‌سی +۴:۳۰) |
هُوِیزه (در عربی: الحُویَزاء) [۱] (در فارسی:هویزه و همچنین هوزگان)[۲][۳][۴] مرکز شهرستان هویزه در استان خوزستان است.
نام این شهر که در مقطعی هوزگان بود که در سال ۱۳۶۲ خورشیدی با دستور دولتی به هویزه تغییر یافت.[۵]جمعیت این شهر در سرشماری سال ۸۵ بالغ بر ۱۴٬۴۲۲ نفر بود است.
هویزه یکی از شهرهای شهرستان هویزه در غرب این استان است که بخاطر جنگ ایران و عراق شهرت دارد. این شهر با یورش نیروهای عراقی تصرف شد و بطور صد در صد تخریب گردید. تنها آثار باقی مانده از شهر، قدم‌گاه حضرت عباس و خرابه‌های چند ساختمان است.
اکثر ساکنین این شهر از طوایف عرب بوده و به زبان عربی تکلم می کنند. طوایف معروف این شهر کوت، نیس، جرف و ساکی می باشند.
این شهر قدمت زیاد دارد و ابن بطوطه درمورد آن در کتابش می‌نویسد و زمانی در این شهر حوزه علمیه بزرگی بود که قریب به چهارصد مجتهد داشت و از اندلس و نجف در آن درس می‌خواندند و اخیراً حضرت "آیت جزایری هویزه را بعنوان پایتخت فرهنگی استان خوزستان معرفی کرد.
از جمله علمای اهل هویزه:
- علامه شیخ محمد کرمی الحویزی
- عبدالحسین الحویزی
- مفسر نور الثقلین[۶].
وجه تسمیه[ویرایش]
یاقوت حموی درباره وجه تسمیه هویزه می‌گوید: حویزه مصغر حوز است که ریشه آن حازَ َیحوزَ حوزا آمده‌است. [۷]
به گفته راجر سیوری، خوزستان سرزمین مردمان خوزی یا هوزی یا حوزی (که استرابون و پلینیوس از آن به اسم اوکسی[۸]ذکر کرده‌اند)است. این استان با عیلامیان باستان و شوش کم و بیش مرتبط است. نام اهواز، شوش و هویزه منعکس کننده ساکنین این منطقه در زمان عیلامیان بوده است[۹]
تاریخ[ویرایش]
این شهر توسط شاپور دوم ساخته شد و در زمان خلیفه طائی ۳۸۱ - ۳۶۳ ه. ق / ۹۷۴-۹۹۱ م توسط دوبیس بن عفیف بن اسدی بازسازی شد [۱۰]
