ıllıllı درهم ıllıllı

معلمی در کلاس به دانش آموزان گفت:

دو خط موازی رسم کنید

پسرکی دو خط موازی کشید، دو خط نگاهشان در هم گره خورد،قلبشان لرزید.

خط اولی به خط دومی گفت: ما می توانیم با هم باشیم خط دومی سرخ شد و گفت: ما می توانیم با هم زندگی کنیم.

خط اولی گفت: من می شوم خط کنار یک نردبان یا خط کنار یک گلدان،

خط دومی گفت: من می شوم خط کنار یک جاده متروک یا خط کنار یک    خانه ی خراب.

چه زیباست پیوند میان دو قلب عاشق

اما ناگهان معلم با صدای بلند گفت:دو خط موازی هرگز به هم نمی رسند،خطها ناراحت شدند چشمانشان پر اشک شد

خط اولی به خط دومی گفت:

بیا از کاغذ خارج شویم و دور دنیا را بگردیم شاید کسی پیدا شد تا راه حلی برای ما پیدا کند خط ها از کاغذ خارج شدند

رفتندو رفتند و رفتند ، تا رسیدن به دکتری ، دکتر گفت: دوایی برای درمان شما ندارم.

نزد فیزیکدان رفتند، گفت: من راه حلی برای تو ندارم

نزد شیمیدان رفتند، گفت: شما دو تا عنصرجدایی نا پذیرهستید

خطها نا امید از همه جا راه خود را گرفتند و رفتند تا رسیدن به صحرایی و نقاشی را دیدند که روبروی بوم خود نشته است

و نقاشی می کند تصمیم گرفتند وارد بوم نقاش شوند و هرگز از آن خارج نشوند...

تا اینکه نقاش با دو خط موازی ریل قطاری را کشید که در غروب آفتاب به یکدیگر رسیدند.

روزگاری آمدی و تمام وجودم ازآن تو شد،اما امروز هر آمدنی رفتنی نیز به همراه دارد و روزهای خوش،ماندنی نیستند و هر بهاری خزانی دارد.وهر طلوعی نیز غروبی.....

برای آن روزهای رفته و برای قلب شکسته ام که بی صدا و در سکوت بی انتهایش در اعماق سینه ام شکسته تر شد، می گریم و اشکهایم را برای تسکین دردهای بی امانم که وجودم را در بر گرفته مرهم می کنم و مفهوم چشمان پر اشکم را تنها برای آیینه معنا می کنم و رازش را تنها معبودم می داند و یگانه قلب رنجورم!

امان از لبخندهای زود گذر و آه از گریه های ناتمام....

امان از قلبهای سنگی و یخ زده و آه از قلبهای نازک شیشه ایی

امان از عشق و دوست داشتنهای دروغین و افسانه ایی

و آه از این روزگار فانی و پر از سراب...

    خانه خرابه تو شدم به سوی من روانه شو

         سجده به عشقت میزنم منجی جاودانه شو

          ای کوه پر غرور من سنگ صبور تو منم

        ای لحظه ساز عاشقی عاشق با تو بودنم

روشن ترین ستاره ام

می خواهمت می خواهمت

تو ماندگاری در دلم

میدانمت  میدانمت

ای همه وجود من نبود تو نبود من

چون شمع نیمه جان به هوای تو سوختیم

با گریه ساختیم وبه پای تو سوختیم

اشکی که ریختیم به یاد تو ریختیم

عمری که سوختیم برای تو سوختیم

ای شمع آهسته بسوز که شب دراز است

ای  اشک  آهسته بریز که  غم  زیاد  است 

بعد از مرگم مرا در تابوت سیاهی بگذارید تا مردم بدانند هر چه سیاهی در این دنیا بوده، من کشیده ام و دستانم را از تابوت بیرون بگذارید که بدانند به آرزویم نر سیده ام و با دستان خالی از این دنیا رفته ام و چشم هایم را باز بگذارید تا مردم بدانند چشم انتظار بوده ام و دهانم را باز بگذارید که بدانند حرفهایم تمام نشده است.پاهایم را ببندید تا بدانند در اسارت و غربت مرده ام و بلاخره تابوتم را در جای بلند بگذارید تا باد بوی کفنم را به وطن ببرد و تکه یخی بر مزارم بگذارید که به جای مادرم برایم اشک بریزد.

زیبا ترین کلمه برلب های بشریت کلمه«مادر» وزیبا ترین آوا، 

آوای«مادرم» است.این کلمه آکنده از عشق و امید است، 

کلمه شیرین و مهر انگیز که از اعماق قلب بر می خیزد 

وزیبائی است.مادر همه چیز ماست                 

مادر آن روح جاودانی است که 

لبریز از عشق و 

زیبائی است.

کوچیک تر که بودم فکر می کردم بارون اشک خداست 
ولی مگه خدا هم گریه می کنه؟!چرا باید دل خدا بگیره!!!! 
دوست داشتم زیر بارون قدم بزنم تا بوی خدا رو حس کنم 
اشک خدا را تو یه کاسه جمع کنم 
تا هر وقت دلم گرفت کمی بنوشم تا پاک و آسمانی شوم! 
آسمان که خاکستری می شد دل منم ابری می شد 
حس میکردم که آدما دل خدا رو شکستند
و یا از یاد خدا غافل شدند همه می گفتند باران رحمت خداست 
ولی حس کودکانه من می گفت: 
خدا دلش از دست آدما گرفته

    زندگی با همه ی وسعت خویش                 محفل ساكت غم خوردن نیست

 حاصلش تن به قضا دادن و افسردن نیست            اضطراب هوس دیدن و نادیدن نیست

 زندگی خوردن و خوابیدن نیست

 زندگی جنبش جاری شدن است

 از تماشاگه آغاز حیات.......... تا به جائی كه خدا میداند

روزگار، گذرم را به بیابانی انداخت،

روی تخته سنگ نوشته شده بود،

دل اگر عاشق شد چه کند؟

من هم کنارش نوشتم،<صبر>

بار دگر روزگار گذرم را به همان بیابان انداخت،

روی تخته سنگ نوشته بود،

اگر صبرش لبریز شد چه کند؟

من هم کنارش نوشتم <مرگ> تمام.