همین که در محرم تو روضه خوانده می شود

دل همه به کربلای تو کشانده می شود

فقط به مجلس حسین می شود به چشم دید

که پادشاه پهلوی گدا نشانده می شود

باز ده شب میشوم بارانی از غم های تو

باز اشک گریه کن ها پای ماتم های تو

این دهه درخانه اش مهمان زهرا میشویم

مادرت بانیست پایان محرمهای تو

چشم اگر امسال را هم آبروداری کند

گریه می خواهد مرا از هرچه خود عاری کند

هر کسی اینجا هنر کرده است با اشک آمده است

کاش پلک از این هنرها پرده برداری کند

فرقی ندارد كه جهنم یا بهشت است

هرجا كه میگویم حسین آنجا بهشت است

هر روز از این روضه به آن روضه دویده

حق دارد آنكه گفته این دنیا بهشت است

با روضۀ دمادم تو گریه می کنم

ای با مرام با دم تو گریه می کنم

هر بار من به ماتم تو گریه کرده ام

این بار هم به ماتم تو گریه می کنم

ما سائل غمیم بدنبال ماتمیم

در روز چند بار سر سفره غمیم

بالاى بام خانه تو را جار میزنیم

زهرا اگر قبول کند مثل پرچمیم

آن روز که شیرین دهنی یاد گرفتیم

در من یمت او یرنی یاد گرفتیم

در عشق شکستیم و شکستن را هم از

دندان اویس قرنی یاد گرفتیم

ای مسیحا که کنی زنده دو صد عیسی را

ای که چشم تو کند کار دو صد موسی را

تو حسینی که خدا گشته بهای دم تو

تو حسینی که شدی آینه ، بی همتا را