۱ حمايت از ايجاد ارزش افزوده و سرمايه‏ گذارى و كارآفرينى از راههاى قانونى و مشروع.
۲ هدف از امنيت سرمايه‏ گذارى، ايجاد رفاه عمومى و رونق اقتصادى و زمينه ‏سازى براى عدالت اقتصادى و از بين بردن فقر در كشور است. وضع قوانين و مقررات مربوط به ماليات و ديگر امورى كه به آن هدف كمك مى‏كند، وظيفه‏ ى الزامى دولت و مجلس است.
۳ قوانين و سياستهاى اجرايى و مقررات بايد داراى سازگارى و ثبات و شفافيت و هماهنگى باشند.
۴ نظارت و رسيدگى و قضاوت در مورد جرائم و مسائل اقتصادى بايد دقيق و روشن و تخصصى باشد.
۵ شرايط فعاليت اقتصادى (دسترسى به اطلاعات، مشاركت آزادانه‏ى اشخاص در فعاليتهاى اقتصادى و برخوردارى از امتيازات قانونى) براى بخشهاى دولتى، تعاونى و خصوصى، در شرايط عادى بايد يكسان و عادلانه باشد.۱۳۷۹/۱۲/۲۰

منبع: http://farsi.khamenei.ir/message-content?id=3055

معارف ما، درس ما، قرآن ما، سنت ما، احاديث ائمه‌ى اطهار (عليهم‌السّلام)، اينها همه، سرمايه‌هاى ماست. اگر چنانچه به اين سرمايه‌ها توجه كنيم، از آنها استفاده كنيم، خودمان را از آنها محروم نكنيم، پيش مي رويم؛ «ان احسنتم احسنتم لأنفسكم»؛ اگر به دست خودمان خود را محروم كرديم، «و ان اسأتم فلها».(۱) «و من اوفى بما عاهد عليه الله»؛ اگر چنانچه به آنچه با خدا معاهده كرديم، عمل كرديم، «فسيؤتيه اجرا عظيما»؛ اگر چنانچه نه، آنچه را كه با خداى متعال معاهده كرديم و قرارداد گذاشتيم، شكستيم، «فمن نكث فانّما ينكث على نفسه»،(۲) عليه خودمان كار كرده‌ايم.
چند سال قبل از اين - نميدانم حالا ده سال است يا بيشتر است - من توصيه‌هاى مؤكدى را راجع به مقابله‌ى با فساد اقتصادى به مسئولين كشور كردم؛ استقبال هم كردند؛ اما خب، اگر عمل ميكردند، ديگر اين فساد بانكى اخير - كه حالا همه‌ى روزنامه‌ها و همه‌ى دستگاه‌ها و همه‌ى ذهنها را پر كرده - پيش نمى‌آمد. وقتى عمل نمي كنيم، دچار اين حوادث مي شويم. اگر با فساد مبارزه بشود، ديگر اين چند هزار ميليارد - يا هرچه - سوءاستفاده‌اى كه افرادى بيايند بكنند، پيش نمى‌آيد. وقتى عمل نميكنيم، خب، پيش مى‌آيد؛ ذهن مردم را مشغول ميكند، دل مردم را مشغول ميكند، دل آدمها را مي شكند. چقدر در اين كشور از بروز يك چنين فسادى دلها ناراحت ميشود؟ چقدر آدمها اميدشان را از دست ميدهند؟ اين سزاوار است؟ اين به خاطر اين است كه عمل نكرديم. از همان وقت كه گفته شد فساد ريشه‌دار ميشود، ريشه پيدا ميكند، شاخ و برگ پيدا مي كند، هرچه كه بگذرد، كندنش مشكل مي شود - اينها گفته شد، اينها تأكيد شد، اينها همه بيان شد؛ اينها سرمايه‌گذار پاكدامن و صادق را مأيوس ميكند - اگر عمل ميشد، مبتلا به اين مسائل نميشديم. حالا مبتلا شديم.۱۳۹۰/۰۷/۱۱

 قرآن:

منبع: http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=17454

مسأله ديگرى كه از موجبات واگرايى و دلسرد شدن مردم است، تبعيضها و فرصتهاى اختصاص داده شده به اشخاص است كه گاهى مشاهده مى‏شود. بالاخره مردم مطّلع مى‏ شوند و دشمن هم كه جنگ روانى با ما دارد، از اين مسائل استفاده مى‏ كند. من البته نمى‏ خواهم مثال بزنم و خودِ شما امثله فراوانش را مى‏ بينيد. هرجا هستيد، نگذاريد اين تبعيض هاى مُبان و فرصت هاى اختصاصى كه براى بعضيها پيش مى‏ آيد، وجود پيدا كند؛ به نظر من درست نيست. در همين رابطه، مسأله مفاسد اقتصادى قرار مى‏ گيرد كه اتّفاقاً آقاى «مظاهرى» فرصت نشد بيان كنند، ولى من مقدارى از گزارشى كه ايشان دادند و گزارشى هم كه از دفتر ما تهيه شده بود، به تفصيل نگاه كردم. كارهاى خوبى شده است؛ بخصوص در آن ستاد مبارزه با مفاسد اقتصادى كه آقايان سران سه قوّه به ‏وجود آوردند و بعضى از دوستان حاضر در جلسه هم در آن عضو هستند. در آن‏جا مصوّبات خوبى داشته ‏اند كه خيلى از آنها غالباً در پيچ و خم اجرائيّات دولت و مجلس متوقّف مانده است.

به نظرم در سال گذشته بود كه در جلسه‏ اى با شما دوستان دولت يا جلسه ديگرى گفتم كه به اعتقاد من مركزى كه بايد مبارزه با مفاسد اقتصادى را دنبال كند، دولت است و قوّه قضاييّه در مرحله آخر قرار مى‏ گيرد. بايد دولت سينه سپر كند و به ميدان بيايد و مبارزه با مفاسد اقتصادى را به‏ جد بخواهد. آن‏جايى كه لايحه مى‏ خواهد، تنظيم كند و بلافاصله به مجلس بدهد و از مجلس مطالبه كند. وقتى لايحه مى‏ آيد به شكل قانون مى ‏شود؛ به‏ دقّت اجرا كند. آن‏جايى كه محتاج قانون نيست، بخشنامه‏ هاى گوناگون و تصويب‏ نامه‏ هاى دولت كفايت مى‏ كند. بالاخره به ‏جد دنبال كند؛ بايد اين مسأله را جدّى بگيريم. 

مشروعيت من و شما وابسته به مبارزه با فساد، تبعيض و نيز عدالت‏ خواهى است. اين، پايه مشروعيت ماست. الان درباره مشروعيت حرف هاى زيادى زده مى‏ شود، بنده هم از اين حرفها بلدم؛ اما حقيقت قضيه اين است كه اگر ما دنبال عدالت نباشيم، حقيقتاً من كه اين‏جا نشسته‏ ام، وجودم نامشروع خواهد بود؛ يعنى هرچه اختيار دارم و هرچه تصرّف كنم، تصرّف نامشروع خواهد بود؛ ديگران هم همين‏طور. ما براى عدالت و رفع تبعيض آمده ‏ايم. ما آمده‏ ايم جامعه را از مواهب الهى خودش - كه مهمترين مواهب الهى در عدالت وجود دارد - و همچنين مواهب اخلاقى و معنوى برخوردار كنيم. البته معناى اين حرف اين نيست كه ما از زندگى دنيايىِ مردم غفلت كنيم؛ نخير، مگر مى ‏شود؟ اصلاً آخرت بدون دنيا نمى‏شود و امكان ندارد كه انسان بخواهد به آن مواهب معنوى برسد و دنياى ويرانى هم داشته باشد. اين كار، دلايل واضحى دارد كه نمى ‏خواهم آنها را تكرار كنم - مطالبى است كه هم شما مى‏دانيد، هم من - بايد دنيا را آباد كنيم و اين كارها همه آباد كردن دنياست؛ اما دنياى آبادِ دور از عدالت و دور از معنويت به درد نمى‏خورد. گيرم كه رشدمان - به تعبير غلط كه گفته مى‏شود نرخ رشد - آمد بالا و فرض بفرماييد درآمد سرانه‏مان دو برابر و سه برابر شد؛ اما عدالت در جامعه نبود؛ يعنى عمده اين درآمد به يك بخش محدودى رسيد و بخش عظيمى از مردم، محروم و گرسنه ماندند. اين، كارى نيست كه ما بايد انجام دهيم؛ اين، آن تكليفى نيست كه ما برعهده داريم. تكليف ما اين است كه عدالت را در جامعه مستقر كنيم و اين هم جز با مبارزه عليه فساد و افزون ‏طلبى انسانهاى مفت خوار و سوءاستفاده‏ كن امكان‏پذير نيست. بخشى از كار عدالت اين‏جا تنظيم مى‏ شود.۱۳۸۲/۰۶/۰۵

منبع: http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=3189