حجاب و عفاف

در کلاس حفظ تقوا و شرف 

دختران درند و چادر چون صدف

  بهترین سرمایه زن چادر است

  زانکه زن را زینت زن ، چادر است

   حفظ چادر ، حفظ دین و مذهب است

  شیوه زهرا و درس زینب است

   حفظ چادر نص قرآن مجید

  قفل جنت را بود تنها کلید 

حفظ چادر سد فحشا می شود

  روسفیدی نزد زهرا می شود

دوش دیدم خود حکیمی تیز هوش
گفتمش گو حکمتی ای باده نوش
گفت با من پیر دانا از صفا 
هر چه خواهی گویمت زین مدعا
گفتمش بر گو تو احوال زنان
تازحکمت گردد این معنا عیان
گفت آنان بر دو وجهند ای سئول
گویمت گر این سخن آری قبول

عده ای تسلیم حق چون بندگان
عده ای هم بنده ابلیسیان
کن رها ابلیسیان را زین مجال
بشنو از آن عابدان تو شرح حال
عبد حقند آن گروه در سیر حق
طالب وصلند و مشتاق فلق
در سلیمی و طهارت چون ملک
در عروج از خاک تا اوج فلک
حق پرست و در شریعت دین مدار
میگسار باده اوصاف یار
پاک همچون شبنم و چون گل لطیف
همچو گل اندر حجاب خود عفیف
دائما پوشیده چون در در صدف
زین نجابت غرق دریای شعف
همچو گوهر در حجاب از چشم دون
در امان از رهزن و قوم زبون 
چون ملک پنهان ز اعیان و نظر
همچو سروی در حجاب از پا و سر
آنکه دین دارد کجا عریان شود
کی بساط محفل دیوان شود
آنکه دارد علم و حلم و عقل و دین
کی شود با خود نمایی‌ها قرین
کی برافشاند دو زلف و موی خویش
آنکه دارد رونق از آئین و کیش
کی تن زیبا نماید آشکار
آنکه دارد عقل زیبا در کنار
آنکه در اندیشه دارد صد سخن
کی برون سازد ز جامه جسم و تن
آنکه در جان دارد از خود صد هنر
کی ز زلف و جامه گردد مفتخر 
کی شود در کوچه و بازار و شهر
چشم ناپاکان از این زن بهره ور
آنکه دارد روح زیبا چون حریر
کی شود در دام ابلیسان اسیر
زن چو از عرفان و معنا پر شود
در صدف پوشیده همچون در شود 
آنکه باشد از حقارت بهره‌ور 
می کند زین عقده عریان پا و سر
آنکه در خود عز سلطانی برد
کی نشاط زخم چشمان می خرد
ای زن اندر بزم سلطان شو انیس
تا طلا گردی ز اکسیر نفیس
منبع:عفت

«فاطمه» با دست خود بر گل نوشت

«مقنعه» دارند گلهای بهشت

چهره گل از نظر پوشیده است

«چادر» عصمت به خود پیچیده است

زن کرامت می کند احساس یاس

عشق زیبا می شود در این لباس

گرچه سهل و ساده باشد مثل آب

درک باید کرد معنای «حجاب»

بهره ای از باغ بینایی ندید

هر که زن را دید و زیبایی ندید

حسن زن روشن چو گل در گلشن است

حسن کلی «هو»ست جزءاش در «زن» است

بر «حجاب» خویشتن دل باخته است

عشق هم «چادر» به سر انداخته است

هر زمانی وقت «عصمت» کوشی است

فرصت زیبای «چادر» پوشی است

چیست گل: زن- عطر ریزد «عفت»اش

نیست زیبای زن جز «عصمت»اش

بر نگاهم داغ بینایی نگر

گلشن عشق است زیبایی نگر

گل: زن است و زن:گل و گل طاهر است

«عصمت» زن در «حجاب»اش ظاهر است

خواهرم! در «عصمت» و «عفت» بکوش

بهترین گل می شوی «چادر» بپوش

«مقنعه» زیبنده بر روی همه ست

«مقنعه»، «چادر» حجاب «فاطمه» ست

«چادر» تو چون لباس شبنم است

یادگار حضرت گل، «مریم» است

غنچه را از حسن خود جوشانده ای

برگ گل بر جسم خود پوشانده ای

چادرت تن دور از آتش کرده است

«حضرت زهرا» سفارش کرده است

نیست بهر عصمت «چادر» کفاف

با نگاهت حفظ کن درس «عفاف»

خواهرم! کاری خدایی می کنی

با «حجاب»ات پارسایی می کنی

کوچه ها از چشم «نامحرم» پر است

حافظ گل در خیابان «چادر» است

خواهرم! از دین «وقار» آموختی

با «حجاب» خود «ثواب» اندوختی

در ثواب «چادر» تو صد صواب

اسلحه بر قامتت باشد «حجاب»

چشم «نامحرم» ترا هرگز ندید

«چادر» تو حافظ خون «شهید»

دیده ام در متن شب رنگین کمان

ماه را «چادر» به سر در آسمان

غرق عصمت- غرق زهد و عفت اند

«بانوان شیعه» شعر خلقت اند

خواهرم! احساس را چون یاس کن

یاس را شرمنده از احساس کن

فاش- زیبایی مکن بهر همه

ای گل سرخ بهشت «فاطمه»

کشف زیبایی ست کاری اعظم است

این هنر مخصوص چشم «محرم» است

ای برای «حضرت زهرا» کنیز

مادر من- خواهر من- ای عزیز

شعر «عصمت» را سرودی بیت- بیت

با «حجاب» خود برای «اهل بیت»

چونکه «لحن» ات نیست واضح در خطاب

عطر «مسجد» می دهی بوی «گلاب»

گر که جهل است و خطا، خبط، اشتباه

«بی حجابی» هست «بیماری»، گناه

مثل گل در روضه «اسلام» باش

خواهرم! با «زهد» خود «خوشنام» باش

آنچه را مومن ثوابی بهتر است

«امر معروف» است و«نهی از منکر» است

توصیه از «دین» و «توشیح» از امام

«آمران حق» همه «خیرالانام»

این ترانه نغمه هر بلبل است

بانوی «ایرانی» و «شیعی» گل است

منبع: خبرگزاری فارس(شجاع الدین ابراهیمی)

نصيحت گوش دار اي زن اگر داراي دانائي

بناي وهم برهم زن اگر جوياي فتوائي

چو غنچه رو بپوش از چشم طماع هوسرانان

وگرنه جز صباحي چند نباشي در فرح زائي

تا که مهتاب زيبا رخ نپوشد پرده شب را

کجا در صبح پيروزي ببيند روز پيدائي

برون از کيسه چون در شد کمينش دزد چادر زد

خيال شوم دارد او از اين توصيف زيبائي

فناي ماهي زيبا همان آزادي از درياست

برون از خيمه عفت تو در زندان کبرائي

ز هر کنجي نواهائي ز هر فکري سخن هائي

اگر بيراهه رفتي تو گرفتار شرر هائي

چو از دروازه عصمت برون رفتي خطا کردي

صباحي حور و شيدائي سپس مبغوض و تنهائي

چراغ روز فردايت حجاب خوب امروزست

نهايت چادر شب را سحرگاهي است مينائي

لباس عصمت و تقواست نشان حکم کرمنا

ميفکن سايه طوبي اگر هشدار و بينائي

تو رمز خلقتي اي زن تو محبوب خداوندي

دل مردان حريم اوست رها کن اين خودآرائي

بدان بي پرده مي گويم اگر گوشت خريدار است

مرو از چادر عصمت اگر در راه زهرائي

چادر زیبای آسمانی را 
خواهرم با غرور بر سر کن 
نه خجالت بکش نه غمگین باش
چادرت ارزش است باور کن

تن داده است چشم حريفان چو خواب را
غافل شدند جمله عفاف و حجاب را
بي بند و بار زن چو برون آمد از نقاب
از دشمنان گرفت طريق عتاب را
چون ماهواره‌ها به خدا حمله مي‌كنند
هشدار زن فرو شدن و منجلاب را
اي بي حجاب از چه كني جلوه دروغ
وا داده‌اي زدست حساب و كتاب را ؟
همچون گهر ميان صدف باش اي عزيز
عريان مشو و تن مده اين اضطراب را
از دامن تو مرد به معراج مي‌رود
گل باش و پرده‌داري بوي گلاب را

امير عاملي

ای خواهر خوب من خدا را

کن پیشه خویشتن حیا را

چون با به رکاب عشق کردی

جرات نکند که هیچ مردی

...

جز طرز نگاه یک برادر

در تو نگرد به طرز دیگر!

آزادی تو به چادر توست

ازادگی از شعائر توست

خواهی که شوی رها و آزاد؟

مانند نسیم-مثل فریاد؟

گر معرفت رهائیت هست،

با ذات خود آشناییت هست،

تو مثل شمیم گل رهایی

عطر نفس سپیده هایی

زیبایی اگر چه ز آفتاب است

زیباتر از آن گل حجاب است

شب نیز حجاب آسمان هاست

آیا مگر آسمان نه زیباست؟!

ای جان برادر ای سرافراز

آنگونه که هست گویمت باز

رخنه نکند به جانت ابلیس

یکدم ندهد امانت ابلیس

هرچند که اهرمن پلید است

از دیده تو خطا بعید است

چون خواهش او کنی اجابت

او میبرد از رخت نجابت

آن کس که سرش به کار خود گرم،

یا می رود از کنار تو نرم،

گر خواهر توست ریشه توست

عرض و شرف همیشه توست

روزی پدرت حماسه می ساخت

((سر را به قمار عشق می باخت))

خوش آنکه به یار متکی بود

عشق ودل و باورش یکی بود

اینجا همه جا مزار لاله است

اینجا همه جا به خون قباله است

آن روز مباد - روز محشر

روزی که هریمنان این شر

گویند به یکدیگر:دوباره!

خون می چکد از گل ستاره!!

ننگ است برای ما برادر

آن روز،ولی چه سود دیگر؟!

چه سود، ز گریه ندامت

هر چند کنند تا قیامت

ای آنکه در اوج بی ریایی

گه:غرق در آیت خدایی

پیداست دلت سرای سبزه است

خالی ز گیاه زرد هرزه است

بنگر به عروج یک کبوتر

آنجا که سپیده می زند پر

کانجا نه هیاهوی خیال است

بیداری روح اهل حال است...

شاعر بسیجی محمد رضا گلدون

نشانم مي دهد چادر حيا را

 شرف را عصمت جانان ما را

چنان زيبا نموده روي او را

 نمي بيني برويش جز صفا را

تو داري مقنعه اي ماه رعنا

 بود زيباتر از تاج زليخا

حيا را او به رخسارت نشانده

 صفاي ديگري را کرده بر پا

در خیابان چهره آرایش مکن

از جوانان سلب آسایش مکن

زلف خود را از روسری بیرون مریز

در مسیر چشمها افسون مریز

یاد کن از آتش روز معاد

خواهرم دیگر تو کودک نیستی

خواهرم ای دختر ایران زمین

یک نظر عکس شهیدان را ببین

خواهرم این لباس تنگ چیست؟

پوشش رنگارنگ چسبان چیست؟

پوشش زهرا مگر اینگونه بود؟

خواهرم این قدر طنازی مکن

با اصول شرع لجبازی مکن

در امور خویش سرگردان مشو

نو عروس چشم نا مردان مشو

به مردان مومن بگو مصطفی

بپوشند چشم خود از گناه

بمانند پاکیزه دامن و نیز

نمایند با زشتکاری ستیز

که این کار باشد شما را صلاح

چو جویید پاکی و نفس و فلاح

خدا هست آگاه از کارتان

زکل عملها و پندارتان

به زنهای مومن بگو تا نگاه

بپوشند از کارهای گناه

حفاظت نمایندخود از بدن

نسازند آلوده اندام و تن

نسازند آرایش خود عیان

ز نامحرمان نیز ماند نهان

مگر آنچه ناگاه و بی اختیار

به نا محرمان خود شود آشکار

بر و سینه و دوش را با حجاب

بپوشند چون هست کاری صواب

نباید ببیند کسی روی وی

به جز این کسانی که آید ز پی

پدر شوهر و شوهرست و پسر

که هستند محرم همه سر به سر

پسرهای شوهر و اخوان خویش

گناهی ندارد که آیند پیش

نپوشاند او روی را از پدر

گنه نیست او را نگاه و نظر

پسرهای خواهر همه محرمند

پسرهای اخوان همه همدمند

ز مسلک کنیزان و زنان خود

گنه نیست گر صورتش دیده شود

ز اتباع خانه چه مردو چه زن

بود خانواده به دیگر سخن

ز طفلی که  او خرد باشد چنان

که تشخیص ندهد همی از همان

مبادا که زن های مومن به دین

چنان پا بکوبند روی زمین

که خلخال آنها بگردد عیان

طلایی که در پای باشد نهان

پس ای اهل ایمان جمیع شما

 نمایید توبه به یکتا خدا

بود آنکه گردید خود رستگار

چو جویید راهی به پروردگار