ابزار هدایت به بالای صفحه

وظیفه ما در زمان غیبت مانند وظیفه در زمان حضور امام معصوم (علیه السلام) است. گرچه آن حضرت از نظر ما غایب است، اما به ما اشراف و آگاهی دارد و بر اعمال و رفتار ما ناظر است.

بنابراین، تمام وظایفی که قرآن مجید و پیامبر اکرم (ص) و ائمه معصومین (علیهم السلام) برای یک فرد مسلمان تعیین و بیان فرموده اند در زمان غیبت نیز متوجه ما است که البته همه این وظایف را می توان در یک جمله خلاصه کرد و گفت بزرگ ترین وظیفه شیعیان در عصر غیبت انتظار فرج و ظهور دولت جهانی حضرت مهدی (عج) است.

اما با عنایت به این که انتظار فرج یک شعار نیست، بلکه یک فرهنگ است و مجموعه ای از وظایف و تکالیف است که باید عملی شود تا یک فرد، منتظر حقیقی مولا و امام خود باشد. ما در این جا به طور خلاصه به بخشی از آنها اشاره می کنیم:

اساس یك جامعه را خانواده تشكیل می دهد. لذا برای رسیدن به جامعه آرمانی و مهدوی لازم است كه به این نهاد توجه ویژه صورت گیرد. با تامل در آیات الهی و روایات معصومین علیهم السلام به جایگاه این نهاد در جامعه دینی و محوریت آن برای ایجاد جامعه ای پر فضیلت یا بالعكس جامعه ای ضد ارزش پی می بریم.

 برای داشتن خانواده ای ولایی و مهدوی توجه به چند ویژگی امری ضروری است. عقیده محوری، تكلیف محوری، دین محوری و عزت محوری از جمله عوامل موثر برای داشتن زندگی ولایی و نسل مهذب می باشد. وجود دو شاخصه اول و دوم در خانواده زمینه ساز بروز دو ویژگی دیگر می گردد. این نوشتار در مورد دین محوری و عزت مداری توضیح می دهد.

ایت و هدف از خلقت رسیدن به مقام بندگی است: «ما خلقت الجن والانس الا لیعبدون»(1)برای رسیدن به این بندگی، خداوند تبارك و تعالی تمام امكانات را در اختیار انسان قرار داده و می فرماید: «سخر لكم ما فی السموات و ما فی الارض»(2)؛و حتی كسانی را شایسته بهره وری از نعمتهای مادی و معنوی زمین معرفی می نماید كه به مقام عبدالهی نائل گردیده باشند: «و لقد كتبنا فی الزبور من بعد الذكر ان الارض یرثها عبادی الصالحون»(3).

امام عصر(عج)نه تنها عبد صالح خداوند می باشند كه به عنوان"اباصالح"یعنی پدر شایستگان و صالحان معرفی می شوند؛رسیدن به جامعه ایده آل و الهی و بهره گیری كامل از نعمتهای دنیوی در گرو رسیدن به این مقام است.بنابراین خانواده به عنوان اولین و موثرترین كانون اجتماعی وظیفه انسان سازی و مصلح پروری را بر عهده دارد.

خانه و خانواده هسته مركزی اجتماع را تشكیل می دهند و مهمترین پایگاه تربیت و انسان سازی به شمار می روند. بر این اساس اسلام بر تشكیل خانواده بسیار تاكید دارد: «ما بنی فی الاسلام بناء احب الله فی التزویج»(4) محبوبترین بنا نزد خداوند بنای خانواده است. در واقع مقدمه رسیدن به جامعه آرمانی در اسلام ایجاد خانواده ای است كه بر اساس معیارها و ارزش های اسلامی تشكیل گردیده. چنین خانواده ای توانایی ایجاد نسل صالح و منتظر را خواهد داشت.

دراین نوشتار به مهمترین شاخصه های زندگی مهدوی می پردازیم تا به همراه آشنایی با این شاخصه ها و تلاش برای عملی كردن آنها بتوانیم در ایجاد جامعه ای ولایی، معتقد، منتظر و مصون از آسیب ها و خطرات اجتماعی نقش آفرین باشیم.

زندگی ما رنگ و بوی امام زمان(عج) دارد؟! چقدر از امام زمان(عج)

دور هستیم؟آیا نوع زندگیمان امام زمان پسند هست؟ آیا نوع معاشرت های ما طوری هست که امام زمان هم وارد مجلسمان شوند، همنشین با ما شده و نظر لطفی داشته باشند؟

آیت الله بهجت(ره) فرمود: وقتى تأمّل مى کنیم مى بینیم همه قضایاى امام حسین(ع) در یک روز واقع شد و وقتى مردم کوفه و بصره از قضیّه قتل آن حضرت(علیه السلام) مطّلع شدند، ناراحت شدند و از ابتلاى آن حضرت و شهادت اسارت اهل بیت(علیهم السلام)، خدا مى داند که اهل ایمان چه قدر ناراحت بودند، به حدّى که گویا باورشان نمى شد.

در طول این مدّت دل اهل ایمان خون بود. امّا ما بیش از هزار سال است که گرفتاریم و حضرت حجّت(عج) گرفتار است و دشمن ها نمى گذارند بیاید و او را حبس کرده اند. آیا حبسى از این بالاتر که نتواند خود را در هیچ آبادى نشان دهد و خود را معرّفى کند!

در این ما فوق هزار سال که آن حضرت در زندان است، خدا مى داند که قلوب اهل ایمان چه قدر خون است. آیا شایسته است که حضرت غائب(عج) در مصایب و گرفتارى شبیه قضیّه ى حسین بن على(علیه السلام) به این مدّت طولانى گرفتار باشد و ما برقصیم و شادى کنیم؟! ""

 «ناشناخته بودن»یکی از معانی رایج غربت است.اگر معرفتی که شایسته و بایسته‌ی شخصی است، وجود نداشته باشد، او را می‌توان «غریب» دانست.

به عنوان مثال، اگر مردم با پزشک ماهری زندگی کنند،ولی او را نشناخته و به کمالات و تخصص و ایمان و دلسوزی او آگاه نباشند و با او مثل یک فرد بی‌سواد برخورد کنند، اصطلاحاً به آن پزشک،«غریب» گفته می‌شود.

از طرفی ممکن است مردم به تخصص و تعهد او آگاه شوند، ولی قدر او را نشناسند، و قلباً به او اعتقاد نداشته باشند، و در مقابل به پزشکان دیگری که این تعهد و تخصص را ندارند اعتماد کنند. در این صورت باز هم این پزشک «غریب» مانده است.

گاهی((غریب)) به کسی گفته می‌شود که از یاد رفته است، یعنی آن‌چنان که شایسته اوست، از او یاد نمی‌شود. این معنا از غربت در مقابل ((ذکر)) است که گاهی قلبی و گاه، زبانی است.

البتّه ذکر((زبانی)) برخاسته از ذکر قلبی است. وقتی قلب کسی مملوّ از یاد مُنعِم شود، ذکر او بر زبانش نیز جاری می‌گردد.

بنابراین غربت به معنای دومّ، می‌تواند ناشی از فراموش شدنِ قلبی و زبانی باشد. اگر ولیّ نعمت از نظر قلبی مورد بی‌توجّهی قرار گیرد، و یاد او از دلها محو شود، در حقیقت شکر قلبی نسبت به او انجام نپذیرفته است. و از همین جهت غریب می‌باشد، چون در دل، ((از یاد رفته)) است.

نماز ستون دین اسلام است و کسی که به نماز اهمیت ندهد و در مورد آن بی توجه باشد به شدت در قرآن و روایات اسلامی مورد نکوهش قرار گرفته است. از جمله مصادیق توجه به نماز و خروج از گروه ساهون در مورد نماز، اهتمام به نماز اول وقت است که مورد تأکید دین می باشد و امام زمان (عج) نیز تأکید ویژه ای برآن دارند.

 آثار خوب نماز اول وقت

از امام صادق (علیه السلام) روایت شده است که: "فضیلت درک اول وقت نماز، برای هر فردی بهتر از اموال و فرزندان است" همچنین ایشان در روایتی دیگر فرمودند: برتری و فضیلت نماز اول وقت بر نماز آخر وقت مانند فضیلت و برتری آخرت است بر دنیا.

براساس این روایات و بسیاری از روایات دیگر درباب فضائل نماز اول وقت می توان گفت شاید فضیلتی بدان نرسد که انسان بکوشد فریضه ی الهی نماز را در اول وقت آن بجای آورد.

+ فلانی یه کتاب بهم معرفی کرد، با کلی تعریف و به به و چَه چَه که بیا و تو هم این کتابو بخون. منم به اعتماد حرفش کتابو برداشتم و شروع کردم. هی خوندم و عق زدم. هی خوندم و چندشناک شدم! خوندم و ... دیدم ای بابا، چه کاریه؟! بستم و گذاشتمش کنار.

ــ وا مگه چی نوشته بود؟؟؟

+ توصیف زندگی چند تا آدم کور! که تو هم می لولن، رو کثافت هم راه میرن و ... . چنان وصف دقیق و ظریفی کرده این ژوزه ساراماگو که تا چند وقت نمیتونی غذا بخوری!

همون موقع دلم قیلی ویلی رفت واسه خوندن یه کتاب غیر معمولی. اما واکنشم: اوهووووم 

همون روز کتابو دانلود کردم... چشم گذاشتم پای لپ تاپ... و خوندمش. اینجوری

نکته شورآفرین داستان اینجاس که بین این آدمای کور، یه نفر بیناست. اما بقیه از بینایی اون خبر ندارن و به خیال این که اینجا همه کورن، وقیحانه هر کاری میکنن! و اون میبینه!

توی این کتاب، نمادها خیلی حساب شده کنار هم چیده شدن و مخاطب عاقل مفاهیم نمادین کتابو خیلی خوب درک میکنه.

کوری نماد کوری باطنی ما آدماست.

کثافات نماد زشتیهایی که از ما سر میزنه.

آدم بینا وسط این همه کور، نماد کسیِ که ... ای وای..............ای وای ای وای......

این جمله از کتابه: ما کور نشدیم، ما کور هستیم، کور اما بینا، کورهایی که می‌توانند ببینند، اما نمی‌بینند.

هرچند که چشمم پای لپ تاپ در اومد  اما ارزشش و داشت و بیشتر از اینم ارزششو داره.

دیگه اینکه حیف که مفاهیمی این قدر والا رو به جای ما مسلمونا، یه نویسنده غربی نوشته و به خاطرش مشهور شده. ولی خب عب نداره. حتما ساراماگو روح بزرگی داره...

پ ن:

آقا جان

مارو به حال خودمون رها نکن

                                               که ما کوریم...

يكي از وظايف شيعيان و عاشقان حضرت مهدي ـ عجل الله تعالي فرجه الشريف ـ در عصر غيبت دعا براي تعجيل فرج است. امام عصر ـ عليه السّلام ـ در توقيعي كه خطاب به «اسحاق بن يعقوب» صادر شده مي‌فرمايند: «و اكثروا الدعاء بتعجيل الفرج، فإنّ ذلك فرجكم» براي تعجيل فرج بسيار دعا كنيد كه فرج شما در آن است.[1]

به يقين همه دعاهايي كه از طريق ائمه ـ عليهم السّلام ـ براي تعجيل در فرج رسيده است در دايره‌ي بهترين دعاها هستند، امّا اينكه هر منتظري توفيق خواندن چند دعا را داشته باشد علاوه بر نيازي كه به توفيق هست بستگي به مقدار جد و جهد هم دارد. در عين حال دعاهاي وارده داراي تقسيماتي از حيث زمان و يا مكان خواندن و ... مي‌باشند. اكنون به برخي از دعاهاي وارده اشاره مي‌كنيم كه تأكيد بيشتري بر خواندن آنها شده است:
1. دعاي عهد در صبحگاهان، در فرازي از اين دعا آمده است: «... اللّهم ارني الطّلعة الرشيدةَ و الغرّةَ الحميدةَ و اكْحُل ناظري بنظرة منّي اليه و عجّل فرجه و سهّل مخرجه ...»؛ خداوندا آن چهره‌ زيباي رشيد را به من بنماي و از پرده‌ غيبت آشكار كن و ديده‌ام را روشن ساز و فرج حضرتش را نزديك و خروجش را آسان فرما....[2]

مــهــدی جــان ؛

آلــودگی هــوا که سهـل اسـت .. !

آلودگی دلـهـایمان نیز از 【 حــد هـشـدار 】 گـذشـتـه ،

نــفــس‌هـایـمـان به شــمــاره افــتــاده .. !

ســال ‌هـاست زنـدگی مـان تــعــطــیــل رســمــی ‌ســت ...

هوای بــاریــدن نــداری مــولــا؟!

اَلّلـهُـــــمَّـ ؏ـجّــــل لِـوَلیِّــڪَـــــ الـفَـــرَج

با استفاده از روایت‌های بیان کننده نشانه‌های ظهور، می‌توان تصویری کاملاً واضح از آخرالزّمان و آستانه ظهور امام عصر(عج) به دست آورد.
در منابع اسلامی، از نشانه‌های ظهور با چند اصطلاح یاد شده است که عبارتند از:

••• علائم و علامات: این واژه در متون شیعی بسیار به چشم می‌خورد و بسیاری از نویسندگان شیعی از این کلمه برای بیان نشانه‌های ظهور استفاده کرده‌اند.
آیه: این واژه برگرفته از «قرآن کریم» است که در برخی از روایت‌ها برای بیان بعضی حوادث مهم به کار گرفته شده است.
••• اشراط السّاعه(نشانه‌های قیامت): بسیاری از نویسندگان اهل سنّت از این واژه که برگرفته از آیه «فَقَدْ جاءَ أَشْراطُها» است، برای بیان مقصود فوق استفاده نموده‌اند. اشکال استفاده از این واژه آن است که مجموعه حوادث دوره‌های قبل و بعد از ظهور، رجعت و پس از آن تا سرآغاز قیامت را شامل می‌شود.
••• ارهاصات: این واژه بیشتر برای بیان آن دسته از حوادثی به کار برده شده است که پیش از آمدن انبیای بزرگ رخ داده‌اند1 و استعمال آن برای نشانه‌های ظهور و آمدن امام عصر(عج) کمتر رایج است؛ البتّه برخی از آثار، از این واژه علاوه بر متن اثر، در عنوان کتاب نیز استفاده کرده‌اند که به طور شاخص می‌توان به کتاب «الفجر المقدّس المهدی(عج) و ارهاصات الیوم الموعود» نوشته جناب آقای مجتبی السّاده اشاره کرد.
••• فتن (فتنه‌ها): این واژه جمع فتنه و به معنای آزمایش، امتحان، شورش، اختلاف آرا، محنت و رنج است. این واژه در اصل به عملی گفته می‌شود که برای پاک کردن طلا و نقره از ناخالصی انجام می‌شود.2
ملاحم: این واژه، جمع ملحمه به معنای جنگ و خون ریزی بزرگ و رزمگاه است که اصطلاحاً به جنگ‌ها و رویدادهای سیاسی، اجتماعی گفته می‌شود که چهارده معصوم(ع) پیشاپیش، از وقوع آنها خبر داده‌اند.3