ابزار هدایت به بالای صفحه

سال‌هاست بر گذرگاه تاریخ، ذوالجناح اسب سپید یال حضرت عباس (ع) منتظر است و ذوالفقار مولا علی (ع) تشنه‌کام انتقام از ظالمان تاریخ است، پس کی می‌آیید ای آقا و امام و سرورم؟

سال‌هاست در غروب چشم‌انتظاران، ذوالجناح یال خونین در باد، انتظار نهیب شما در رکابش دارد، گویند با ذوالجناح می‌آیی، همان اسب سپید عاشورایی، همان شاهد اشک‌ها و حماسه‌های کربلا و با ذوالفقار مولا علی (ع) در دست از مشرق خوبی‌ها به مغرب سیاهی، افق را درمی‌نوردی و زمین را از لوث کفار و ظالمان پاک می‌کنی و آن روز است که آرامش ابدی میهمان دل‌های مؤمنان می‌شود، آن روز انتقام سال‌ها جور و بی‌عدالتی بر پیروان عشیره آفتاب را خواهی گرفت و کوه‌ها از بلندی عدالتت سر خم کرده ورودها از عظمتت فرو می‌ایستند.

از آنجا که امام حسين(ع) با تمام وجود همه توانمنديها و سرمايه‏هاي خود را ايثار کرد تا اسلام را از خطر اساسي برهاند؛ آخرين حجت الهي نيز تصريح دارند که همواره به ياد ايثارگري و فداکاريهاي آن حضرت هستند و شب و روز با يادآوري مصيبتهايي که بر ايشان روا داشته شد خون گريه مي‏کنند.

در بخشي از زيارت «ناحيه مقدسه» در اين باره مي‏خوانيم: ...اگر روزگار وقت زندگي مرا از تو [اي حسين(ع)] به تأخير انداخت و ياري و نصرت تو در کربلا در روز عاشورا نصيب من نشد، اينک من هر آينه صبح و شام به ياد مصيبتهاي تو ندبه مي‏کنم و به جاي اشک بر تو خون گريه مي‏کنم...

در خصوص این سؤال چند نكته قابل توجه به نظر مي رسد:

1ـ هر كه را اسرار حق آموختندمهر كردند و دهانش دوختند

2ـ آيا واقعاً رهبري چنين مقتدرانه، با اينهمه تبليغات مسموم عليه او و ولايت و با اينهمه دشمني ها، بدون ارتباط امكان دارد؟! و آيا سكان داري انقلاب و حفظ اسلام از خطرات و بدعتها جز با عنايت او امكان پذير است؟!

3ـ خود ايشان مي فرمايند: «من در ادارة امور كشور بعضي وقتها حل مسائل برايم دشوار مي شود و ديگر هيچ راهي پيدا نمي كنم به دوستان و اعوان و انصار مي گويم آماده شويد به جمكران برويم. راه قم را پيش مي گيرم و راهي مسجد جمكران مي شويم پس از راز و نياز با آقا، من احساس مي كنم همانجا دستي از غيب مرا راهنمايي مي كند و من در آنجا به تصميمي مي رسم و مشكل بدين صورت حل مي شود و همانجا تصميم را عملي مي كنم.»

4ـ ارتباط هميشه به معناي حضور و ديدار نيست. بلكه گاهي به معناي ارتباط معنوي و عنايت آن بزرگوار مي باشد در مورد ارتباط حضوري بايد گفت كه هيچ ملازمه اي بين ولي خدا و بندة خدا و بندة نيك خدا بودن، و ديدار او نيست. خيلي از افراد بسيار خوب از جمله 313 نفر ياوران اصلي حضرت كه شبهه اي در ايمان و خلوص عملشان نيست تا آن ساعت كه در مكه جمع مي شوند حضرت را نديده اند و به خدمتش نرسيده اند.

ولي مورد دوم كه ارتباط معنوي است حتماً در اولياء خدا و افراد نيك روزگار مي باشد زيرا بدون آن نمي توان مقامات معنوي را طي كرد و بندة خالص خداست چون آنها باب الله هستند.

براي مطالعه بيشتر در مورد ياوران امام زمان (عج) مي توانيد به كتاب مهدي منتظر و كتاب مكيال المكارم مراجعه بفرماييد.

خداوند متعال به رهبر بزرگوار ما طول عمر همراه با عزت عنايت بفرمايد و همه ما را از حاميان واقعي ولايت و خادمان واقعي امام زمان (عج) قرار دهد انشاء الله.

                  عمریست که از حضور او جاماندیم     در غربت سرد خویش تنها ماندیم

                   او منتظر است که ما برگردیم             ماییم که در غیبت کبری ماندیم

خداوند متعال مي فرمايد: (وَلَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الأَْرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ/(الانبياء(105)

" در « زبور » بعد از ذکر (تورات) نوشتيم: «بندگان شايسته ام وارث (حکومت) زمين خواهند شد» "

مقصود از اين آيه چيست؟ منظور از اينکه زمين را بندگان صالح خدا ارث مي برند، چيست؟ و اين آيه چه زمان تحقق خواهد يافت؟ چه زمان بندگان صالح خدا زمين را به ارث خواهند برد؟ و آيا چنين چيزي محقق خواهد شد؟ حاشا که سخن خدا دروغ باشد، ممکن نيست خدا قضيه اي را بيان نمايد و محقق نگردد.

پس محققاً زماني خواهد آمد که تمام کره زمين با توجه به نصّ صريح قرآن از آن عباد صالح خداوند شود. امّا چه زماني اين وعده الهي محقق خواهد شد؟ هر زمان که باشد، آنچه که روشن است تحقق اين وعده بدست سيد و مولاي ما امام مهدي (عجل) است.

یهودیان نیز مانند اغلب اقوام و مذاهب، به طور قطع، به آمدن یک منجی در آخر الزمان اعتقاد دارند. در کتاب تورات کنونی بشارات زیادی از آمدن و ظهور مصلحی جهانی، آمده است. در زبور داود تحت عنوان "مزامیر" در لابلای کتب "عهد عتیق"، نوید های به بیان های گوناگون درباره ظهور منجی آمده است. جالب این که مطالبی که قرآن کریم درباره ظهور حضرت مهدی (عج) از زبور نقل کرده است، عیناً در زبور فعلی موجود است و از دستبرد تحریف و تفسیر مصون مانده است. همان طور که در ذیل می آید؛ به اسم حضرت حجت (ع) به طور مستقیم اشاره نشده است، اما نشانه هایی وجود دارد که شاید بتوان آنها را به ایشان تطبیق کرد.

ادامه ي مطلب را حتما بخوانيد

گاهي اوقات به خود مي گوييم مگر نگفتند"كلبه ي احزان شود روزي گلستان غم مخور"؟پس چرا گلستان نشد؟اين مصراع از بيخ و بن خطاست!كلبه ي ما روزي كلبه ي احزان مي شود كه غم بخوريم.وقتي كلبه ي احزان مي شود كه بفهميم كه در بزرگ ترين عذاب الهي!در عذاب غيبت حجت هستيم!مشكل ما اين است ، كه بعد از هزار اندي سال هنوز نفهميديم كه نداريم!نفهميديم كه يك چيزي ازمان گرفته شده!اصلا هنوز كلبه ي احزاني داريم كه گلستان شود؟...

ابو الحسين بن على ابى البغل كاتب مى گويد:از طرف ((ابى منصور بن صالحان)) مسئول انجام كارى شدم. اما در طى انجام مسئوليت قصورى از من سر زد، آنچنان كه او بسيار خشمگين شد، و من از ترس، متوراى و مخفى شدم و او در جستجوى او بود.

در يكى از شبهاى جمعه به طرف مقابر قريش - مرقد امام كاظم (عليه السلام) و امام جواد (عليه السلام) - براى عبادت و دعا رفتم. آن شب هوا بارانى و طوفانى بود. به خادم حرم مطهر كه ((ابا جعفر)) نام داشت گفتم: درهاى حرم را ببند تا من بتوانم در خلوت مشغول دعا و راز و نياز باشم. زيرا بر جان خود ايمن نيستم، و ممكن است كسى قصد سوئى نسبت به من داشته باشد.او نيز قبول كرد و درها را بست.نيمه شب، در حالى كه باد و باران همچنان ادامه داشت و هيچ كس ‍ در آنجا نبود، مشغول دعا و زيارت و نماز بودم كه ناگاه صداى پايى از طرف قبر امام موسى بن جعفر (عليه السلام) به گوشم رسيد...

بقيه در ادامه ي مطلب