بيش از يك ربع قرن ازعروج ملكوتي راست قامت جاودانه تاريخ، سردار كشور، كوه كوهان، مرد مردستان، آن عماد تكيه و اميد ايرانشهر، شيرمرد عرصه هاي هول، آن كه هرگز چون كليد گنج مرواريد گم نمي شد از لبش لبخند، خواه روز صلح و بسته مهر را پيمان، خواه روز جنگ و خورده بهر كين دشمن سوگند. او كه در گرداب درياها به سان موج آرامش، و در طوفان خاك و خس در افق روشن ؛ برمصيبت هاي تاريخ پر بلاي ما واقف و در شادي هاي كوچه هاي پيچ در پيچ ما حاضر. آن كه بر هر موج ابرويش، هزاران دلدار خفته و در هر ناوك چشمش هزاران دشمن خسته. اينك اين راست قامت در تگ تاريك ژرف آن نفاق پيچيده خفته با ياران خود در چاه حقد آن سيه روزان بي ساحل. و ما كه امروز در رهگذر اين كشتي سربلندي، به فراز و فرودها مي نگريم، جمال جميل بهشتي را در هدايت آن، با تمام لحظه لحظه ها، درمي يابيم. اما آيا نسل سوم انقلاب كه فرزندان همان مردان راستين 26 سال پيش هستند، از بلندي ها و پستي هاي اين درياي طوفاني چيزي بخاطر دارند يا كسي براي آنها، آن را ترسيم نموده است؟ و اين نقطه مشترك همه دلسوزان انقلاب است، كه مبادا جريانات موج سوار، كشتي انقلاب را به ساحل ديگري هدايت نمايد. 

پس عرفان تحولات کوتاه مدت اجتماع را به وجود مى‌آورد؛ ولى اين تحولات کوتاه مى‌ماند (مثل حکومت صفويه.) تاريخ معرفتى ايران. عقلانيت انتزاعى اشراقى يا ضديت با عقلانيت اشراقى است که در هر صورت فضاى عقلانيتى ايران را به هم مى‌زند و ايران را به کشور جنبش ملى مداوم تبديل کرده است که به بازسازى مداوم کمتر مى‌رسد. هرگونه تلاش براى عقلانى ساختن ايران، حرکت به سوى سازمان‌سازى در جهت بازسازى است.

تاريخ جنبش‌هاى ايراني، اثبات کننده موضوع ياد شده است. آنچه از ضديت با عقل‌گرايى طى دو دهه اخير نصيب ايران شد، دولت جنبشى بوده است؛ نه دولت‌هاى سازمان‌ساز. دولت‌ها به جاى آنکه آرامش‌ بخشى را پيشينه خود سازند، خود بحران‌زا بوده و هنگامى که نوبت به سازما‌ن‌دهى مى‌رسد از “عقلانيت قرضى و وارداتي” استفاده مى‌کرده‌اند که خود نيز بحران‌زا بوده و هردولت براى از بين بردن بحران دولت پيشين آمده است که خود نيز بحران ديگرى را افزوده است. ضرورت بنياد “عقلانيت بومى زندگى محور” بازسازى و نوسازى ايران است.