مقتدر مظلوم :: نواي وبلاگ

تلگراف آیت الله حائری یزدی
کشف حجاب
پس از اعلام رسمی کشف حجاب از سوی رضاخان، فضلای مختلف حوزه که در رأس ایشان، امام خمینی که در آن زمان در سنین جوانی و به «حاج آقا روح الله»‌ معروف بودند، به رئیس حوزه علمیه قم آیت الله شیخ عبدالکریم حائری یزدی گفتند:
در هر صورت چاره‌ای جز این نیست که طی یک تلگراف رسمی، به قضیه کشف حجاب اعتراض شود. برای اینکه حجاب از ضروریات دین اسلام و ما باید از آن دفاع کنیم. اگر هم طاغوت قبول نکرده اجباراً لغو کند، لااقل رفع تکلیف از حوزه و مرجعیت شیعه می‌شود و این اعتراض در تاریخ می‌ماند.
لذا آیت الله حائری یزدی تلگرافی با این مضمون، خطاب به رضا شاه نوشتند:
«حجاب از مسلمات دین اسلام است و کشف آن برای زنان نباید اجباری و الزامی باشد…».
این تلگراف با پاسخ اهانت آ‌میز محمد علی فروغی نخست وزیر وقت و واکنش تند رضا خان روبرو شد؛
اما روحانیت آگاه و مبارز، دست بردار نبود. بلکه بنا به وظیفه الهی‌اش، روند مخالفت با رضا خان را ادامه دادند و مردم مسلمان را نسبت به جنایات رضا خان، آگاه و آنها را به مقابله و مقاومت دعوت نمودند.
( فصلنامه ۱۵ خرداد، ش ۲۰، زمستان ۱۳۷۴، ص۵۷-۵۸٫)

از مرحوم مقدس اردبیلی سؤال شد: آیا دنیا می‌تواند تو را بخرد؟
فرمود:‌ امکان ندارد.
از او سؤال شد: آیا اگر در جایی با زن بیگانه و نامحرم خلوت کنی؟
ایشان فرمودند:‌ به خدا پناه می‌برم.

زن مسلمان! درس حیا از حضرت زهرا (علیهاالسلام) بیاموز
سوالی شد ز زهرای مطهر
ز درّ و از جواهرهای دیگر
چه زیور هست نسوان را نکوتر
بیان بنما ای دخت پیغمبر
جواب آن شاه بانو داد این سان
که بهتر زینتی از بهر نسوان
به غیر از عفّت و شرم و حیا نیست
ز بی شرم و حیا خالق رضا نیست
بود آن بانویی با قدر و قیمت
که باشد با حیا و شرم و عفّت
پی ترضیی شوی خود بکوشد
زهر نامحرمی خود را بپوشد
نبیند دیده اش نامحرمان را
ز نامحرم ببندد دیگران را
اگر زن عفّت و عصمت ندارد
به عالم ارزش و قیمت ندارد
چنین «فیاض» گوید ای دل افروز
ز زهرا درس دینداری بیاموز

وقتی از خیلی از بزرگتر ها می پرسیم که چرا در این زمانه بعضی دخترها دیگر لطافت و مهربانی گذشته را ندارند و یا برخی دخترها خود را شبیه پسران می کنند و بالعکس، پاسخ می شنویم که دیگر زمانه عوض شده و جوان ها نمی خواهند مثل بزرگترهای خود باشند.
برخی هم می گویند ما پیشرفته شده ایم و به نوعی جامعه مدرن شده است و دیگر در این زمانه دختر و پسر با هم تفاوتی ندارند و اگر این موضوع را هم در مورد پسرها بررسی کنیم می بینیم که غیرت و تعصب و خیلی از خصوصیات مرد بودن را از دست داده اند و حتی آن ها نیز خود، گاهی می خواهند دختر باشند.
شاید باید ببینیم سبک زندگی دختران در گذشته با امروز چه تفاوت هایی داشته است؟!

همه ی کارشناسان تربیت کودک معتقدند اسباب بازی ها و به ویژه عروسک ها بر شخصیت کودکان بسیار تأثیر گذار هستند تا جایی که مسیر انتخاب شغل و شیوه زندگی آنان در آینده را تعیین می کنند و این امر به خصوص در دختران بسیار مشهود است. دختران دیروز با عروسک هایی بازی می کردند که چهره کودکانه داشتند و دختر بچه ها خود را در نقش مادر آن عروسک می دیدند.
خاله بازی رایج ترین بازی در بین دختران دیروز بود؛ بازیی که در آن بشقاب و لیوان و قابله های رنگارنگ را در کنار دیواری کنار هم ردیف می کردند و خود می شدند مادر خانه، همزمان آشپزی می کردند و عروسک خود را روی پاهای خود می خواباندند. گاهی حتی به تقلید از مادر که خواهر بزرگتر را راهی مدرسه می کرد؛ عروسک خود را برای رفتن به مدرسه آماده کرده و برایش دفتر و مداد تهیه می کردند.

دختران دیروز یک چادر کوچک داشتند که به تقلید از مادر وقتی برای خرید کردن الکی از این اتاق به آن اتاق می رفتند، چادر خود را روی سر می انداختند و برای خرید از خانه ی بازی خود، خارج می شدند. بنابراین یاد می گرفتند که برای بیرون رفتن از خانه پوشش متفاوتی را داشته باشند. دختران دیروز در کودکی تمرین نقش مادری می کردند، از کودکی انتظار می کشیدند که وقتی بزرگ شوند مثل مادرشان مدیریت یک زندگی را به عهده بگیرند. اما دختران امروز تمرین چه نقشی را می کنند؟
دختربچه های امروزی از ۳-۴ سالگی با تبلت و موبایل بازی می کنند. عروسک های آنان بیشتر جنبه دکوری دارند یا باربی هایی هستند با چهره های جوان که فاصله سنی زیادی با کودک ما دارند. دختر بچه ها در بازی با باربی ها یاد می گیرند که تاپ و شلوارک عروسک را با لباس شب آن تعویض کنند یا کفش های پاشنه دار عروسک را با پوتین های آن عوض کنند.
بسیاری از دختران امروز به ذهنشان خطور نمی کند که بازی “خاله بازی” هم وجود دارد که در آن بشقاب و لیوان و قابلمه های رنگارنگی وجود دارد که می توانند با آن ها مادر شدن را تجربه کنند.

منبع : با حجاب

آیت الله علامه محمودی
حس غیرتم به جوش آمد
اهتمام فراوان علامه محمد باقر محمودی به امر پژوهش، هرگز باعث نشده است که وی در برابر جامعه و اتفاقاتی که در آن می‌افتد، بی‌تفاوت باشد و در قبال آن خود را مسئول نداند.
وی در برابر منکرات بسیار حساس است و برای جلوگیری از رواج مفاسد، گاه به اقدامات عملی دست زده و این روحیه را از زمان جوانی و اوایل طلبگی حفظ کرده است.
یک نمونه از حساسیت وی را در برابر منکر، از زبان خود ایشان بازگو می‌کنیم:
در زمان حکومت فیصل در عراق، که مدارس جدید در آنجا باز شده و از طریق آن فرهنگ غربی در حال گسترش بود، تعدادی از دختران جوان، بدون توجه به تقدس حوزه و محیط نجف، با پوشش زننده‌ای وارد صحن مطهر امیر المؤمنین علیه السلام شدند.
یکی از طلاب، که آن لحظه در حرم مطهر حضور داشت، جلو می‌رود و نهی از منکر می‌کند؛ ولی خدام همه از خانم‌ها حمایت می‌کنند و آنها جری و جسور می‌شوند.
وقتی این خبر را شنیدم، حس غیرتم به جوش آمد؛ از آن طلبه خواستم تا به منزل علما برویم و از آنها بخواهیم عکس العمل نشان دهند.
به همراه ایشان و شخص دیگری به خانه آیت الله حکیم رفتیم که در منزل نبود. سراغ علمای ایرانی ساکن نجف نرفتیم؛ زیرا در تقیه بودند و نمی‌توانستند حرف بزنند.
به منزل آقای حمامی رفتیم و از ایشان خواستیم اقدامی کند. به حرفمان گوش داد، ولی جواب نداد. سید محترمی نزدش نشسته بود، گفت: ان شاء الله رسیدگی می‌شود.
به سراغ آقای شیخ عبدالکریم جزائری رفتیم که از علمای مبارز بود. در آن زمان ایشان پیرمردی بسیار ضعیف بود. حرفهای ما را شنید، تحسین کرد و گفت: بین ما اتحاد نیست؛ اگر متحد بودیم، خیلی کارها درست می‌شد با چنین وضعی چه کار می‌توانم بکنم؟ از صراحت ایشان خوشمان آمد.
از آنجا نزد آقای سید محمد بحرالعلوم رفتیم. وی دارای عزت و احترام بود. ایشان هم پس از شنیدن حرفهای ما با صراحت گفت: اگر شما می‌توانید علما را متحد کنید، این کار نتیجه می‌دهد؛ ولی اگر نمی‌توانید، به خودتان زحمت ندهید.

(عشق و ایثار؛ درنگی در کارنامه زندگی استاد علامه محمودی، ص۱۶۲٫)

آیت الله هفته ای
به پای خودم نمی آیم
حضرت آیت الله حاج شیخ محمد تقی ستوده، درباره مرحوم آیت الله سید محسن هفته‌ای که از علمای اراک و از شاگردان مرحوم آقای آخوند خراسانی بودند، می‌گفت:
در زمان کشف حجاب رضاخان، جلسه‌ای را در تالار فرمانداری و حکومت شهر برگزار کرده بودند و از اهل علم مهم شهر هم خواسته بودند که در آن مجلس شرکت بکنند.
به حاج آقا محسن هفته‌ای هم گفته بودند که به این مجلس بیایند. ایشان فرموده بودند:
به پای خودم که نمی‌آیم، مگر مثل جدم من را بکشند و ببرند.
وقتی این صلابت را از ایشان دیدند، دیگر متعرض ایشان نشدند و سراغشان نیامدند.
(محمد قنبری: یادمان آیت الله حاج شیخ محمد تقی ستوده، ص۱۰۵٫)

حجت الاسلام شیخ محمد دشتی
اصلاح پوشش دختران
حجت الاسلام شیخ محمد دشتی، مترجم توانمند نهج البلاغه و از جمله مبلغین موفق و مشهوری بودند که تجربیات فراوانی را از سفرهای متعدد خویش به همراه داشتند.
استاد می‌فرمود: در یکی از روستاهای مازندران وقتی برای تبلیغ رفتم، دیدم جو روستا طبیعی نیست. جو آنجا مثل تهران آن روز بود. پس از صحبت با بزرگان محل و متدینین، متوجه شدیم که خانمی خیاط که در تهران بوده، عروس یکی از خانواده‌های این محل شده است و مدل لباس دختران و زنان روستا را به سبک‌های جدید آن روز تهران، درآورده و خلاصه تمامی این فتنه‌ها از ایشان است.
پس از برگزاری جلسات احکام بانوان و دعوت کردن از آن خانم که تحصیل کرده هم بود، برای نوشتن مقالاتی برای این جلسه، کم کم ایشان را با حجاب و مسایل دیگر اسلامی آشنا کردیم.
بعد از چند جلسه که ایشان مقالاتی را برای جلسه نوشتند، عنوان یکی از مقالات را «حجاب و آثار آن» قرار دادیم و ایشان مسئول نوشتن آن مقاله شدند. این باعث خندیدن تمامی خانم‌های حاضر در جلسه شد. در جلسه بعد، ایشان مقاله بسیار جالبی در مورد حجاب و‌ آثار آن نوشتند و بعد از آن توانستیم با مباحث اعتقادی که در آن روستا داشتیم، ایشان را اصلاح کنیم؛ اصلاح شدن ایشان، باعث اصلاح دختران و زنان روستا شد.
پس از گذشت سال‌ها، هنوز هم زنان و دختران آن روستا، خود را در شناخت دین و اسلام، مدیون استاد دشتی می‌دانند.
( ذوالفقار حیدر، ص۱۸۸-۱۸۹٫)

در جامعه امروز ما معمولا ظاهر و نوع پوشش جوانان با ورود به دانشگاه تغییراتی می کند. البته این موضوع فراگیر نیست و عده زیادی هم هستند که به همان سبک و سیاق قبل باقی می مانند. اما بسته به رشته افراد این تغییرات می تواند دردسر ساز باشد و یا حتی به قیمت جان افراد تمام شود. در ادامه خاطره ایی را مطرح می کنیم از خانم «س.ع» که این نکته را برای شما ملموس تر می کند:
تمام دوره دبیرستانو با این هدف درس می خوندم که بتونم پزشکی قبول بشم. احساس می کردم هرچیزی جز این رشته نمی تونه منو راضی کنه. واسه همین همش سرم تو کتاب و درس و مشقم بود. تا اینکه کنکور دادمو جوابای کنکور اومد. رتبه ام عالی بود. صد در صد پزشکی قبول می شدم. همین اتفاقم افتاد. شدم دانشجوی پزشکی دانشگاه شهید بهشتی. به آرزوم رسیده بودم.
کلاس هامون شروع شد و من برای اولین بار وارد جایی شدم که آرزوشو داشتم. اما وقتی تو فضای دانشگاه قرار گرفتم احساس کردم چقدر با تصور من فاصله داره. همیشه تو ذهنم دانشجوهای پزشکی کسایی بودن که جز درس و مشق سرشون به چیز دیگه ایی گرم نبود. احساس می کردم الان باید یک عالمه دختر و پسر عینکی ببینم که نفری چند تا کتاب دستشونه و مدام در حال تردد بین کتابخونه و کلاس ها هستن. اما به جرات می تونم بگم نه تنها این شرایط نبود بلکه تیپ و ظاهر بعضی هاشون خیلی بدتر از دختر و پسرای توی خیابون بود. منی که تو مدرسه آخره اعتماد به نفس بودم یه لحظه با دیدن اون تیپ و قیافه ها از تو خالی شدم. بر خلاف صبح که با هزار شوق و ذوق اومده بودم حالا خدا خدا می کردم زودتر زمان بگذره و من برگردم خونه. متوجه نگاه های عجیب همه می شدم. اما چیزی که بیشتر از این نگاه ها داغونم کرد وقتی بود که برای سوال پرسیدن رفتم پیش یکی از استادا. یکی از دانشجوهای پسر داد زد: سر راه دانشگاه یه آرایشگاهم میرفتی بد نبود… صداش توی سرم پیچید. عصر که برگشتم خونه هیچ انگیزه ایی برای رفتن به دانشگاه نداشتم.

به مامانم گفتم می خوام صورتمو اصلاح کنمو ابروهامو بردارم. اولش راضی نمی شد. اما وقتی اصرار و التماس و گریه و تهدیدم واسه ترک تحصیل رو شنید و فهمید قضیه خیلی جدیه کوتاه اومد.
من فردا با تیپ جدید و ظاهر متفاوت رفتم دانشگاه. تقریبا همه کسایی که روز قبل منو دیده بودن موجه تغییرم شدن. کم کم تو سال های تحصیلم به کمک دوستام با انواع اقسام لوازم آرایش آشنا شدم. آرایش کردن رو یاد گرفتم و از هر لوازم آرایشی بهترین مارکش رو می خریدم. منی که روی سلام کردن به هیچ پسری رو نداشتم حالا عضو گروه های دوستی مختلط شده بودم. تو تمام این مدت یه پام آرایشگاه بود و یه پام مهمونی های مختلط. واسه خانوادمم عادی شده بود. اوایل بهم خیلی گیر می دادن ولی کم کم اونا هم منو به حال خودم گذاشتن.
کنار همه کارا درسمم می خوندم. اما نه به جدیت قبل. درسم تموم شد و به عنوان پزشک تو بیمارستان مشغول به کار شدم. برنامه هر روزم این بود صبح از خواب بیدار شم، دوش بگیرم، آرایش کنم و برم بیمارستان. بعضی از شبا هم شیفت بودم و باید می موندم. به خاطر همین اواسط روز صورتمو می شستمو آرایشمو تجدید می کردم.
یادمه یه بار تو بیمارستان داشتم آرایشمو تجدید می کردم. یه چشممو ریمل زدم و یکی رو نزده بودم که پیجم کردن. بعدشم گوشیم زنگ خورد که خانم دکتر کجایی مریض بدحال آوردن. نه می تونستم با اون چشم های تا به تا برم سراغ مریض، نه می تونستم مریضو تو اون شرایط اورژانسی ول کنم و بچسبم به آرایش کردنم. خلاصه مجبور شدم با همون چشم های تا به تا برم اورژانس. همه چپ چپ نگام می کردن ولی خودمو زدم به اون راه که انگار نه انگار.

الان که به گذشته فکر می کنم می بینم ای کاش از اول تو این راه نمی افتادم. یه وقتایی خسته می شم از اینکه هر روز دوش بگیرم، موهامو سشوار بزنم، آرایش کنم، رنگ لاکمو عوض کنم وقت بذارم برم آرایشگاه تا ریشه درومده موهامو رنگ کنم و ناخنای کاشته شدمو ترمیم کنم. اما متأسفانه جرأت کنار گذاشتن اینارم ندارم. چون احساس می کنم بدون اینا مقبولیت و اعتماد به نفس ندارم.
منی که یک روز عاشق درس خوندن بودم و همه هدفم این بود که جراح بشم، درسمو ول کردم و به یه پزشک معمولی بودن رضایت دادم. چون با این همه مشغله دیگه فرصتی برای درس خوندن ندارم!

منبع : با حجاب

یکی از مواردی که زنان می توانند زینت پنهانی خود را ظاهر نمایند، در برابر کودکانی است که آگاهی ندارند و توانایی جنسی در آنها بیدار نشده است:
(او الطّفل الّذین لم یظهروا علی عورات النّساء)

«یا کودکانی که از امور جنسی مربوط به زنان آگاه نیستند».

هدف از تشریع وجود حکم حجاب اسلامی در آیات الهی به خوبی تبیین شده است، با این هدف که حجاب عاملی برای دستیابی به تزکیه نفس، طهارت، عفت و پاکدامنی جهت استحکام و گسترش امنیت اجتماعی است.
عمق این مسئله را می توان از آیه 53 سوره ی احزاب به دست آورد:«وَ اِذَا سَأَلتُمُوهُنَّ مَتَاعاً فَسئَلُوهُنَّ مِن وَرَآءِ حِجَابٍ ذَلِکُم اَطهَرُ لِقُلُوبِکُم وَ قُلُوبِهِنَّ» نگاه نامحرم توسط مردان، باعث تحریک و تهییج جنسی آنان و در نتیجه منجر به فساد و ریشه کن نمودن امنیت اجتماعی می شود، خداوند در کنار امر حجاب و پوشش بدن به بانوان، مردان را نیز به حجاب و پوشش چشم و نگاه به نامحرم فرمان داده و آن را حرام کرده است.
امام رضا(ع) در این باره می فرماید:«حرم النظر الی شعر النساء المحجوبات بالازواج و غیرهن من النساء لما فیه من تهییج الرجال و ما یدعو التهییج الی الفساد و الدخول فیما لا یحل و لا یجمل؛ نگاه به موی زنان باحجاب ازدواج کرده و بانوان دیگر، از آن جهت حرام شده است که نگاه، مردان را برمی انگیزد و آنان را به فساد فرا می خواند در آنچه که ورود در آن نه حلال است و نه شایسته».و بیانگر این است که هدف از وجود حجاب اسلامی ایجاد صلاح و پیشگیری از فساد، جهت تأمین و گسترش امنیت اجتماعی است توأم با آثار و فواید ذیل می باشد:
1- بهداشت روانی اجتماع و کاهش هیجان ها و التهاب جنسی که سبب کاهش عطش سیری ناپذیری شهوت است.
2- تحکیم روابط خانوادگی و برقراری صمیمیت کامل زوجین.
با رواج بی حجابی و جلوه گری زن، جوانان مجرد، ازدواج را نوعی محدودیت و پایان آزادی های جنسی خود تلقی می کنند و افراد متأهل هر روز در مقایسه ای خطرناک میان آن چه دارند و ندارند، قرار می گیرند. این مقایسه ها، هوس را دامن زده و ریشه زندگی را می سوزاند.
3- استواری اجتماعی و استیفای نیروی کار و فعالیت دختر و پسری که در محیط کار و دانشگاه تحریک شهوانی شوند، از تمرکز و کارآیی آنها کاسته می شود و حکومت شهوت بر اجتماع سبب هدر رفتن نیروی فکری و کاری است.
4- بالا رفتن ارزش واقعی زن و جبران ضعف جسمانی او؛ حیا؛ عفاف و حجاب زن می تواند در نقش عاطفی او و تأثیرگذاری بر مرد مؤثر باشد. لباس زن سبب تقویت تخیّل و عشق در مرد است و حریم نگه داشتن یکی از وسایل مرموز برای حفظ مقام و موقعیت زن در برابر مرد است. در اسلام حجاب محدودیّت نیست بلکه مصونیت است چرا که اسلام راضی به حبس، رکود و سرکوبی استعدادهای زن نیست، بلکه با رعایت عفاف و حفظ حریم، اجازه ی حضور زن را در اجتماع داده امّا از سوء استفاده شهوانی و تجاری منع کرده است.
در واقع حجاب موجب محدودیت مردان هرزه می باشد که در صدد کامجویی های آزاد و بی حد و حصر هستند و لذا مصونیت زنان از دست این گروه از مردان مد نظر است.

طلاق و تهدید خانواده

از پی آمدها ی زیان بار رعایت نکردن عفاف و حجاب، طلاق و جدایی زن و شوهر و از هم پاشیدن نظام خانواده است؛ طلاق در نظر اسلام مبغوض ترین حلال می باشد که تنها در صورت اختلافات حل ناشدنی ضرورت می یابد. معیارهایی از قبیل ایمان، آراستگی به فضایل اخلاقی و انسانی، اصالت خانوادگی و امثال اینها را برای انتخاب همسر شایسته، مقرر فرموده و حقوق و وظایفی را برای زوجین مشخص کرده است.

برای طلاق نیز شرایطی معین کرده که شامل بعد از آن، هم چون رجوع و بازگشت دوباره شوهر به زندگی مشترک می شود، همه اینها مربوط به خانواده است.اما آنچه به اجتماع باز می گردد، سلامت و امنیت جامعه از هر گونه اقدامات منافی عفت و حیا است.