دیابت چگونه درمان می شود؟

بسیاری از مردم فکر می کنند، درمان دیابت کاملاً واضح و روشن است و از طریق مقادیری مشخص از انسولین یا هر داروی دیگر صورت می گیرد. متأسفانه درمان وکنترل دیابت بسیار پیچیده تر از آن است که به نظر می رسد. درمان دیابت شامل دریافت دوزهای مشخص از انسولین و داروهای دیگر، سنجش قند خون توسط خود فرد، چند بار در روز(2 بار در روز اگر فرد قرص و 4 بار در روز اگر انسولین مصرف می کند) رژیم غذایی مشخص و ورزش است. تمامی موارد یادشده باید چندین بار در روز و به صورت کاملاً هماهنگ انجام شوند. دیابت بیماری خاصی است که در ابتدا می توان آن را با رژیم پیچیده ای از رفتارهای خودمراقبتی کنترل کرد.
 

مراقبت از خود برای بسیاری از مبتلایان به دیابت بنا به دلائلی بسیار مختلف، بسیار دشوار است؛ به عنوان مثال چالش هایی که مبتلایان در آموختن خودمدیریتی دیابت با آن مواجهند بسیار خسته و فرسوده کننده می باشد. مشخصاً زمانی که مردم مسائل جدید و پیچیده ای را یاد می گیرند که باید با ترتیبی خاص اجرا شوند، این رفتارهای جدید را به چند بخش کوچکتر تقسیم می کنند و سرانجام با انجام تمام بخش ها و تکرارشان، آن ها را به بخشی از زندگی روزانه خود تبدیل می کنند، اما مبتلایان به دیابت مجبورند چه حجم عظیمی از رفتارهای جدید را به سرعت فرابگیرند، همچنین مجبورند با همان سرعتی که رفتارها را آموخته اند، به کارشان هم ببرند(مثلاً برای فردی که به تازگی به عنوان یک مبتلا به دیابت شناخته شده، برنامه هایی همچون خودسنجی، اصلاح رژیم غذایی، استفاده از دارو و انسولین و اندکی ورزش قرار داده می شود). پس اوضاع برای آن ها اندکی متفاوت است. علاوه بر آن خودمراقبتی در دیابت هم تا حدودی پیچیده و شامل برآیند عوامل زیادی است که گاه در خلاف جهت هم عمل می کنند؛ مثلاً ورزش، انسولین و گذر زمان، قند خون را کاهش می دهند درحالیکه غذا و استرس آن را می افزایند. در کل تحقیقات نشان داده اند، تغییرات رفتاری زمانی موفق اند که تغییرات ساده تر در ابتدا انجام شوند و فرد با استفاده از یک برنامه زمانی به اهدافش دست یابد. به هر حال مبتلایان به دیابت مجبورند برای کنترل تمامی عوامل مؤثر در دیابت و عواملی که در اثر آن ایجاد می شوند، تلاش کنند.

اصل مهم دیگر برای مدیریت رفتاری موفق، قرار دادن زنگ تفریح در بین فعالیت ها و وظایف دشوار است؛ هرچند هیچ آخر هفته، هیچ دوران تعطیلات و هیچ دورانی برای بازنشستگی وجود ندارد چراکه مسائل مربوط به خودمدیریتی در دیابت همچنان پابرجا هستند. در نهایت، از آ«جا که نتایج تلاش هایی که به منظور خودمدیریتی صورت می گیرد، قابل پیشبینی نیستند، کنترل دیابت می تواند بسیار خسته کننده باشد؛ زمان هایی وجود دارد که فرد هرآنچه را از او خواسته اند، به خوبی و با دقت انجام می دهد اما به آن کنترلی که مورد انتظارش است، دست نمی یابد.

روانشناسی چه کمکی می تواند بکند؟