إلهی لاتَکِلنی الی نَفسی طَرفَه عَینٍ أبدا»، خدایا به اندازۀ چشم به هم زدنی من را به حال
خود وا گذار نکن.

در آیۀ دیگر می فرماید:

«قُلْ ما یَعْبَؤُا بِکُمْ رَبِّی لَوْ لا دُعاؤُکُمْ» یعنی اگر دعای شما نبود، خداوند به
شما توجه و اعتنایی نداشت.

آیۀ دیگری که تهدید بسیار مهمی برای یأس از رحمت خداوند به شمار می رود، می فرماید:

«وَ لاتَایئَسوا مِن
روح الله إنَّهُ لایَایئَسُ مِن روح الله الا القَومِ الکافرون»یعنی از رحمت بی انتهای خدا ناامید نباشید، که هرگز جز
کافران هیچ کس از رحمت خدا ناامید نمی شود.

بنابراین بنده نباید از رحمت بی مقدار خدا و استجابت دعا مأیوس باشد.
همیشه باید با حالت امیدواری دعا کند.
انسان باید بداند که دعا کردن خیلی پاداش و نتیجه دارد.
یأس و ناامیدی از رحمت خدا گناهش در سر حد کفر است.