سکوت می کنم و در جاده زندگی عاشقانه تا رسیدت به معشوق قدم می گذارم

آسمان و خورشید همدم روزهای تنهاییم و ستاره و ماه یاران تابان شبانگاهی ام هستن 

گریه برای آدم عاشق همچون گنجی برای گذر از رنج هاست ،آرام می گیرم و اندوه دلم تاب می آورد تا دیدن یار 

تا قیامت

تا آخر دنیا

تا دیدن مطلوب

تا رخ نمودن خداااااااااااا

 



تاريخ : یک شنبه 14 اردیبهشت 1399  | 8:35 PM | نويسنده : فاطمه عسکری | نظرات 0
.: Weblog Themes By BlackSkin :.