سکوت می کنم و در جاده زندگی عاشقانه تا رسیدت به معشوق قدم می گذارم
آسمان و خورشید همدم روزهای تنهاییم و ستاره و ماه یاران تابان شبانگاهی ام هستن
گریه برای آدم عاشق همچون گنجی برای گذر از رنج هاست ،آرام می گیرم و اندوه دلم تاب می آورد تا دیدن یار
تا قیامت
تا آخر دنیا
تا دیدن مطلوب
تا رخ نمودن خداااااااااااا
تاريخ : یک شنبه 14 اردیبهشت 1399 | 8:35 PM | نويسنده : فاطمه عسکری | نظرات 0