بُغض ِ گِره خورده در جـــانم در « پیچشی » سخت می پیچد !
و جان به لبـــــــــــــــم می کُند !
می پیچد و نفسم را به شماره می اندازد ...
چقدر نبودن هایت « نفس گیر » است ...
چقدر « بی هوا » می شوم وقتی که هوای نگاهت « ابری » و « گرفته » است ...
از نبودن هایت به ستوه آمده ام ...
انتظار تا به کی ؟!
صبوری تا به کی ؟
خمره خمره « غوره ها » را « حلوا » ساخته ام ...
تا وقتی آمدی دهانت را شیرین کنی !
تا « شیرینی ِ نگاهت » دوچندان شود جان ِ دلم !
از نبودن هایت به ستوه آمده ام ...
نگار من !
دلتنگ ِ آغوش ِ گرمت هستم ،
دلتنگ ِ بوسه های پُر حرارتت ...
آخر چه شد « نگاه » از من گرداندی ... ؟!
مَنی که تنها زاویه ی دیده گانَت بودم ...
منی که « گوشه نشین ِ » دنیایت بودم ...
چه شد بی من بودن را تاب آوردی ... ؟!
کجای این کره ی خاکی داشتنت را « جشن » گرفته اند ؟!!
کدام سو غرق ِ در « انوار ِ آفتاب ِ نگاه ِ گرمت » است ... ؟!
کدامین گوش ِ جان را با « طنین ِ » صدایت می نوازی ؟!
کیست که تو را به پاس ِ خوبی هایش « پاداش » گرفته ؟!
گناهی از من سر زده ؟!
تاوانِ کدام خطا را نادانسته می پردازم ؟!
که تو را ، تحفه اَم را ؛
از نگاه ِ « حیرانم » سِتاندند ..
دوست داشتنت گناه است ؟!!!!
گناه ِ نابخشودنی ؟!
بنده ی خوب ِ خدا ...
به سان ِ خدایت بخشنده باش و رحیم ...
ببخشای بر من نگاهِ گرمت را ...
که در « زمستان ِ سرد نگاهت » آب می کند همه ی « قندهای یخ زده » را در دلم ...
بتابان !
نگاهت را ...
بنَواز !
صدایت را ...
بیا که من سخت « آواز » سر می دهم ...
« درد » می خوانم ...
بیا که ساز ِ « دلتنگی » می نوازم ...
مُهیّایَم !
بسان ِ عروسک ِ خیمه شب بازی به هر بازی ِ دردناکی ...
به هر قصه ی « تلخ و شیرینی »...
اما ...
تو !
بند ِ دلم را مادامی است که می نوازی ...
و من چه غریبانه ...
چه مظلومانه !
به درد ِ غربت ِ سازَت « می رقصم » !