من
از تـــو
به اندازه ی تمام ِ سال های عمری که ارزانی ام داشته ای دورم ....
خیـــلی دور !!
از تو سال هاست که بی خبرم
درگاهت را سال هاست که دق الباب نکرده ام
کلونَش همچون « قلبم » غبار گرفته است ...
غبارش را با اشک ِ « دل » می شویم
قرصی « ایمان » را به همراه قطره ای « عشق » در توشه ی قلبم می گذارم و رهسپار می شوم !
هیچ ترسی به دل ندارم !
آخر در توشه ام قرصی ایمان دارم ؛
در ، را برایم می گشایی !
گرچه خیلی دیر است . . .
اما همان قطره ای عشق ، کار خودش را خوب می داند !
به روی « باز » داخل می شوم
هنوز هم اینجا پُر از « عطر » با تو بودن است ...
پُر از ذکر « عاشقی ». . .
مملو از یاد ِ تو ...
اینجا یاد ِ تو غوغا می کند ...
می لرزم ....
شوق ِ دیدار ِ تو بند بند ِ وجودم را به لرزه می آورد
آه .... با من چه می کنی ؟
هنوز هم بالا نشین قلب ِکوچکم هستی !
هنوز هم هست ُ نیستم هستی ...
پیداست که درون ِ من پیدایی !
هنوز هم با هر نفس می آیی و می خندانی ام . . .
آه ...
بر من ببخشای که لحظات ناب عاشقانه یمان را به دست فراموشی سپردم ...
به دست ِ « تکرار » ....
مرا ببخشای از تو « غافل » شدم
و چنگ انداختم به ریسمان پوسیده ی این و آن
راستی !
حالت چطور است ؟
سال هاست از حالَت بی خبرم ...  
مرا از حالت آگاه کن !
و از حالم ! ای محول الحول و الاحوال 
« حول حالنا الی احسن الحال »
مرا از حال ِ زار خویشتن آگاه کن ....
بی خبری از تو ، دوری از تو ... درد فراق ِ جانکاه ِ تو خرابم کرده است ...
دردی است و درمانی نیست ...
درمانم باش ای دوای ِ دردم ...
روزهای بی تو بودن سخت است ...
بگذار در لحظه لحظه هایت باشم ،
هر گاه روز ِ تو آغاز می گردد
جهان غرق نور می شود ...
غرق ِ مستی ...
درختان با آهنگ هوهوی باد می رقصند ....
پرندگان می خندند ...
خورشید لبخند می زند ....
آسمان از دیدارت ، اشک شوق سر می دهد ....
و حتی دل ِ چرکین ِ من نیز به انوار الهی ات تابناک می شود
و من ! میهمان ِ نگاه ِ سرشار از عشقت می شوم
« بهــــار » می شود !
بهار می شوم !
هر نفس !
هر لحظه !
با تو « بهــــــــار » است ، بهار ِ من !
حال تو هستی ،
تنها نیستم !
غریب نیستم . . .
من عاشقت هستم
به تلافی ِ همه ی سال های عمرم ،
مرا برای « یک عاشقانه ی آرام » دریاب بهترینم !
من !
آمــــده ام !