توی این چند وقت:
عشق به من آموخت که عاشق نباشم...
تنفر به من آموخت که از کسی متنفر نباشم...
مهربانی به من آموخت که با کسی مهربان نباشم...
اعتماد به من آموخت که به کسی اعتماد نکنم...
خوش بینی به من آموخت که به کسی خوش بین نباشم...
اما هنوزم که هنوزه هیچ کدوم رو یاد "نگرفتم"...!
شدم شاگرد تنبل این دوره زمونه....
ایراد از من نیست، ایراد از دیگران است که هر وقت بهشان اعتماد کردم، ناامیدم کردند...
هر وقت به کسی خوش بین بودم، بدجوری دیدم رو نسب به خودشون تغییر دادن...
هر وقت به کسی بی دلیل مهربونی کردم، تنها چیزی که بیشتر از هر کارشان به چشمم خورد بی محلی بود...
و وقتی از آنها متنفر شدم چیزی جز تنهایی ندیدم
و وقتی عاشق کسی شدم، فقط گریه هایم یادم ماند...
عشق فقط عشق به خدا
تفر، فقط تنفر از بی توجه ها به خدا
مهربونی فقط با عاشقای خدا
اعتماد به آدما ی باخدا
و خوش بینی فقط به امیدواران به خدا
