![]() |
به پشتکارِ سنگ تراش توجه کنید. چگونه وی سنگِ به آن بزرگی را می شکند و به آن شکل می دهد. او هر سنگِ سختی را با تیشه می تراشد. ضربه ی اوّل حتّی خراشی جزئی هم بر سنگ وارد نمی کند، امّا او پشتِ سر هم صدها و یا هزاران ضربه می زند. حتّی در مواقعی که حرکاتِ او بیهوده به نظر می رسند دست از تلاش بر نمی دارد، زیرا می داند که اگر کسی فوراٌ به نتیجه نرسد معنی اش این نیست که پیشرفت نمی کند.
پس او از زدنِ ضربه دست نمی کشد. زمانی فرا می رسد که سنگ دو نیم می شود.
آیا فقط ضربه ی آخر مؤثر بوده است؟
البتّه خیر.
تلاشِ مُستمرِّ او نتیجه داده است.







