سبک به معنای شیوه، طرز، قاعده و اسلوب است.

شناختن قالبهای از پیش تعیین‌شدۀ مؤلفان و مصنّفین در چینش احادیث به هنگام عرضه را «سبک‌شناسی کتابهای حدیثی» گویند.

 «روشمند شدن پژوهشها» مهم‏ترین هدفی است که سبک‌شناسی دنبال می‏کند.

پیشینه و تاریخ سبک به سالهای آغازین کتابت حدیث باز می‏گردد.

 فهرست‌نویسان نخستین سبک‌شناسان به شمار می‏روند.

دانش سبک‌شناسی در همۀ رشته‏ها نوپا و نوین است و در علوم حدیث سالهای آغازین عمر خود را سپری می‏کند.

 محمد بن جعفر کتّانی نخستین کسی است که در دانش سبک‌شناسی کتابهای حدیث کتاب مستقلّی تدوین کرده است.

محیطهای علمی و زیستی و دانسته‏ها و میزان فهم و درک مؤلفان، در پیدایش یا پیروی از سبکها، بسیار مؤثر است.