نخستین شعر حضرت فاطمه(س) پس از رحلت پدر
اشعار مربوط به فاطمه زهرا (س) در کتب شیعه و سنی از نظر تاریخی متعلق به دو دوره پیش از رحلت رسول خدا (س) و پس از آن است. اشعار آن حضرت پس از رحلت پدر، در رثای رسول خدا و بازگو کردن مشکلات و مصائب است.
پیش از اسلام عربها به سرودن شعر اهمیت بسیار میدادند و بر آن بودند که کسی از جنیان، شاعر را همراهی و به او شعر تلقین میکند و به همین سبب، شاعران را مجنون میدانستند. عربها به این دلیل که با پدیده وحی آشنا نبودند، اعجاز قرآن را درک نمیکردند و آن را شعر میدانستند و از این رو پیامبر (ص) را شاعر میخواندند.
برای رفع چنین توهمی، رسول خدا (ص) از سرودن شعر نهی شده است اما اشعاری به امام شیعه (ع) منسوب است. سرودههایی منسوب به علی (ع) بر جای مانده است که سیره نویسان آنها را جمع آوری کردهاند.
اشعار منسوب به حضرت فاطمه (س) در کتابهایی مضبوط است، از جمله در بلاغات النساء، ابن طیفور؛ مسند احمد بن حنبل، صحیح البخاری؛ الامالی، مفید؛ مناقب آل ابی طالب، ابن شهر آشوب؛ کشف الغمه، اربلی؛ الاحتجاج، طبرسی و بحارالانوار مجلسی و ... .صالحی شامی دوازده شعر از آن حضرت (ع) نقل کرده که عمدتاً در رثای پدر بزرگوارش است. مرعشی نجفی نیز اشعار آن حضرت را در این موضوع
ادامه مطلب






